گزارشی از گشت شبانه ماه رمضانی در عظیم ترین مجتمع بندری ایران؛
تجربه یک سحری متفاوت در پایتخت اقتصادی ایران
چراغانی محوطه بندر گویا بازتابی زمینی شده است از آسمان پرستاره این شب ها. به خیالت چنین مجسم می شود که بندر خود را برای میزبانی از ماه خدا آذین بندی کرده و هنگامه رمضان را به جشن نشسته است.
ایلنا: هر چند شب برای بسیاری از مردم وقت استراحت و خواب است اما بندر شهید رجایی ۲۴ ساعت شبانه روز ماه مبارک رمضان خواب به چشم ندارد و همچون عارفان، نه تنها برای رضای خدا بلکه به منظور خدمت به خلق، شب زنده داری میکند.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری ایلنا از بندرعباس، شب از نیمه گذشته و اینجا بندر شهید رجایی است؛ بزرگترین بندر کانتینری ایران و دروازه طلایی این سرزمین. قرار است سحری را میهمان کارکنان این بندر باشیم و پیش از آن گپ و گفتی داشته باشیم درباره کاروبارشان.
عقربههای ساعت، دو و نیم بامداد را نشان میدهد و ما بازدید از بخشهای مختلف بندر را آغاز میکنیم. از دروازه ورودی بندر به سمت ترمینال یک روانه میشویم، به آخر محوطه که میرسیم، از خودرو پیاده شده و نیم ساعتی را قدم زنان در محوطه گشت میزنیم. کانتینرها با نظمی دقیق به صف شدهاند؛ همچون صفوف نماز جماعت.
دریا آرمیده و هوا شرجی است؛ نسیمی اما نمیوزد تا تن و لباس خیسمان را خنک کند. نورافکنها چهره بندر را روشنایی بخشیدهاند؛ چراغانی محوطه بندر گویا بازتابی زمینی شده است از آسمان پرستاره این شبها. به خیالت چنین مجسم میشود که بندر خود را برای میزبانی از ماه خدا آذین بندی کرده و هنگامه رمضان را به جشن نشسته است.
گشت میدانیمان در محوطه بندر که تمام میشود، به سراغ اتاق کنترل میرویم. آقای «نمازی» سرشیفت اتاق کنترل به استقبالمان میآید؛ خوش مشرب است و لبخند از چهرهاش محو نمیشود. از فعالیت خود و همکارانش برای ما سخن میگوید. نمازی تاکید میکند که کارشان باید ۲۴ ساعته و بدون وقفه انجام شود: «اگر کار تخلیه و بارگیری هر کشتی یکساعت به تاخیر بیفتد، هزینهای حدود ۲۵ هزار دلار برای آن کشتی در پی دارد»
کارکنان این بخش مشغول رصد رفت و آمد کشتیها هستند و تمام مراحل ورود و خروج کشتیها به بندر، پهلوگیری و فعالیتهای دیگر بندری را به دقت رصد میکنند.
آقای «حسینی» جوانی سی و یکساله است و مدرک کارشناسی ناوبری از خارک دارد. حدود دو سال است که در این اتاق کنترل که همانند برج مراقبت فرودگاه عمل میکند، مشغول به کار است.
او با نشان دادن تصاویری در مانیتور اصلی اتاق کنترل برایمان توضیح میدهد که چگونه رفت و آمد کشتیها را در شب از این اتاق رصد میکنند: «ما وضعیت کشتیها را از طریق تصاویر ارسالی در یک نقشه مشخص کرده و به هر کشتی اطلاع میدهیم که باید از چه مسیرهایی حرکت کنند تا دچار سانحه یا تصادف نشوند»
در دالانهای اتاق کنترل سرک میکشیم و در گوشهای آنسوتر، با یکی دیگر از کارکنان این بخش هم صحبت میشویم. آقای «تمیمینژاد» سی و پنج ساله است و کارشناس ارشد حمل و نقل دریایی از دانشگاه صنعتی امیر کبیر دارد. او هفت سال است که راهنمای کشتیهای ورودی و خروجی به بندر است. از کارش چنین برایمان روایت میکند: «ما بر حسب نیاز، به کشتیها اعزام میشویم. عملیات ورود کشتی به بندر یا خروج آن از بندر به سمت لنگرگاه را انجام میدهیم.»
عقربههای ساعت، حوالی ۴ بامداد را نشان میدهد؛ صدای روحبخش مناجات سحر در فضا پیچیده و حسی معنوی انرژی بخش آدمی میشود و او را به تکاپوی بیشتر تشویق میکند.
اتاق کنترل را ترک میکنیم و به اسکله خدمات میرویم. وقت اذان صبح نزدیک است و ما مهمان آقای «رییسی» فرمانده یدک کش گنو هستیم. رادیو روشن است و صدای دعا و مناجات در اتاق فرماندهی یدک کش نیز طنین انداز است.
سفره سحری را روی میزی پهن کردهاند؛ یک شام دریایی دلچسب. با تعارف گرم فرمانده یدک کش هم سفرهاش میشویم؛ تجربه یک سحری متفاوت در منحصربفردترین بندر ایران. برای هر کسی چنین تجربهای پیش نمیآید؛ به خودم افتخار میکنم که خاصترین تجربه خبرنگاریم را در چنین حال و فضایی سپری میکنم.
سحریمان که تمام میشود، آقای رییسی از نحوه کارشان و چگونگی پهلوگیری کشتیها برایمان توضیح میدهد.
صدای اذان صبح در فضای بندر به گوش میرسد و کارکنان هر بخش در محل کار خود وقتی را برای عبادت کنار گذاشتهاند؛ هر چند شب برای بسیاری از مردم وقت استراحت و خواب است اما بندر شهید رجایی ۲۴ ساعت شبانه روز ماه مبارک رمضان خواب به چشم ندارد و همچون عارفان، نه تنها برای رضای خدا بلکه به منظور خدمت به خلق، شب زنده داری میکند.
طلوع صبح در بندر شهید رجایی نه شروع یک کار جدید بلکه تداوم کاری همیشگی برای گردش چرخ اقتصاد و تجارت کشور است. خورشید بر کران تا کران بندر عظیم شهید رجایی نورافشانی میکند. کامیونها در یک مسیر ممتد به صف شدهاند تا کانتینرهای حامل کالا را به اقصی نقاط کشور جابجا کنند. این بارها به مقصد شهرهای مختلف ایران میروند تا چرخه صنعت و تجارت به گردش درآید؛ یکی به مشهد میرود و آن یکی روانه یزد و دیگری روانه سیرجان میشود.