زندگی روزمرهی مردمان مزدبگیر که روزگاری دستشان به دهانشان میرسیده و بین غریبه و آشنا آبرویی داشتند، حالا به بنبست رسیده؛ در این بنبست ناهموار، زیر ظل آفتاب سوزان تابستانِ جنگ، وقتی پول نداری حتی پمپ کولرت را تعمیر کنی، صحبت از «تابآوری معیشتی مردم» با واقعیتها همخوانی ندارد.....
احسان سلطانی، کارشناس اقتصادی، با هشدار نسبت به جهش اخیر قیمت نان و شکاف عمیق دستمزد و هزینههای زندگی، تأکید کرد که در شرایط فعلی حتی «کار کردن» هم دیگر به صرفه نیست و با دستمزد نمیشود نیازهای اولیه سفره را تامین کرد.
یک فعال کارگری مریوان گفت: با وجود برخورداری این شهرستان از یکی از مهمترین مرزهای تجاری کشور، بخش قابل توجهی از مردم همچنان با فقر، بیکاری و مشکلات معیشتی دستوپنجه نرم میکنند.
یک فعال کارگری گفت: برای خانوادههای کارگری حتی یک تشخیص پزشکی ساده نیز میتواند آغاز یک سقوط مالی تمامعیار باشد. نبود پوشش بیمهای کامل، هزینههای کمرشکن درمان و از دست رفتن درآمد در روزهای بیماری، سه ضلع بحرانی را تشکیل میدهد که خانواده را در مدت کوتاهی به ورطه فقر میکشاند.
یک جامعه شناس و استاد دانشگاه گفت: در جنگ آنچه اساساً به حساب نمی آید رنج انسان است. مشخصاً در این جنگ چهل روزه، دشمن کوشید که رنگ و لعاب بشردوستانه به اهداف ضدبشری و امپریالیستی خود بدهد، اما به زودی مشخص شد تنها چیزی که در این میان اهمیت ندارد انسان است.
رئیس دانشکده حکمرانی دانشگاه تهران با تاکید بر اینکه با صدقه دادن نمیتوان جامعه را اداره کرد، گفت: کالابرگی که امروز در جامعه توزیع میشود تنها یک مُسکن است نه راهگشا و راهکار.
سند آیندهنگری کلانشهر تهران سناریوهای پیشرو در افق ۱۴۱۰ نشان میدهد که ۱۱ درصد مردم تهران به فقر درآمدی و ۱۵.۵ درصد آنها به فقر چندبعدی دچار هستند.
یک جامعه شناس و عضو هیات علمی دانشگاه در تحلیل جامعه شناختی اعترضات روزهای اخیر گفت: بر اساس ادبیات نظری جامعهشناسی به این وضعیت میتوان عنوان «سیاسیشدن رنج اقتصادی» مردم را اطلاق کرد. یعنی زمانی که تجربه زیسته فقر در سالهای گذشته، بیکاری، تبعیض و بحران اجتماعی در قالب روایتهای جمعی بازتولید میشوند و مردم بارها برای اعتراض به بیعدالتی ساختاری به میدان میآیند، اما به مطالبات آنها پاسخ داده نشده است. در نتیجه، بحران به پدیدهای عادی و مزمن تبدیل شده است.
مطالعات مختلف نشان دادهاند که نبود حمایت اجتماعی، انزوای اجتماعی در محیط کار، یا زندگی در محلههای محروم، با افزایش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی-عروقی همراه است. همچنین شواهدی وجود دارند که نشان میدهند مشکلات مالی میتواند مانع دسترسی به دارو و غذای سالم شود و همین موضوع خطر بستری شدن و مرگ را افزایش دهد.
یک شهروند ۴۴ساله میگوید: «در فک بالا و پایین سمت راست صورتم تنها دوسه دندان باقی مانده است، مابقی کشیده شده و نیاز به ایمپلنت دارد اما واقعا از عهده هزینههای چند ده میلیون تومانی ایمپلنت بر نمیآیم. خجالت میکشم لبخند بزنم و جای خالی دندانهایم مشخص شود. یعنی هم به لحاظ روانی تحت فشار هستم و هم به لحاظ جسمی. بیمه هم فایده ندارد. خدمات دهان و دندان تحت پوشش بیمه نیستند. مراکز دولتی هم شلوغ هستند و هم به لحاظ قیمت تفاوت چندانی با مراکز خصوصی ندارند. حقوق ۲۰ میلیون تومانیام هم با این نرخها همخوانی ندارد.»
