رسول بابایی در گفتوگو با ایلنا:
پایداری شانسی برای توفیق در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم ندارد
پایداری نامزدی معرفی کرده که حتی در میان نیروهای سیاسی و بدنه اجتماعی حامی هم از اقبال چندانی برخوردار نیست.
رسول بابایی فعال سیاسی اصولگرامعتقد است رفتار ضعیف جبهه پایداری در جریان معرفی باقری لنکرانی به عنوان نامزد نهایی این گروه نشان از تجربه اندک تصمیم گیران سیاسی این گروه دارد از همین رو شانس پیروزی پایداری در انتخابات ضعیف است.وی میگوید:باقری لنکرانی اقداماتی همچون انحلال سازمان مدیریت و برنامه ریزی که از سوی منتقدان دولت ضد کارشناسی تلقی می شود را تایید می کند، از رفتارهای خاص آقای احمدی نژاد در عرصه سیاست خارجی که افرادی چون آقایان حدادعادل، ابوترابی و قالیباف تحت عنوان ماجراجویی های پرهزینه و کم فایده زیر سوال برده اند دفاع می کند و تقریبا تمامی سیاست های دولت در زمینه هدفمند کردن یارانه ها و توزیع یارانه نقدی را تایید کرده است و هنوز نتوانسته این مقوله ساده را روشن سازد که خواهان تغییر و یا تداوم وضع موجود است.
متن گفتگوی وی با ایلنا به این شرح است:
به عنوان نخستین پرسش، ارزیابی شما از حضور جبهه پایداری در انتخابات ریاست جمهوری آتی چگونه است؟
ببینید به هر حال در حالی که جبهه پایداری با سر و صدای زیادی وارد عرصه سیاسی کشور شد و حتی در انتخابات مجلس شورای اسلامی نهم در مقام یک قطب انتخابات در صحنه مطرح گردید، کیفیت سیاست ورزی حامیان سابق دولت در صحنه انتخابات جاری نشان از افول ستاره بخت این جریان نوپای سیاسی دارد. نشانه آن هم حضور کم رنگ و ضعیف این گروه در فضای سیاسی انتخاباتی جاری است.
منظور شما از حضور ضعیف چیست؟ به عبارت دقیق تر بر چه اساسی مدعی حضور ضعیف این جریان در فضای انتخاباتی جاری هستید؟
این ادعای من البته تحلیلی است که با توجه به مولفههای گوناگون قابل بررسی در مطالعه کیفیت سیاست ورزی این گروه بدست می آید. به طور مشخص گفتمان، کیفیت کنش ورزی سیاسی، برنامه، استراتژی و پیام انتخاباتی و نامزد انتخاباتی پایداری برآیند امیدواری کنندهای برای مطرح شدن این گروه به عنوان یک شانس پیروزی در انتخابات جاری بدست نمیدهند.
نکته قابل توجه اینکه اساسا جبهه پایداری حضور خود در صحنه سیاسی کشور را گفتمانی میداند و شما گویا قابلیت چندانی از این حیث برای این گروه قائل نیستید.
بله سران جبهه پایداری اصرار فراوانی دارند که این گروه را نه به عنوان یک جریان سیاسی مرسوم همانند سایر جریانهای سیاسی، بلکه به عنوان یک گفتمان انقلابی یا حتی یک فراگفتمان که در حوزههای گوناگون صاحب نظریه است، معرفی کنند. به زعم ایشان همین ماهیت گفتمانی تشکل را میتوان مهمترین وجه تمایز این جریان با سایر جریانهای موجود دانست. من هم معتقدم این گروه در سال های گذشته توانسته تا حد قابل توجهی مفصل بندی گفتمانی خود را شکل دهد و البته غیریت یابی خود با سایر جریان های سیاسی را آشکار سازد.
هواداران و منتقدان این گروه نیز بخوبی از دال های گفتمانی پایداری آگاهند. این مسئله مورد پذیرش من است. مشکل من اما جایی است که برخی از چهره های این جریان گفتمان خود را با گفتمان نظام و انقلاب یکسان می پندارند و یا آن چنانکه یکی از چهرههای مشهور این جریان که اتفاقا از پاشنه آشیل های پایداری است، منظورم آقای صادق محصولی است، از «هیمنه گفتمانی جبهه پایداری» می گویند. اتفاقا آقای محصولی و دوستانشان از این مهم غافلند که گفتمان امروز نظام و انقلاب گفتمان پیشرفت همراه با عدالت است و تقابل با انگاره پیشرفت و توسعه به شکلی که به نفی تام و تمام آن منجر گردد، نه تنها نافی الگوی ایرانی-اسلامی پیشرفتِ مورد تاکید رهبر معظم انقلاب است، بلکه با کلید فلسفه انقلاب اسلامی و در نهایت با عزت، امنیت، مشروعیت و رضایت مردمی در نظام اسلامی ناسازگار خواهد بود. از همین روست که منتقدان پایداری در نقد این گروه از نگرانی بابت خطر «تحجر» سخن می گویند.
بدین ترتیب شما گفتمان این گروه را گفتمان «تحجر» مینامید؟
نه.من عنوانی به گفتمان این جریان اطلاق نمی کنم. ولی بحث من اینست که اساسا تحجر به معنای «ایستادن و مقابله در برابر هرگونه تحول و دگرگونی» است و نوع گفتمان سازی و رویکرد جریان پایداری در برابر پدیده های پیشرفت و توسعه این فرصت را به منتقدان آنها می دهد که اینچنین آنها را به چالش بکشند. به علاوه اینکه علیرغم تاکیدات گفتمانی رهبر معظم انقلاب بر گفتمان پیشرفت، جایگاه این مقوله در گفتمان عدالت خواهی جبهه پایداری خالی است و چنین خلاء غیر قابل انکاری باعث به حاشیه رانده شدن گفتمان پایداری در فضای سیاسی اجتماعی کشور شده است.
شما کیفیت کنش ورزی سیاسی پایداری را چگونه میبینید؟
عمده چهره های این جریان افرادی هستند که سابقه سیاسی چندانی ندارند. اساسا پیشینه سیاست ورزی این عده به ظهور آقای احمدی نژاد در عرصه سیاسی کشور در سال 1384 باز می گردد. خوب این افراد در سال های گذشته زیر سایه آقای احمدی نژاد و با توجه به ویژگی ها، زیرکی ها و توانایی های آقای احمدی نژاد توفیقاتی بدست آورده اند اما حال که از زیر چتر آقای احمدی نژاد خارج شده و کنش ورزی مستقل را در پیش گرفته اند، از آنجا که تجربه و سابقه سیاسی چندانی ندارند، قادر به پاسخگویی مناسب به پیچیدگی ها و ظرائف حضور در عرصه سیاسی نبوده اند. شما همین موضوع اصرار پایداری به حرکت گفتمانی و نه حزبی و سیاسی را ببینید. در حالی که رهبران این گروه تاکید زیادی بر ماهیت جبهه ای و نه حزبی پایداری داشتند در نهایت نوع سیاست ورزی آنها در رقابت های انتخابات مجلس شورای اسلامی نهم و نیز ریاست جمهوری یازدهم کاملا حزبی بوده و تصمیم گیری ها و رفتارهای در پیش گرفته شده نیز نه با منطق گفتمانی که با منطق سیاست بازی های رایج قابل توضیح بوده است. شکاف درون گروهی در قالب طیف قم و تهران و یا شکاف های درون گروهی پایداری از جنس اختلافات درون حزبی هستند. در ضمن رفتار ضعیف پایداری در جریان معرفی باقری لنکرانی به عنوان نامزد نهایی این گروه نشان از تجربه اندک تصمیم گیران سیاسی این گروه دارد.
انتقادات شما به برنامه پایداری چیست؟
این پرسش شما را با پرسشی پاسخ می دهم! شما اساسا برنامه ای از طرف جبهه پایداری برای اداره کشور دیده اید؟
گویا برخی اعضای پایداری مثل آقای لنکرانی از تشکیل کارگروه هایی برای تدوین این برنامه خبر داده اند..
اگر این کارگروه ها بتوانند در مدت زمان باقی مانده تا انتخابات موفق به تدوین برنامه ای برای اداره ایران بزرگ شوند یکی از پدیده های شگفت این عالم رخ داده است. البته من معتقد نیستم تمامی نامزدهای انتخابات پیش رو از چنین برنامه ای برخوردارند ولی موضوع بحث من اینست که این جبهه فاقد برنامه لازم برای اداره کشور است و این ضعف بزرگ نه از سوی نخبگان و نه افکار عمومی قابل پذیرش نیست. به ویژه در میان نیروهای دلسوز انقلاب با توجه به تجربه هشت سال گذشته، کمتر کسی رای به آزمون و خطا می دهد و تلقی غالب بر اینست که گروهی زمام امور کشور را در پیش گیرد که از برنامه لازم برای اداره کشور برخوردار باشد.
تحلیل شما از استراتژی انتخاباتی پایداری چیست؟
در مورد موفقیت پایداری در انتخابات اتفاقا جدی ترین مشکلات این گروه به همین موضوع و البته نامزد انتخاباتی آنها باز می گردد. در تمامی رقابت های انتخاباتی، کمپین ها می کوشند با در پیش گرفتن استراتژی انتخاباتی مشخص و ارائه پیام انتخاباتی، اقبال افکار عمومی را متوجه خود سازند. مشکل پایداری اما آنجاست که در این رابطه به شدت سردرگم و مشوش است و قادر به روشن ساختن تکلیف خود در این رابطه نبوده است. جبهه پایداری نتوانسته بالاخره این مقوله ساده را روشن سازد که خواهان تغییر و یا تداوم وضع موجود است.
منظور شما تغییر و یا تداوم سیاست های هشت سال گذشته دولتهای احمدی نژاد است؟
بله دقیقا. شما اگر ادبیات سخنگویان این گروه را مرور کنید و یا محتوای رسانه های پایداری را تحلیل کنید می بینید، تقریبا اکثریت قریب به اتفاق سیاست های دولت مورد تایید این گروه است. به هر حال اینکه کمترین انتقادات ممکن از دولت در رسانه های این جریان مشاهده شده است بی دلیل نیست. در حقیقت اگر ماجرای مشایی و طیف خاص نزدیکان دولت را کنار بگذاریم می بینیم که تمامی سیاست های آقای احمدی نژاد مورد تحسین جبهه پایداری قرار دارد. حتی آقای باقری لنکرانی که نامزد ریاست جمهوری این گروه است در اظهارات انتخاباتی این روزهای خود اکثریت سیاست های احمدی نژاد که اتفاقا مورد انتقاد منتقدان دولت قرار داشته را تایید کرده است. باقری لنکرانی اقداماتی همچون انحلال سازمان مدیریت و برنامه ریزی که از سوی منتقدان دولت ضد کارشناسی تلقی می شود را تایید می کند، از رفتارهای خاص آقای احمدی نژاد در عرصه سیاست خارجی که افرادی چون آقایان حدادعادل، ابوترابی و قالیباف تحت عنوان ماجراجویی های پرهزینه و کم فایده زیر سوال برده اند دفاع می کند و تقریبا تمامی سیاست های دولت در زمینه هدفمند کردن یارانه ها و توزیع یارانه نقدی را تایید کرده است. بدین ترتیب وقتی آقای باقری لنکرانی در مصاحبه های خود می گوید «مهمترین مشكل اقتصاد فعلی وضعیت معشیتی مردم است» افکار عمومی این پرسش را مطرح می کنند که آقای لنکرانی که تمامی سیاست های جاری دولت را مورد تایید قرار می دهد، پس چگونه می خواهد وضعیت معیشت مردم را تغییر دهد؟ در حقیقت پایداری نمی تواند نسبت خود با ادامه وضع موجود را روشن سازد و در برزخ تغییر و یا تداوم وضع موجود گرفتار آمده است. فراموش نکنیم در انتخابات 1376 و یا 1384 مردم رای به تغییر وضع موجود دادند و در این شرایط سخت و نابسامان اقتصادی، نیز ادبیات تغییر و تحول مورد توجه افکار عمومی است نه ادبیات مغشوش و بلاتکلیف شبیه آنچه آقای لنکرانی ارائه می دهد. البته بخشی از مشکل پایداری در این زمینه هم به آنجا بر می گردد که در صورت سر دادن ندای تغییر و تحول، مردم می پرسند که اکثریت قریب به اتفاق چهره های این جریان عضو بدنه دولت بوده و هستند و بخش قابل توجهی از روندهای کنونی نتیجه سیاست های آنهاست. پس چطور خود بخشی از وضع موجودند و دم از تغییر می زنند.
گویا شما نامزد انتخاباتی پایداری را نیز شخص چندان مناسبی برای حضور در عرصه نمی بینید.
ببینید وقتی بدنه اجتماعی و نیروهای وفادار به پایداری از این انتخاب قانع نشده اند و آنچنانکه در رسانه ها نقل شد معرفی باقری لنکرانی در مراسم اعلام رسمی نامزد پایداری با استقبال بسیار سرد هواداران این گروه مواجه شد، طبیعی است که نتوانیم انتظار داشته باشیم این فرد شانس چندانی برای جلب نظر عامه مردم نداشته باشد. حتی فراتر از این، شما نوع فرآیند مطرح ساختن باقری لنکرانی در فضای انتخاباتی را اگر تحلیل کنید می بینید که عملا علاوه بر بدنه اجتماعی، رهبران سیاسی پایداری هم اعتماد و اطمینان چندانی نسبت به باقری لنکرانی نداشتند. از همین رو بود که هفته ها با قرار دادن نام او در کنار آقای سعید جلیلی، کوشیدند با برکشیدن باقری لنکرانی او را هم تراز جلیلی جلوه دهند. تحلیل گران همان روزها هم این موضوع را بازی سیاسی پایداری برای برکشیدن نامزد ضعیف خود می دانستند. بنابراین امروز باقری لنکرانی در شرایطی وارد صحنه شده که حضور او هیج موج و هیجانی حتی در میان هواداران پایداری نیز ایجاد نکرده چنانکه بخشی از آنها دست به حمایت از سایر نامزدها زده اند. بنابراین صرفنظر از شائبه هایی که در مورد این نامزد مطرح شده و از احتمال ردصلاحیت او صحبت شده، پایداری نامزدی معرفی کرده که حتی در میان نیروهای سیاسی و بدنه اجتماعی حامی هم از اقبال چندانی برخوردار نیست.
بنابراین شما اینکه پایداری بتواند در رقابت های جاری به عنوان یک قطب انتخاباتی در صحنه حاضر باشد را بعید میدانید؟
البته سیاست عرصه امکان هاست و در این عرصه هیچ چیز بعید نیست. ولی تحلیل روندهای کنونی صحنه انتخابات نشان می دهد که با وجود مولفه هایی که عرض کردم شانس پیروزی پایداری ضعیف است. به باور من احتمال اینکه گروهی بدون برنامه و پیام انتخاباتی روشن و نیز نامزد انتخاباتی قدرتمند بتواند اقبال عمومی را با خود همراه سازد قدری سخت و غیر محتمل است.