آلکاتراز چگونه به کابوس خطرناک‌ترین مجرمان آمریکا تبدیل شد؟

در ۱۱ اوت ۱۹۳۴ [۲۰ مرداد ۱۳۱۳]، گروهی از زندانیان فدرال که با عنوان «خطرناک‌ترین‌ها» دسته‌بندی شده بودند، به جزیره آلکاتراز رسیدند؛ صخره سنگی ۲۲ جریبی که در فاصله ۱.۵ مایلی ساحل، در خلیج سانفرانسیسکو قرار دارد. این محکومان - اولین زندانیان غیرنظامی که در این زندان جدید و فوق‌امنیتی نگهداری می‌شدند - به جمع چند ده زندانی نظامی پیوستند که از دوران استفاده از این جزیره به عنوان زندان نظامی ایالات متحده در آن‌جا باقی مانده بودند.

آلکاتراز در زمان کاوش توسط خوان مانوئل دی آیالا، ستوان اسپانیایی، در سال ۱۷۷۵ یک پناهگاه خالی از سکنه برای پرندگان دریایی بود. او آن را «ایسلا دِ لوس آلکاترسس» (Isla de los Alcatraces) یا «جزیره پلیکان‌ها» نامید. آلکاتراز که توسط اسپانیایی‌ها مستحکم شده بود، در سال ۱۸۴۹ به ایالات متحده فروخته شد. در سال ۱۸۵۴، این جزیره افتخار جای دادن اولین فانوس دریایی در سواحل کالیفرنیا را داشت. از سال ۱۸۵۹، یک نیروی نظامی از ارتش ایالات متحده در آن‌جا مستقر شد و از سال ۱۸۶۸، آلکاتراز برای نگهداری مجرمان نظامی مورد استفاده قرار گرفت. علاوه بر سربازان سرکش آمریکایی، زندانیان شامل پیشاهنگان بومی سرکش، سربازان آمریکایی حاضر در جنگ فیلیپین که به نفع آرمان فیلیپینی‌ها فرار کرده بودند، و غیرنظامیان چینی که در جریان شورش بوکسورها در برابر ارتش آمریکا مقاومت کرده بودند، می‌شدند. در سال ۱۹۰۷، آلکاتراز به عنوان شعبه اقیانوس آرام زندان نظامی ایالات متحده تعیین شد.

در سال ۱۹۳۴، آلکاتراز به یک زندان فدرال فوق‌امنیتی تبدیل شد که برای نگهداری خطرناک‌ترین زندانیان سیستم کیفری آمریکا، به‌ویژه کسانی که تمایل به تلاش برای فرار داشتند، طراحی شده بود. اولین محموله زندانیان غیرنظامی در ۱۱ اوت ۱۹۳۴ [20 مرداد 1313] وارد شد. در اواخر همان ماه، محموله‌های بیشتری با کشتی وارد شدند که در میان سایر محکومان، آل کاپون، گانگستر بدنام نیز حضور داشت. در سپتامبر، جورج «مسلسل» کلی، چهره برجسته دیگر جنایت سازمان‌یافته، نیز به آلکاتراز منتقل شد.

در دهه ۱۹۴۰، یکی از زندانیان معروف آلکاتراز رابرت استرود، معروف به «مرد پرنده آلکاتراز» بود. استرود که یک قاتل محکوم‌شده بود، در دورانی که در حبس انفرادی زندان لون‌وورت در کانزاس به سر می‌برد، یک پژوهش مهم درباره پرندگان نوشت. او به دلیل قتل یک نگهبان در لون‌وورت در سال ۱۹۱۶ به عنوان فردی به‌شدت خطرناک شناخته می‌شد و در سال ۱۹۴۲ به آلکاتراز منتقل شد. به استرود در آلکاتراز اجازه داده نشد تحقیقات پرنده‌شناسی خود را ادامه دهد.

اگرچه حدود سه ده نفر تلاش کردند، اما هیچ زندانی به طور قطعی موفق به فرار از «صخره» (لقب آلکاتراز) نشد. با این حال، پیکر چندین فراری که گمان می‌رفت در آب‌های خطرناک خلیج سانفرانسیسکو غرق شده باشند، هرگز یافت نشد. داستان فرار سه نفر از این مردان در سال ۱۹۶۲ - فرانک موریس و برادران جان و کلارنس آنگلین - الهام‌بخش فیلم «فرار از آلکاتراز» در سال ۱۹۷۹ شد. زندانی دیگری به نام جان گیلز، در سال ۱۹۴۵ با لباس نظامی که تکه‌تکه دزدیده بود سوار بر قایق به ساحل رفت، اما پس از پیاده شدن توسط یک افسر مشکوک بازجویی شد و به آلکاتراز بازگردانده شد. تنها یک نفر به نام جان پال اسکات ثبت شده است که با شنا به خشکی اصلی رسیده است، اما او خسته و دچار افت شدید دما (هیپوترمی) در پای پل گلدن‌گیت به ساحل رسید. پلیس او را در حالی که بی‌هوش و در شوک بود، روی زمین افتاده یافت.

در سال ۱۹۶۳، رابرت اف. کندی، دادستان کل ایالات متحده، با استناد به هزینه بالای نگهداری آن، دستور بسته شدن آلکاتراز را صادر کرد. آلکاتراز در ۲۹ سال فعالیت خود، بیش از ۱۵۰۰ محکوم را در خود جای داد. در مارس ۱۹۶۴، گروهی از سرخ‌پوستان سو با استناد به معاهده‌ای در سال ۱۸۶۸ که به آن‌ها اجازه می‌داد هر «زمین دولتی متروکه» را مطالبه کنند، به طور موقت جزیره را اشغال کردند. در نوامبر ۱۹۶۹، گروهی متشکل از نزدیک به ۱۰۰ دانشجو و فعال بومی‌آمریکایی اشغال طولانی‌تر این جزیره را آغاز کردند و تا زمانی که در ژوئن ۱۹۷۱ توسط مارشال‌های فدرال مجبور به ترک آن شدند، در آنجا ماندند.

در سال ۱۹۷۲، آلکاتراز به عنوان بخشی از منطقه تفریحی ملی تازه‌تأسیس گلدن‌گیت، که توسط اداره پارک‌های ملی نگهداری می‌شود، به روی عموم باز شد. سالانه بیش از یک میلیون گردشگر از جزیره آلکاتراز و زندان سابق آن بازدید می‌کنند.