داوری را باید جدی بگیریم؛
مجید صافی: برخی داوران کاراته كوتاهی كردهاند
قضاوت در احساس نیست/بهتر است واقعبینانه عمل كنیم/ باید كارآمدی، كارایی، اندیشه و تجربه را به داوری در كاراته سنجاق كنیم.
كارشناس هنرهای رزمی گفت: داوران اعزامی به مسابقات جهانی كاراته(فرانسه) در مسیر ارتقا درجه ترمز زدند و حتی یكی از داوران با سابقه ما یک درجه سقوط کرد، آیا ما در این راه کمبودی داشتیم یا از ارتباطات خوب استفاده نکردیم؟ آیا از دانش صد در صدی بهرهای نبردیم یا اینکه فدراسیون در این زمینه کوتاهی کرد؟
مجید صافی در گفتوگو با ایلنا با مطرح کردن این سوالات اظهار کرد: به طور کلی امر قضاوت یک اتفاق اجتنابناپذیر است که به سادگی و در هر شرایطی نمیتوان به راحتی از آن چشمپوشی کرد اما متاسفانه در مواردی این قضاوتها تهی گرفته میشود و یا در میادین بسیار جدی (مانند مسابقات جهانی) به خاطر آن كه به قضاوت پرداخته نمیشود، لای منگنه قرار میگیریم.
وی ادامه داد: شك نباید كرد كه داوران رشتههای ورزشی، نقش بسیار پر رنگی در مراحل رشد هر ورزشکاری دارند که با هر تصمیم و برخوردی(حتی ساده) مسیر زندگی حرفهای آن ورزشكار را تغییر میدهند، برای همین لازم است هر رفتار و تصمیم در امر قضاوت با روشنبینی و علم کافی همراه باشد.
این کارشناس رزمی در ادامه متذکر شد: در رشتههای رزمی که مسابقات بیشتر انفرادی و تنبهتن است، به این روشن بینی دو چندان نیاز است، ولی نه تنها چنین چیزی وجود ندارد بلكه شاهدیم كه در ورزشی مانند كاراته همچنان مشكلاتی در حوزه قضاوت وجود دارد. وقتی داوران ما در هر رشتهای از كاراته(کاتا- کومیته) هرگز با واقعیتهای نوین داوری روبهرو نشدهاند و یا هرگز ورزش كاراته را تجربه نكردهاند، چگونه میتوانند واقعیت را ببیند و از تجربه خود كمك بگیرند؟
صافی در ادامه خاطرنشان کرد: در بسیاری از رشتهها شاید لزومی نداشته باشد یك داور در آن شاخه به صورت تخصصی و عملی ورزش كرده باشد تا بتواند پخته عمل كند اما در کاراته اینگونه نیست. كاراته جزو ورزشهایی است كه ضرورت دارد تا داوران تجربیات فردی از این ورزش داشته باشند اما بسیاری از داوران کاراته ما شاید حتی یکبار هم به عنوان كاراتهكا در یک مسابقه واقعی شركت نكردهاند. آن دسته هم که تجربه تمرین و مسابقه دارند بیشتر به آموزش و مربیگری و یا موارد و قسمتهای دیگری پرداختهاند و اگر هم در مسیر داوری حرکت کردهاند خیلی کم حضور واقعی و جدی را تجربه كردهاند و یا به واقع احساس را فدای تصمیم کردهاند.
وی با مطرح کردن این سوال که آیا با احساسات یک ورزشکار رزمی که تواناییهایی ویژه ای دارد و با تلاش به میدان مسابقات بزرگ رسیده میتوان بازی کرد؟ اذعان کرد: بهتر است ما در هر رشته ورزشی واقعبینانه عمل كنیم. کاراته همان هنر دستهای خالی است و ورزشی با نمادهای اخلاقی، انضباطی و احترام محسوب میشود. در چنین ورزشی چرا نباید با خیالی آسوده از نظر داوری(و حتی موارد دیگر) پا به عرصههای بینالمللی و آسیایی و جهانی بگذاریم؟ این خیال آسوده را چه کسی میتواند برای ورزشكارانی فراهم كند كه با دستهای خالی به میادین بزرگ می روند؟
صافی متذکر شد: وقتی رئیس شورای داوران کاراته آسیا از شنیدههایش میگوید که اروپاییها نسبت به داوران ایرانی دید خوبی ندارند و از همین منظر و با تكیه بر همین نگاه با كاراته ایران برخورد میكنند(فارغ از اینكه دید او هم حتما مانند كسانی است كه از طرف آنها سخن میگوید) باید به فکر فرو رفت و تلاش و همت را دو چندان كرد. چرا در کاراته ایران از داورانی که سالها زحمت کشیدند و تجربه کسب کردند و در این راه افتخاراتی بدست آوردند به راحتی چشمپوشی میشود.
این کارشناس کاراته در ادامه خاطرنشان کرد: در کاراته ایران بسیار داوران خوبی در سطح آسیا و جهان وجود دارند که تنها به دلیل برخی اختلافات قادر به حضور در مسابقات بزرگ و ارتقا داوری خود نشدند. البته شك نباید كرد كه خود داوران نیز هر چند اندك ولی در رسیدن به نقطه مطلوب كوتاهی كردند. به جرات میشود گفت نگهداری از بوجود آوردن سختتر است. حال که بحث داوری به نقطه اصلی رسیده، داوران ما باید خود را در مقابل پرسشهای بزرگ و زیر بنایی قرار دهند. پرسشهایی از این دست كه آیا ما داوران خوبی هستیم؟ آیا داوری از درون شخص نشأت میگیرد؟ بلا درنگ باید حكم داد كه اگر قدرت تصمیمگیری در نزد داوران بالا برود بسیاری از مشکلات موجود در بطن كاراته مرتفع میشود.
وی با ذکر نمونهای در این زمینه یادآور شد: فینال وزن 67کیلوگرم مسابقات جهانی را حتما فراموش نكردهایم. منظورم جایی است که ورزشکار توانمند ما (سعید احمدی) حتی با کسب 4 امتیاز در آخر مدال طلا را با نقره عوض كرد. زمینهساز این خاطره تلخ داوران بودند كه این تصمیم را گرفتند و این اتفاق را برای سالها در ذهن ما به یادگار گذاشتند. كاراته ایران بعد از این اتفاق با نگاهی دیگر قضاوت را ارزیابی خواهد كرد، پس چاره ای نداریم جز آنكه كارآمدی، كارایی، اندیشه و تجربه را به داوری در كاراته سنجاق كنیم.
صافی در پایان با بیان اینکه قضاوت در احساس نیست، تاکید کرد: قضاوت در تجربه، تعقل و تصمیم به جا از روی صداقت و از روی ایمان است. یادمان باشد زمان اگر برای داوران کند است، برای یک کاراتهکا بر روی تاتامی یک جنگ واقعیت و پایان ناپذیر است.