در نظر گرفتن زمانی برای خلوت و تنهایی با خود همان چیزی است که همه آدمها در میان شلوغی زندگیهای شهری گاه به گاه به آن نیاز پیدا میکنند. بی مقدمه میشود به دل طبیعت زد و روی چمنهای نمناک قدم برداشت؛ به موجهای پر تلاطم و گاه آرام چشم دوخت و گوش سپرد، در دریایی از مه شناور شد، دشتها را طی کرد و جنگلها و باغها و بوستانهایی که غرق در نور و رنگهای پر طراوت بهاری و پاییزی هستند، تماشا کرد و قدم بر راه آنها گذاشت. خاصیت همه اینا جدا کردن وصله ناجور دغدغههای نگران کننده زندگی شهری از جسم و روح است.