«دو پرستار در کرمانشاه به زندگیِ خود پایان دادند؛ میلاد مروتی از بیمارستان امام خمینی و شیدا ارزانی از بیمارستان امام رضا.» این خبری است که طی چند روز گذشته در رسانههای محلی منتشر شده است. اطلاعاتِ دقیقی از این اقدام و و دلایلِ آن در دست نداریم و نمیتوان به سادگی آن را به مسئلهای خاص محدود کرد، اما اینکه فشارهای شغلی میتواند بر روی انتخابِ این مسیرِ دردناک اثر بگذارد، چندان دور از ذهن نیست.
یک پرستار گفت: ماهی ۱۶ میلیون تومان حقوق میگیرم که این مبلغ حتی بخش ناچیزی از نیازهای اساسیام را هم تأمین نمیکند. ماه گذشته برای ترمیم دو دندان ۱۸ میلیون تومان هزینه کردم. یعنی حتی حقوق ماهانهیِ منِ پرستار با این کارِ سخت، کفاف درمان دو دندانم را هم نمیدهد!
دبیر کل خانه پرستار گفت: علیرغم وجود تعداد زیادی فارغالتحصیل بیکار پرستاری، استقبال از آگهی استخدام رسمی در شهرهای بزرگ بسیار کم بوده است. وزارت بهداشت بعد از ۵ سال، آگهی برای استخدام ۱۰ تا ۱۲ هزار پرستار داد اما این ظرفیت کامل نشده است.
عضو هیأت مدیره خانه پرستار اصفهان گفت: یکی از مهمترین مشکلات پرستاران قانونگریزی و تخطی وزارت بهداشت از قانون است. مثلا چرا باید مبلغ حق مسکن در هر استان متفاوت باشد؟
دبیرکل خانه پرستار گفت: مسئلهی پرستاران را نباید به اضافه کارِ اجباری و رقمِ پایین آن تقلیل داد و بعد ادعا کرد که این مشکل با افزایش نرخ اضافه کار حل شده است. ضمن اینکه همانطور که گفتم، این افزایش هم چندان قابل توجه نیست. این دست اقدامات بیشتر به منظور رفع مشکلات خود وزارت بهداشت بوده و بهطور واقعی مشکلات پرستاران را حل نکرده است.
رئیس سازمان نظام پرستاری با بیان اینکه حفظ حقوق مادی و معنوی پرستاران از مهمترین اهداف سازمان است، گفت: «بدون حل ریشهای و عمیق مسائل پرستاری، پیشبرد اهداف نظام سلامت و اجرای درست برنامهها و سیاستها مانند سیاستهای کلی سلامت و برنامه هفتم امکانپذیر نیست.»
مسئولان باید جواب بدهند چگونه است که بیمارستانهای ما خالی از پرستار است و پرستاران مهاجرت و ترک کار میکنند ولی حاضر نیستند سه، چهار میلیون تومان به عنوان فوق العاده خاص به حقوقِ ۱۵ میلیون تومانی این کارکنان درمان بیفزایند ولی یکباره ۶۰ میلیون به حقوق پزشکان تامین اجتماعی اضافه میکنند.
خستگیِ پرستاران از انجام مأموریتهای بدون وقفه، کمبود نیرو، کمبود امکانات و فاصلهی زیاد بین برخی از پایگاهها، آسیب غیرقابل انکاری به بیماران وارد میکند: از یک سو دیر رسیدنِ اورژانس و از سوی دیگر افزایش خطاهای پزشکیِ ناشی از خستگی. با این اوصاف، بازندهی چنین سیستم نامتعادلی نه فقط پرستاران، که مردم هم هستند.
یکشنبه، ۱۹ فروردین ماه، برخی از رسانهها از مرگِ خودخواستهی یک جوانِ ۳۲ساله خبر دادند. نامش «ساسان» بود و تا چند ماه پیش به عنوانِ پرستارِ طرحیِ بیمارستانِ امام خمینیِ کرمانشاه، در بخشِ مسمومیت، یعنی همان بخشی که با «خودکشی» در ارتباط است، کار میکرد.
دیوان عدالتِ اداری در کرمان، تهران و مشهد در مورد منعِ اضافهکارِ اجباری به نفع پرستاران رأی صادر کرده و این حق را به پرستاران داده تا از انجامِ اضافهکار اجباری سرباز بزنند. رأی دیوان البته صرفا در تهران قطعی شده است. اما آیا با این رأی مشکل پرستاران حل شده است؟
