یک مرد در برابر تمام دنیا
وقتی تکنوازی جاودانه مارادونا ارکستر فوتبال را محو کرد
قهرمانی افسانهای دیگو مارادونا در جام جهانی به عنوان باارزشترین دستاورد انفرادی تاریخ فوتبال شناخته میشود، جایی که این فوقستاره آرژانتینی، یک تنه دنیا را به تسخیر خود درآورد.
به گزارش ایلنا، آن تورنمنت جادویی در واقع نبرد مارادونا در برابر تمام دنیا بود که برای عظمت و شکوه بیپایان آرژانتین رقم خورد. هیچ فوتبالیستی در تاریخ، حتی پله بزرگ در جام جهانی ۱۹۷۰ یا لئو مسی در قطر ۲۰۲۲، تا این حد در مسیر کسب یک عنوان قهرمانی تاثیرگذار نبوده است؛ واقعیتی غیرقابل انکار که دلیل بسیار واضحی دارد: ارکستر تیم ملی آرژانتین در آن سال، به مراتب ضعیفتر و پایینتر از سطح تکنیک و نبوغ این تکنواز افسانهای بود.
پله در دوران درخشش خود همواره توسط بهترین و بزرگترین بازیکنان باشگاهی برزیل احاطه شده بود؛ فوقستارههایی نظیر ژرزینیو از بوتافوگو، ژرسون از سائوپائولو، توستائو از کروزیرو و ریولینو از کورینتیانس. از سوی دیگر، لئو مسی نیز در مسیر قهرمانی دراماتیک قطر، از حمایت کاندیداهای اصلی توپ طلای سال بعد (که خودش آن را برد) بهره میبرد؛ ستارههای آمادهای چون خولیان آلوارز، دیبو مارتینز و لائوتارو مارتینز. اما در سال ۱۹۸۶، اگر دیگو مارادونا را از ترکیب آلبیسلسته کنار میگذاشتیم، هیچکدام از بازیکنانی که آن پیراهن مقدس را بر تن داشتند، حتی در میان ۳۰ بازیکن برتر دنیا هم جایی نداشتند.
در میان ۱۰۰ بازیکن برتر آن زمان فوتبال جهان، شاید تنها نام خورخه والدانو دیده میشد که در آن دوران برای رئال مادرید توپ میزد. حقیقت جالب اینجاست که در آن اسکواد قهرمان، تنها هفت بازیکن لژیونر بودند و خارج از لیگ آرژانتین بازی میکردند.
دیگو چگونه با سربازان گمنام جهان را فتح کرد
خورخه بوروچاگا، مرد سوم آن تیم فداکار، در فوتبال اروپا تنها پیراهن باشگاههای متوسط فرانسوی مانند نانت و والنسین را بر تن کرد. سایر بازیکنان آن نسل نیز پس از ترک وطن، هرگز تجربیات موفق و درخشانی در قاره سبز به دست نیاوردند؛ خوزه لوئیس براون فقید تنها یک فصل در رئال مورسیا دوام آورد و دیگر مهرههای تیم یا هرگز به لیگهای معتبر اروپایی نرسیدند و یا مانند کلودیو بورگی در میلان، نقشی کاملاً کمرنگ و حاشیهای داشتند. دانیل پاسارلا و ریکاردو بوچینی، دو اسطوره نامدار فوتبال آرژانتین نیز در آن برهه از دوران اوج خود فاصله گرفته بودند؛ پاسارلا به دلیل ابتلا به یک ویروس مشکوک حتی یک دقیقه هم فرصت بازی پیدا نکرد و بوچینی بزرگ نیز تنها پنج دقیقه در دیدار مقابل بلژیک وارد زمین شد.
کارلوس بیلاردوی باهوش برای غلبه بر شرایط سخت مکزیک، تیمش را برای تمرین به شهر تیلکارا برد؛ منطقهای در آرژانتین که بهترین شبیهسازی را برای ارتفاع بالا و گرمای طاقتفرسای مکزیک ارائه میداد. بیلاردو شالوده و فونداسیون این قهرمانی تاریخی را بنا نهاد و در نهایت، دیگو مارادونا با نبوغ ناب خود، این بنای باشکوه و جاودانه را تکمیل کرد و جام را به خانه برد.
