اظهارنظر کارشناسی مرکز پژوهشها درباره طرح الحاق یک رشته به وزارت بهداشت
مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی اظهارنظر کارشناسی خود درباره «طرح الحاق رشته بهداشت دهان و پرستاری دندانپزشکی به بهداشتکاران دهان و دندان وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی» را اعلام کرد.
مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی اظهارنظر کارشناسی خود درباره «طرح الحاق رشته بهداشت دهان و پرستاری دندانپزشکی به بهداشتکاران دهان و دندان وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی» را اعلام کرد.
به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی، دفتر اجتماعی این مرکز در اظهارنظر کارشناسی خود درباره «طرح الحاق رشته بهداشت دهان و پرستاری دندانپزشکی به بهداشتکاران دهان و دندان وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی»
با بیان این مطلب که قوانین متعدد و بعضا متناقض در زمینه رشتههای حد واسط دندانپزشکی از سال 1344 تاکنون سبب بروز سوء تفاهم برای برخی فارغالتحصیلان رشته تحصیلی کاردانی بهداشت دهان شده است، اعلام کرد: به طوری که با وجود ارائه اطلاعات کافی حین انتخاب رشته به افراد شاغل در این رشتهها و دادن رضایتنامه ثبتی برای اعلام آمادگی خود به منظور ارائه خدمات پیشگیرانه در مناطق محروم تعیین شده پس از فراغت از تحصیل، در حال حاضر تلاش دارند خود را مشمول قانون بهداشتکاران دهان و دندان مصوب 1360 کنند و با شرکت در آزمون مربوطه به رشته دندانپزشکی ارتقای تحصیلی یابند.
بررسی سوابق رشتههای حد واسط در دنیا نشان میدهد که بهداشتکاران دهان با هدف ارائه خدمات پیشگیرانه تربیت می شوند و مسئولیت وقت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی کشور نیز با همین هدف، در سال 1385 اقدام به تربیت بهداشتکاران دهان کرده و خدمات درمانی دهان و دندان را بر عهده داندانپزشکان گذاشته است.
با توجه به بند «ح» ماده (38) قانون برنامه پنجم توسعه که وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی را سیاستگذار و ناظر عالی سلامت در کشور میداند و بند «ج» ماده (34) قانون برنامه پنجم توسعه، مبنی بر متناسبسازی کمیت و کیفیت نیروی انسانی گروه پزشکی با نیازهای نظام سلامت کشور توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، تصمیمگیری در خصوص رشتههای تحصیلی و نیاز و عدم نیاز به جذب دانشجو در هر یک از رشتههای تحصیلی بر عهده وزارت بهداشت و شورای عالی گسترش آموزش عالی بوده و در شان قانونگذاری نیست.
هدف رشته دندانپزشکی از تربیت دانشجو، پیشگیری و درمان بیماریهای دهان و دندان و تأمین بهداشت عمومی دهان و دندان است.
علاوه بر دندانپزشکی، رشتههای حد واسط نیز وجود دارند که ارتباط نزدیکی با این رشته دارند و از آن جمله میتوان به پرستاری دندانپزشکی، کاردانی بهداشت دهان و دندان، کاردانی بهداشت دهان و... اشاره کرد. این رشتهها همگی در مقطع کاردانی تعریف شدهاند و دارای شرح وظایف تعریف شده و کاریکولوم درسی متفاوت و متناسب با اهداف تأسیس رشتهاند.
طرح پیشنهاد شده ضمن اینکه تلاش دارد گروهی از فارغالتحصیلان رشته بهداشت دهان را مشمول قوانین مترتب رشته بهداشت کار دهان و دندان کند، درصدد آن است که از بین رشتههای حد واسط، تنها یک رشته و آن هم بهداشتکار دهان و دندان را به رسمیت بشناسد.
با توجه به مطالب گفته شده میتوان به این جمعبندی رسید که این طرح در عین حال که میخواهد به تأمین نیروی انسانی ارائهدهنده خدمات دندانپزشکی در مراکز بهداشتی ـ درمانی کمک کند، میکوشد کاردانهای بهداشت دهان را مشمول قانونی کند که راه را برای دندانپزشک شدن وی فراهم آورد و در نهایت با تبصره «3» سبب حذف نیروهای حد واسط دندانپزشکی و به دنبال آن تضعیف برنامههای پیشگیری در بیماریهای دهان و دندان شود.
با وجود اینکه بیعدالتی در دسترسی به خدمات دندانپزشکی انکارناپذیر است، اما تبدیل بهداشتکاران دهان که با هدف ارائه خدمات پیشگیرانه تربیت شدهاند و در هنگام انتخاب رشته کاملا واقف به نوع رشته خود بوده و تعهد محضری مبنی بر ارائه خدمت در مناطق محروم دادهاند روش درستی برای حل این مشکل نیست، چراکه نظام آموزش پزشکی کشور برای تأمین نیروی دندانپزشک در همین مناطق محروم نیرو تربیت کرده و میکند و اگر نمیتواند آنها را به درستی توزیع و مدیریت کند باید به دنبال رفع این مسئله باشد که این طرح قطعا کمکی در این زمینه نمیکند، کما اینکه وزارت بهداشت حتی در برنامه پزشک خانواده نیز جایی برای ارائهکنندگان خدمات بهداشت دهان و دندان در تیم ندیده است.