اگر در کوچهپسکوچههای شیراز، اصفهان یا بافت تاریخی تهران قدم بزنید، ساختمانی را پیدا نمیکنید که گذر دههها و قرنها توانسته باشد اصالت آن را خدشهدار کند؛ راز این ماندگاری در دل خاکی نهفته است که با دست قالب خورده و در آتش کوره پخته شده است. ورود آجر قزاقی به ایران، به دوران قاجار و پهلوی اول بازمیگردد. این متریال دستساز نه تنها از یادها نرفت، بلکه به نمادی از هویت و گرمای معماری ایرانی تبدیل شد.