خبرگزاری کار ایران

یادداشتی از عبدالله پرهیزکار؛

پرده‌برداری از اولین رئیس جمهور پزشک ایران

پرده‌برداری از اولین رئیس جمهور پزشک ایران

باید منتظر نشست تا اولین رئیس جمهور پزشک در ۲ سال یا ۶ سال آینده به صندلی ریاست جمهوری ایران تکیه بزند.

ایران روسای جمهور اقتصاددان، معلم، معمم و مهندس را تجربه کرده است و در طی دهه اخیر چندین بار پزشکان از جناحهای مختلف قصد تصدی این سمت را داشته‌اند که ناکام مانده‌اند. ولیکن بنظر می‌رسد این بار عزم جامعه پزشکی برای کسب کرسی ریاست جمهوری بسیار جدی است و آنقدر اشتهای این منصب وجود دارد که جامعه پزشکی نمی‌تواند تا اتمام دوره دوم ریاست جمهوری روحانی صبر کنند و بدنبال این هستند که در انتخابات بعدی ریاست جمهوری کار را یکسره کنند و روحانی را از ادامه کار در دولت بعدی باز دارند و یک پزشک را بر این مسند بنشانند.

این پزشکان در ظاهر همیشه بیان می‌کنند که تمایلی به مسئولیت اجرایی ندارند و اگر به پزشکی خود بپردازند، درآمدشان بیشتر است ولی در واقع، اینگونه نیست و شواهد و قرائن نشان می‌دهد ولع و اشتهای آنان برای کسب قدرت و نشستن بر صندلی بیش از سایر اقشار است ولی متاسفانه خیلی از افراد این ادعای پزشکان را باور می‌کنند چرا که مخاطبان این سخن پزشکان، توجه به این نکته ندارند که براساس سلسله مراتب نیاز‌های آبراهام مازلو افراد وقتی به پول و ثروت می‌رسند.

تازه به دنبال جاه و مقام می‌روند‌‌ همان کلام معصوم (ع) که می‌فرماید آخر من اخرج من قلوب الصدیقین حب الجاه.

خیز عظیم، برنامه ریزی شده و منسجم پزشکان، دندانپزشکان و داروسازان برای کاندید شدن در انتخابات مجلس شورای اسلامی گویای این واقعیت است که قشر پزشکی برای تصاحب صندلی‌های مجلس و صندلی ریاست جمهوری خود را بیش از هر قشر دیگری محق می‌داند و معتقد است که دیگر نوبت پزشکان است. معین، ولایتی، لنکرانی و... از ناکامان این عرصه محسوب می‌شوند، ولی این بار دیگر پزشکان با ائتلاف صنفی و با برنامه وارد کارزار شده‌اند و به یک توافق نانوشته رسیده‌اند و بر سر مسائل صنفی و حرفه‌ای خود به یک اجماع و ائتلاف فرا جناحی رسیده‌اند در این رویکرد فقط کافی است پزشک باشی دیگر سابقه یا رویکرد سیاسی مهم نیست.

شایان توجه اینکه در طی سالهای اخیر با مبالغ هنگفتی که در قالب طرح تحول سلامت، مافیای واردات دارو، هیات امنایی شدن دانشگاههای علوم پزشکی و... به جیب این قشر سرازیر شده است، عملاً توان مالی بسیار زیادی برای حضور در رقابت‌های انتخاباتی را یافته‌اند و شاید به همین دلیل است که وقتی جمعی از نمایندگان مجلس طرح تحقیق و تفحص از طرح تحول نظام سلامت را مطرح ساختند، برخی از مقامات دولتی پزشک برآشفتند.

بایستی به این نکته نیز توجه داشت که با تلاشهای پزشکان صاحب منصب در طی سالهای اخیر، توقعات این افراد تا حدی بالا رفته که طرح حبس زدایی از جرائم پزشکان را مطرح کرده‌اند و این در حالی است که بر اساس قوانین موجود هیچ قشری حتی روحانیت مصونیت قضایی مادام العمرندارند.

براساس آنچه که طی دولت قبل اتفاق افتاد یعنی هیات امنایی شدن دانشگاههای علوم پزشکی، عملاً تمامی منابعی که از بودجه عمومی و دولتی به این دانشگاه‌ها و بیمارستانهای تابعه آن‌ها واریز شده و می‌شود، کمک!؟ تلقی و از شمول تمامی قوانین و مقررات مالی، محاسباتی، نظارتی و... مستثنی شد. ولی با توجه به اینکه در دولت قبل تخصیص اعتبارات به وزارت بهداشت کم بود، به لحاظ اختلاف سلیقه رئیس دولت قبل با وزیر بهداشت منابع زیادی در اختیار دانشگاههای علوم پزشکی نبود. دولت دهم، ولی پس از استقرار دولت جدید اعتبارات دولتی که برای وزارت بهداشت از محل بودجه دولت، هدفمندی یارانه‌ها و مالیات ارزش افزوده اختصاص یافت چندین برابر شد و در نتیجه هیات‌های امناء دانشگاههای علوم پزشکی ارقام غیر شمول سر سام آوری را در اختیار خود داشتند و دارند و می‌توانستند و می‌توانند به سلیقه خود هزینه کنند.

اخیراً وزیر اسبق بهداشت و نماینده فعلی مجلس که از قضا عضو کمیسیون بهداشت و درمان نیز هست، با مقایسه برنامه اعتبارات ادعایی (۳۵۰میلیارد تومان) و اختصاص یافته (۱۵۰میلیارد تومان) به استان مازندران از سوی وزارت بهداشت بعنوان نمونه، به این مساله اشاره داشت.

از منظر دیگر بایستی توجه داشت که در حال حاضر بسیاری از پزشکان در سطوح مختلف قوای سه گانه در مناصب سیاسی و مدیریتی از وزارت علوم تا سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور گرفته تا مجمع تشخیص و... حضور دارند و همچنین اغلب وزارتخانه‌ها، دستگاههای اجرایی یا شرکت‌ها و نهادهای دولتی عمومی غیر دولتی و... دارای مرکز درمانی خاص خود می‌باشند که پزشکانی از طیف‌های مختلف سیاسی در آنجا حضور دارند. از شهرداری گرفته تا آموزش و پرورش و نفت و این پزشکان بر اساس یک تعصب صنفی و حرفه‌ای معطوف به منافع شخصی صنف خود و فارغ از سابقه و علقه سیاسی، در حال حاضر به یک ائتلاف برای کسب قدرت توسط پزشکان رسیده‌اند و از امکانات در اختیار و نفوذ سیاسی، مالی و... برای تحقق این هدف صنفی هزینه می‌کنند.

پزشکان موصوف که همانند اپیدمی آقا‌زاده‌ها در کنار هر مسئولی و صاحب منصبی (بعنوان والدین، برادر یا خواهر یا فرزند پزشک) جا خوش کرده‌اند، دیگر در شرایط حاضر به داعیه اداره کشور رسیده‌اند و مدعی هستند که می‌توانند بهتر از نمایندگان فعلی، مجلس را اداره کنند و وقتی مجلس را به دست گرفتند، مدعی اداره بهتر کشور بعنوان رئیس جمهور خواهند شد.

برای همین هم هست که می‌بینیم پزشکان چپ و راست هم در سازمان نظام پزشکی به اشتراک نظر می‌رسند و هم در سازمان بسیج پزشکان حضور دارند و هم در انجمن اسلامی پزشکان و در این میان انتخابات مجلس شورای اسلامی نقطه شروع جامعه پزشکی برای تصاحب کرسی ریاست جمهوری در انتخابات آینده است و فعلاً در میان دعوای چپ و راست و اصولگرا و اصلاح طلب، پزشکان بصورت خزنده و با چراغ خاموش به دنبال برداشتن اولین گام خود برای رسیدن به قدرت می‌باشند و طبیعی است که تسخیر مجلس و اعمال نظر در قوانین و مقررات و تغییر آن بر اساس منافع حرفه‌ای و شخصی، منابع مالی مورد نیاز برای انتخابات ریاست جمهوری آینده را نیز فراهم خواهد کرد. پس باید منتظر نشست تا اولین رئیس جمهور پزشک در ۲ سال یا ۶ سال آینده به صندلی ریاست جمهوری ایران تکیه بزند.

عبدالله پرهیزکار (نویسنده و محقق)

انتهای پیام/
ارسال نظر
پیشنهاد امروز