هفتمین جایزه روزنامه نگاری امید به آمنه شیرافکن رسید
مراسم اهدای هفتمین جایزه خصوصی روزنامه نگاری مهدی سمسار(امید) که به گرامیداشت کاظم معتمدنژاد و محمدابراهیم باستانی پاریزی اختصاص داشت با تقدیر از آمنه شیرافکن برگزار شد.
مراسم اهدای هفتمین جایزه خصوصی روزنامه نگاری مهدی سمسار(امید) با حضور سید محمود دعایی سرپرست مؤسسه اطلاعات، هادی خانیکی عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی، علی دهباشی، حمید باستانی پاریزی، علیرضا خانی سردبیر روزنامه اطلاعات، احمد بنی احمد، هادی حیدری و… به همت گیتی الهی، شهرزاد و شیرین سمسار عصر چهارشنبه، هفتم خرداد در منزل زنده یاد سمسار برگزار شد.
در ابتدای این مراسم هادی حیدری، کارتونیست مطبوعاتی و برنده ششمین دوره جایزه روزنامه نگاری امید گفت: «خوشحالیم که این جایزه با حمایت بزرگان فرهنگ، ادب و عرصه روزنامه نگاری به هفتمین دوره خود رسیده است. جایزه روزنامه نگاری امید از طرف بنیاد شادروان دکتر مهدی سمسار، هر سال به یک روزنامه نگار جوان اختصاص پیدا می کند.»
سپس گیتی الهی، همسر سمسار ضمن ارائه گزارشی از کارهای انجام شده در «بنیاد دکتر مهدی سمسار» افزود: «در سال ۱۳۸۸ گزارشی از سه سال برگزاری مراسم اهدای جایزه امید و شرح حال دریافت کنندگان این جایزه در ضمیمه نشریه پوری انترنسیونال با عنوان خبرنگاران امید چاپ شد، امیدوارم که با این کار بتوانیم جایزه امید را جهانی کنیم.»
در ادامه فیلمی از سخنان باستانی پاریزی، مورخ، نویسنده، پژوهشگر، شاعر، موسیقیپژوه و استاد دانشگاه تهران و کاظم معتمد نژاد، روزنامهنگار و حقوقدان ایرانی که مربوط به دوره های پیشین جایزه امید بود، پخش شد و پس از آن پرویز براتی، روزنامهنگار و از برندگان دوره های قبل جایزه امید، با اشاره به پاریزی و معتمد نژاد گفت: «در هفت سالی که این جایزه تاسیس شده، این دو بزرگوار همیشه حضور داشتند، روی همین صندلی ها نشستند و تک تک ما جایزه هایمان را از دست این عزیزان گرفتیم. امروز قرار بود خدمت خانواده مرحوم معتمدنژاد هم باشیم که نتوانستند حضور داشته باشند، در نتیجه تقدیر کوچکی برای خانواده محترم زنده یاد باستانی پاریزی در نظر گرفتیم. آقای هادی حیدری که همه را به تصویر می کشند به شیوه خاص خودشان پرتره ای از دکتر باستانی پاریزی کشیده اند که تقدیم خانواده ایشان می شود.»
در ادامه هادی حیدری از داود احمدی مونس، کارتونیست و برنده دومین جایزه امید که با نام هنری «آروین» شناخته می شود، دعوت کرد تا متنی را که هر سال از طرف فرزندان زنده یاد سمسار خوانده می شود و فلسفه این جایزه در آن بیان شده است، برای حضار قرائت کند.
در این متن آمده است: «وقتی تصمیم گرفتیم که جایزه روزنامه نگاری بدهیم، به دلم افتاد که علاوه بر اسم پدرم یک اسم نمادین به آن بدهیم که هم به پدرم مربوط باشد و هم به روزنامه نگاری، به دنبال این اسم به یادنامه پدرم نگاه کردم که شاید دوستان و همکاران پدرم بتوانند مرا کمک کنند. دیدم همگی آنها از عشق او به روزنامه خوانی که او را به روزنامه نگاری کشاند نقل می کنند. از طریق مقاله یکی از دوستان فهمیدم که پدرم در ۱۸ سالگی، قبل از این که حتی دانشجویی در تهران باشد، در یک مسابقه نظرخواهی شرکت کرده بود، موضوع مسابقه این بود که به نظر شما ایران باید به صورت فدرال اداره شود؟ خبر که به پدرم رسید بلافاصله تا دکه روزنامه فروشی دوید، نه تنها دید که یکی از برندگان است بلکه مطلبش در صفحه اول آن نشریه چاپ شده بود.»
در ادامه این متن عنوان شده است: «بدون تردید این جایزه به پدرم جرات طی کردن راه آینده اش را داد. اولین مقاله او چاپ شده بود و آن نشریه امید نام داشت. او جایزه امید را ربوده بود و من آنچه را که باید، پیدا کردم. امروز در جمع شما عزیزان آرزو دارم جایزه امید را که به یاد پدرم می دهیم، بتواند وسیله ای باشد که روزنامه نگاران جوان و آینده ایران شمع امید را در دل فروزان نگاه دارند و در راهی که انتخاب کرده اند چون پدرم مصمم، حقیقت جو، عدالت خواه و پیروز باشند.»
در ادامه آمنه شیرافکن به عنوان برنده هفتمین جایزه امید معرفی شد. او ضمن تشکر از حاضران و خانواده سمسار گفت: «بیشترین خوشحالی من از دریافت این جایزه به این دلیل است که آقای دکتر سمسار از اساتید روزنامه نگاری بودند و من هم به عنوان دانشجوی این رشته این جایزه را با نام ایشان دریافت کرده ام.»
شیرافکن افزود: «سال هایی که گذشت دوران خیلی جالبی برای روزنامه نگاری ایران و خیلی از حوزه های دیگر نبود، اما یکسری از دوستان کماکان و با تمام مشکلات موجود، ماندند و کار کردند، عده ای مهاجرت کردند و عده ای دیگر در جاهایی هستند که امکان نوشتن ندارند، اما من همیشه وقتی که به بحثروزنامه نگاری فکر می کنم، احساس می کنم اگر در سال هایی که گذشت جریانات مختلف به نفس کار روزنامه نگاری و رسانه به عنوان رکن چهارم دموکراسی نگاه می کردند، ما واقعا امروز با این سطح وسیع مشکلات مواجه نبودیم.»
این روزنامه نگار در مورد حوزه آکادمیک روزنامه نگاری گفت: «آرزو دارم که در حوزه روزنامه نگاری آکادمیک بتوانیم کارهای جدی تری انجام بدهیم، خیلی وقت ها در حوزه خبری می بینم که روزنامه نگاری شغلی باری به هر جهت شده است، گاهی می بینیم جاهایی منابع مالی دارند و می توانند روزنامه نگار به جامعه تزریق کنند ولی دانش کافی در این حوزه نیست، دوست دارم هم حوزه آکادمیک و هم حرفه ای روزنامه نگاری به سمتی برود که ما روزنامه نگاران خیلی جدی تری را در عرصه مطبوعات داشته باشیم.»
در ادامه این مراسم، هدیه ای نیز از سوی خانواده باستانی پاریزی به آمنه شیرافکن اهدا شد. محمود دعایی، سرپرست مؤسسه اطلاعات با اشاره به سخنان شیرافکن گفت: «از سخنان خانم شیرافکن به این نتیجه رسیدم که در انتخاب، بررسی خیلی دقیقی به عمل آمده و انتخابی خوبی شده است. ایشان خیلی هوشمندانه، مسلط و دقیق صحبت کردند. امیدوارم که ما لیاقت داشته باشیم و در مسیری حرکت کنیم که آرزوهای شما جوانان به حقیقت بپیوندد.»
آخرین سخنران مراسم هم هادی خانیکی بود: «خوشحالم که این سنت خوب پایه گذاشته شده که علاوه بر نهادهای رسمی و آکادمیک و دولتی، یک خانواده فرهنگ دوستی هم میراثماندگار کسی را که در تاریخ روزنامه نگاری ایران شخصیت موثری بوده و با زحمات زیاد افرادی چون آقای دهباشی تا حدود زیادی به نسل بعد معرفی شده، زنده نگه داشته می شود.»
این استاد روزنامه نگاری عنوان کر: «به عنوان کسی که حداقل وصل میان خانم شیرافکن و دکتر معتمد نژاد، دکتر باستانی و دکتر سمسار است، می توانم بگویم چیزی که نسل گذشته برای انتقال دارد از نظر من اخلاق، منش روزنامه نگارانه و اجتماعی شان در کنار دانش علمی است.»
هادی خانیکی در مورد حرفه روزنامه نگاری اظهار کرد: «نمی توان روزنامه نگار شد و دردمند نبود، نمی شود روزنامه نگار شد و دائم در شرایطی که دیگران برای او تعیین می کنند کار کرد به خصوص در جوامعی مثل ما که در دوران گذار قرار دارد و دوران گذار یعنی مرتبا این انتخاب های عقلانی معطوف به سود ما را چه در دانشگاه و چه در روزنامه در معرض کارهایی قرار می دهد که قطعا باعثتخطی از اصول حرفه ای و اخلاقی مان می شود.»