نکته ناامید کننده اینجاست که کوچ نشینان طی این سالها جایگاه مشخصی در سندهای توسعه کشور نداشتهاند و برنامه قابل اجرا و چشم انداز روشن و دلگرم کنندهای پیش روی آنها ترسیم نشده است. دامنه دغدغههای دولتها در تدوین برنامههای توسعه اغلب تا سطح روستاییان گسترش مییابد و به عشایر کفاف نمیدهد.