خبرگزاری کار ایران

نشست رسانه‌ای نمایش «بی‌بی بیدل» برگزار شد؛

سرابندی: شرایط تئاتر از پانزده سال قبل هم بدتر است

سرابندی: شرایط تئاتر از پانزده سال قبل هم بدتر است

اداره نظارت و ارزشیابی چهار روز مانده به آغاز کار اعلام کرد نمایش‌نامه رد است. هیچ دلیلی هم ازسوی آن‌ها اقامه نشد / فکر می‌کردم تئاتر بعداز این سال‌ها رشد کرده البته نه از نظر محتوایی بلکه به لحاظ سخت‌افزاری اما اصلا چنین نیست.

ایلنا: نشست رسانه‌ای نمایش «بی‌بی بیدل» نوشته نادر برهانی‌ مرند و کارگردانی افسانه صرفه‌جو؛ ظهر امروز یکشنبه(۲۰ بهمن) با حضور عوامل این اثر نمایشی در مجموعه تئاترشهر برگزار شد.

به گزارش خبرنگار ایلنا، نادر برهانی مرند درباره متن نمایش‌نامه این اثر بیان کرد: نمایشنامه‌ی «بی‌بی‌ بیدل» در واقع نسخه بازنویسی شده نمایشنامه دیگری به نام «باران اگر بخواهد» است که حدود ۲۰ سال پیش توسط آرش آبسالان در مجموعه‌ی تئاتر شهر اجرا شد و من می‌دانستم متن دارای اشکالاتی است، چرا که‌ آن اثر تنها دو شخصیت داشت و من احساس کردم برای اجرای جدید دو شخصیت کافی نیست و باید تغییراتی ایجاد شود که در نهایت به نمایشنامه «بی‌بی‌ بیدل» تبدیل شد.: اثر بیش از آنکه دغدغه طرح مساله داشته باشد دارای یک رویکرد ساختاری است، به این معنی است که نگاه و رویکرد متفاوتی را در ساختار روایی‌اش ارائه می‌دهد.

کارگردان رومولوس کبیر تصریح کرد: اندیشه برای من از اهمیت بالایی برخوردار است و من اساسا از تئاتری که طرح مسئله نکند بیزارم. این روزها تئاترهای زیادی وجود دارد که اساسا فاقد اندیشه هستند، گروه تئاتر «معاصر» همواره به دنبال طرح مسائل اجتماعی بوده‌ و همیشه دغدغه اندیشه در کارهایمان وجود داشته است.

این هنرمند در ادامه نشست رسانه‌ای نمایش «بی‌بی بیدل» درباره شخصیت‌های نمایش‌نامه اظهار داشت: روان‌شناسی یا شخصیت‌پردازی این متن تابعی از فرم روایی کار محسوب می‌شود. در واقع شخصیت‌پردازی این کار مثل آثار کلاسیک پیش نمی‌رود.

وی ادامه داد: «بی‌بی بیدل» می‌گوید باید از قضاوت بگریزیم و باید به جای آن آگاهانه دست به انتخاب بزنیم، ما در طی ۱۰۰ سال گذشته از قضاوت‌های‌مان ضربه خورده‌ایم نه از انتخاب‌هایمان که تلاش کردیم این اندیشه را در «بی‌بی بیدل» بگنجانیم.

آزاده انصاری کارگردان نمایش «بی بی بیدل» با اشاره به اینکه چندین سال در نوبت دریافت سالن مانده بود گفت: از ۸۳ ا امروز چندین متن را برای اجرا ارائه کردم که پذیرفته نشد و با توجه به اینکه اجرای عروسکی هم مشکلات زیادی داشت احساس کردم این مقطع، به اندازه کافی بهانه به دست می‌دهد که از دنیای آثار عروسکی فاصله بگیرم.

وی ادامه داد: پیش از این نمایش قصد داشتم یک اثر عروسکی به صحنه ببرم اما شورای حمایت گفت نمی‌تواند هیچ پولی برای کار اختصاص دهد. الان هم واقعا نمی‌دانم برای تئاترعروسکی و جشنواره تئاتر عروسکی چه اتفاقی خواهد افتاد.

محمودرضا رحیمی یکی از بازیگران نمایش «بی‌بی بیدل» با انتقاد از مسئولان جشنواره تئاتر فجر عنوان کرد: سوال من این است که پیرو کدام سلیقه و اندیشه‌ این نمایش در جشنواره تئاتر فجر غایب بود؟ من متأسفم در شرایطی زیست می‌کنیم که انگار با یکسری قلدر طرفیم که حتی وارد بحثو گفتگو هم نمی‌شوند و می‌خواهند خودشان تنها سرنوشت کارها را مقدر کنند.

این هنرمند در پایان بیان کرد: اگر تئاتر ایران تا مغز استخوان دولتی اداره می‌شود که چنین است، باید این نکته را در خاطر داشته باشیم بهره بردن از محیط خوب تماشای نمایش حق مخاطب است و حق دارد روی صندلی خوب و شرایط مساعد به تماشای نمایش بنشیند، اما متاسفانه طوری شده که ما در فصل گرما باید نگران بالا رفتن حرارت سالن باشیم و در زمستان هم با سرما دست و پنجه نرم کنیم. این در شرایطی است که مدیران غیر تئاتری مشغول جنگ قدرت با یکدیگر هستند و از خود تئاتری‌ها هیچ خبری نیست.

برهانی مرند درخصوص بازگشت دوباره به اجرا در تئاترشهر با نگارش متن نمایش‌نامه «بی‌بی بیدل» و همکاری با آزاده انصاری گفت: پس از آنکه چهار نمایش‌نامه ارائه کردم و هر یک به دلایل واهی توسط مرکزهنرهای نمایشی رد شد؛ به این نتیجه رسیدم که قرار نیست کار کنم. به ویژه بعد از اجرای نمایش رومولوس کبیر. در شرایط خاص سیاسی کشور این مسئله تشدید شد در حالیکه درخواست اجرای خود را مدت‌ها پیش از آن مسائل ارائه کردیم و مجوز هم قبلا صادر شده بود.

وی ادامه داد: بعد از این مسائل ۵ سال سکوت کردم. برخلاف عده‌ای علاقه‌ای به جنجال‌سازی و ایجاد هیاهو ندارم ولی احساس می‌کنم باید از همین طریق مظلومیت گروه تئاتر معاصر را فریاد بزنم.

این هنرمند به مشکلات موجود سر راه اجرای آثار گروه خود اشاره کرد و اظهار داشت: نزدیک بود حتی اجرای عموم همین نمایش «بی‌بی‌ بیدل» هم منتفی شود. چون مسئولان اداره نظارت و ارزشیابی چهار روز مانده به آغاز کار اعلام کردند نمایش‌نامه رد است و هیچ دلیلی هم از سوی آن‌ها اقامه نمی‌شد.

وی افزود: از آنجا که ساحت تئاتر برای من ارزش بسیاری دارد و این هنر و خودم را در جایگاهی نمی‌دانم که به این واسطه موج‌سواری کنم طی گفتگو با قادر آشنا عنوان کردم ما هنرمندان صلاح تئاتر کشور را بهتر از نظارتچی‌ها می‌دانیم، اما حداقل امکانی فراهم کنید تا کار را بازبینی کنند.

کارگردان نمایش «ماکاندو» تصریح کرد: موظف هستم بگویم اگر لطف قادر آشنا و اتابک نادری شامل حال ما نمی‌شد؛ این نمایش به صحنه نمی‌آمد. گرچه همچنان اعتقاد دارم دست‌هایی در کار است که اجرا در هیاهوهای رایج دیده نشود.

فرشته سرابندی، بازیگر این اثر نمایشی که پس از پانزده سال دوری از تئاتر بار دیگر روی صحنه رفته است، در ادامه نشست با اظهار تاسف از شرایط فرهنگی پیش آمده طی سالیان اخیر گفت: بعداز این مدت که روی صحنه آمده‌ام؛ متاسف شدم چون فکر می‌کردم تئاتر بعد از این سال‌ها رشد کرده است، البته نه از نظر محتوایی بلکه به لحاظ سخت‌افزاری که گویا اصلا چنین نیست.

وی ادامه داد: شرایط امروز تئاتر ایران درست مثل دورانی است که با بچه‌های دانشکده هنرهای زیبا در تالار مولوی کار اجرا می‌کردیم و جالب اینکه همان زمان از آثار ما حمایت مالی می‌شد اما امروز اجراهای حرفه‌ای در سالن‌های حرفه‌ای تئاترشهر هم از حمایت برخوردار نیستند که بسیار تاسف برانگیز است.

این بازیگر ضمن اظهار تاسف از تنزل فرهنگی سال‌های اخیر بیان کرد: به نظرم یکی از مشکلات عمده ما این است که خیلی راحت همه چیز را می‌پذیریم و عادت می‌کنیم. به ما می‌گویند پول نداریم، می‌گوییم ایراد ندارد و می‌پذیریم و به کار ادامه می‌دهیم. وقتی نادر برهانی مرند برای حضور در این نمایش از من درخواست کرد؛ احساس می‌کردم باید اتفاق‌های خوبی در تئاتر ایران افتاده باشد اما متاسفانه بار دیگر با شرایط دوران دانشجویی مواجه شدم که اصلا حرفه‌ای نیست.

وی با تاکید بر اینکه دیگر از این هنرمندان گذشته که با شرایط دوران دانشجویی و به سختی کار کنند؛ افزود: نهادهایی مانند شهرداری تهران چه زمانی می‌خواهند تکانی به خود دهند و هنرمندان به خصوص جوانان این عرصه که آینده سازان تئاتر کشور هستند را یاری کنند؟

سرابندی در پایان صحبت‌های خود اظهار داشت: با توجه به شرایطی که پس از پانزده سال شاهد هستم؛ گمان می‌کنم این آخرین حضورم در تئاتر باشد و بار دیگر به سینما و تلویزیون بازخواهم گشت، چون وجود چنین شرایط بسیار برخورنده است و من بابت بحران فرهنگی به وجود آمده بسیار متاسف هستم.

رضا مهدی‌زاده، طراح صحنه نمایش «بی‌بی بیدل» فضای حاکم بر عرصه طراحی صحنه تئاتر را به مراتب دردناک دانست و گفت: زمانی مجموعه تئاترشهر صاحب کارگاه دکور بود که می‌توانستیم از ابزار و مواد موجود در آن برای طراحی صحنه آثار بهره بگیریم اما متاسفانه این محل توسط یک مدیر از بین رفت و دیگر وجود ندارد. همچنین در حالیکه برخلاف دیگر دانشگاه‌های جهان رشته‌ی تکنیکال در آموزش طراحی صحنه نداریم نیروهای موجود را به سادگی پرداکنده می‌کنیم و به شغل‌های نگهبانی و حراست سوق می‌دهیم.

وی به کاستی‌های مالی تئاتر ایران و مشکلات طراحان صحنه اشاره کرد و ادامه داد: سال گذشته طراحی صحنه ۱۲ نمایش را برعهده داشتم که تمام آن‌ها در سالن‌های اصلی و حرفه‌ای تئاتر ایران روی صحنه رفت، اما دستمزد حاصل از تمام آ‌نها عایدی طراحی برای ۳ اثر نمایشی هم نداشت. در این شرایط پاسخ من به دانشجویانی که به امید ورود به این حرفه پشت میز نشسته‌اند چه خواهد بود؟

طراح صحنه نمایش «سقراط» بیان کرد: متاسفانه در شرایطی به سر می‌بریم که من به عنوان طراح صحنه باید فکر کنم اگر کمی در جهت زیبایی‌شناسی و بیشتر شدن کیفیت کار فکر کنم به دیگر اعضای گروه ظلم خواهد شد یا خیر؟ که متاسفانه در غالب موارد پاسخ مثبت است و باید از صرف هزینه برای طراحی اجتناب کنم تا حقوق دیگران پایمال نشود.

مهدی‌زاده در پایان به یک نقد نوشته شده بر نمایش اشاره کرد و گفت: ای کاش وقتی عده‌ای قلم در دست می‌گیرند مطالعه را نیز چاشنی کار کنند و به همین سادگی ننویسند، طراحی صحنه‌ی این نمایش بدترین بخش کار بود و تمام. هنگامی که اقدام به نقد نویسی می‌کنیم باید بگوییم مشکلی که وجود دارد دقیقا چیست و باید بتوانید تحلیل خود را ارائه کنید. همانطور که شخصیت‌های نمایش را مورد تحلیل قرار می‌دهید باید بتوانید طراحی صحنه را نیز از بعد زیبایی‌شناسی و دیگر جنبه‌ها مورد قضاوت قرار دهید که ادعا می‌کنم جای چنین رویکردی در ۹۹ درصد نقدها خالی است.

ارسال نظر
پیشنهاد امروز