ادبیات کارگری هنوز ظرفیتهای فراوانی برای روایت دارد و نویسندگان جوان میتوانند با بازگشت به این حوزه، جایگاه آن را احیا کنند. ثبت تجربه کارگری نه تنها از نظر ادبی بلکه به لحاظ تاریخ اجتماعی اهمیت دارد و بخشی از تاریخ شفاهی ایران را تشکیل میدهد.
داستاننویسی یکی از هنرهای جذاب هفتگانه است. هنری که در هر اثر هنری و حتی در هر برند معتبری نقش اصلی را برعهده دارد. زمانی که بازی ویدئویی استراتژیستی انجام میدهید، درواقع در یک داستانی مشارکت میکنید. وقتی که برندی ساخته میشود، داستانی تعریف شده و برای شرکت شخصیتی درنظر گرفته میشود. در فیلم، عکس، نقاشی، حتی در بسیاری از موسیقیها داستانی درحال تعریف است.
قرار نیست جمله نخستی که مینویسید، منحصر به فرد یا اصطلاحا قلابی باشد که مخاطب را به دام بیندازد. جمله اول تنها دعوتی برای ادامه کتاب است.
خسرو عباسی خودلان که اثرش به عنوان مجموعه داستان برگزیده در جایزه ادبی جلال معرفی شده است، از مشکلات نویسندگی بری علاقمندان به داستاننویسی گفت.
مصطفی برزگر درباره شیوه نگارش خود میگوید: موقع نوشتن ادا درنمیآورم، تلاش میکنم قصهام را بگویم. در عین اینکه تکنیکهای داستاننویسی را رعایت میکنم این تکنیکها را به گونهای به کار میبرم که در روایت داستانی حل شده باشند و برای مخاطب برجسته نباشد.
نویسندگان تازهکار معمولا در پی انتشار و بازخورد داستانهای خود در نشریات ادبی هستند. به ویژه نویسندگان داستانهای کوتاه همواره تلاش میکنند راهی پیدا کنند تا داستانهایشان را در مجلات ادبی چاپ کنند.
ادبیات ژاپن در سال ۲۰۲۵ در ترجمه آثار انگلیسی از داستانهای آرام و دلنشین تا رمانهای ترسناک جنایی مسیری شگفتانگیز را طی کرد.
" بوم نقاشی را رکاب زدم" عنوان داستان بلندی از پرارین پور حاجی زاده است که از سوی انتشارات جامهدران منتشر شد.
نوشتن با ایجاد تغییر در مغز به شما کمک میکند با چالشهای روزمره روبهرو شوید.بسیاری از متخصصان نوشتن را نوعی اندیشیدن میدانند، نهفقط ثبت احساس. با این نگاه، نوشتن میتواند هویت فردی را شکل دهد و باز شکل دهد.
رمان «شیفت گورستان» اثر ام.آلریو با ترجمه شاهین رشیدی منتشر شد.
