پیونگیانگ در جستوجوی «راه خروج کنترلشده» از انزوا
گزارشها حاکی از آن است که کرهشمالی در سال ۲۰۲۶ بدون شتاب برای مذاکره یا تنشآفرینی، تمرکز خود را بر حفظ تعادل در روابط با چین، روسیه و آمریکا گذاشته و بهدنبال کاهش فشارها بدون عقبنشینی هستهای است.
به گزارش ایلنا به نقل از ارمنیوز، کرهشمالی در سال ۲۰۲۶ از ثبات داخلی نسبی برخوردار است و قدرت و نفوذ هستهای کیم جونگاون، رهبر این کشور همچنان در حال تقویت است. با این حال، این کشور در انزوای بینالمللی پیچیدهای قرار دارد و برای حفظ تعادل در روابط با چین، روسیه و ایالات متحده، ناچار به مدیریت بسیار محتاطانه است.
بر اساس گزارش «انجمن شرق آسیا»، کیم با احتیاط تلاش میکند میان سه قدرت بزرگ، یعنی چین، روسیه و ایالات متحده، تعادل برقرار کند، زیرا هر یک از این کشورها اهداف و منافع خاص خود را دنبال میکنند. در این میان، روابط با روسیه در سالهای اخیر رونق گرفته و همکاریهای سیاسی و نظامی گستردهتر شده است؛ امری که به پیونگیانگ در تأمین غذا، انرژی و دریافت حمایت دیپلماتیک کمک شایانی کرده است.
در مقابل، چین همچنان شریک کلیدی و غیرقابل جایگزین کرهشمالی به شمار میرود، با این حال روابط میان دو کشور در مقاطعی سرد و نامطمئن بوده و همین باعث میشود پیونگیانگ از وابستگی کامل به هیچ طرفی خودداری کند.
تحلیلگران معتقدند روابط با پکن به زودی بهبود خواهد یافت؛ کرهشمالی تلاش خواهد کرد تا روابط تجاری خود را با چین عادی کرده و کمکهای اقتصادی دریافت کند، در حالی که چین نیز سعی دارد از تشدید تنشها در شبهجزیره کره جلوگیری کند. به احتمال زیاد، هر دو کشور چین و روسیه در قبال برنامه هستهای کرهشمالی موضعی نرمتر اتخاذ خواهند کرد.
کارشناسان میگویند ایالات متحده همچنان در پسزمینه نقش فعالی دارد؛ پیونگیانگ در را به روی واشنگتن نمیبندد، اما با تجربه شکست مذاکرات گذشته، عجلهای برای بازگشت به میز گفتوگو ندارد.
در حالی که انزوا ادامه دارد، کیم سعی میکند از زمان به نفع خود استفاده کند، متکی بر ثبات داخلی و شبکهای محدود اما مؤثر از روابط خارجی، منتظر فرصتی است که بتواند فشارها را کاهش دهد بدون آنکه به اصول قدرت هستهای خود خدشهای وارد شود. این شرایط ممکن است به تدریج به بهبود روابط با واشنگتن منجر شود، اما پیشبینی نتایج هنوز زود است.
از این منظر، کرهشمالی در سال ۲۰۲۶ به دنبال یک «گشایش سریع» نیست و بیشتر روی حفظ تعادل دقیق تمرکز دارد؛ تعادلی که شامل حفظ بازدارندگی هستهای، مدیریت انزوا به جای شکستن آن و حرکت میان مسکو، پکن و واشنگتن بدون وابستگی کامل به هیچ یک است. این رویکرد نشاندهنده واقعگرایی محتاطانهای است که کمتر از پیونگیانگ انتظار میرفت.
