اتلتیکو مادرید 1-0 خیرونا ؛ همه برای اسطوره دویدند و گریه کردند

به گزارش ایلنا، اتلتیکو مادرید در روز خداحافظی آنتوان گریزمان با متروپولیتانو موفق شد خیرونا را 1-0 شکست دهد. آنتوان گریزمان، برترین گلزن تاریخ اتلتیکو مادرید در روزی دراماتیک و در میان تشویق‌های ایستاده هواداران، آخرین بازی خانگی خود را انجام داد تا فصلی از کتاب زندگی‌اش، در پایتخت اسپانیا به زیباترین شکل ممکن بسته شود.

پیروزی 1-0 اتلتیکو مقابل خیرونا برد ارزشمندی بود که حریف سرسخت را در منطقه سقوط نگه داشت و شاگردان دیه‌گو سیمئونه را در کورس کسب رتبه سوم لالیگا. تک گل این مسابقه روی پاس گل تاریخی گریزمان به ثمر رسید.

در جریان مسابقه، جو احساسی و وداع با فوق‌ستاره فرانسوی کاملا روی فکر و ذهن بازیکنان اتلتیکو سنگینی می‌کرد. با این حال، آن‌ها موفق شدند خیرونای باانگیزه را زمین‌گیر کنند. اتلتیکو بازی را با نوعی مالیاخولیا و غم جدایی (جدایی از شازده کوچولو) آغاز کرد. آن‌ها می‌دانستند پاره‌ای از جان و روح تیم در حال جدایی است، هرچند که لغزش‌های اخیر ویارئال انگیزه آن‌ها را برای چنگ زدن به رتبه سوم لالیگا دوچندان کرده بود. در سوی مقابل، خیرونا برای بقا می‌جنگید. میچل پیش از بازی گفته بود: «باید در زمین مشخص شود که ما بیشتر از حریف به این بازی نیاز داریم» و این انگیزه در سرعت بازی و موقعیت‌های آن‌ها کاملا عیان بود؛ هرچند که در زدن ضربات آخر فاقد آن بُرندگی لازم بودند؛ کلمه‌ای که سیمئونه همیشه برای توصیف نتایج تیمش به آن پناه می‌برد.

برین خیل خطرناک‌ترین مهره خیرونا بود و در همان ابتدای کار با یک حرکت عرضی و شوتی تماشایی، تا آستانه باز کردن دروازه پیش رفت، اما توپ با فاصله چند سانتی‌متر به بیرون رفت.

با این حال، خیرونا روی انگیزه و عطش بالای گریزمان برای یک وداع باشکوه حساب نکرده بود. ستاره فرانسوی با یک فرار عالی به پشت مدافعان، توپ را با سخاوت به آدمولا لوکمن سپرد تا او گل اول بازی را به ثمر برساند؛ پاس گلی که صدمین پاس گل تاریخ گریزمان با پیراهن اتلتیکو بود. خیرونا پس از گل سراپا حمله شد و حتی برین خیل در یک موقعیت ایده‌آل و در برابر دروازه خالی با ضربه سر توپ را به بیرون فرستاد تا آه از نهاد کاتالان‌ها بلند شود. حتی زمانی که بازیکنان خیرونا بی‌دقت نبودند این یان اوبلاک بود که با سوپرواکنش خود روی شلیک سهمگین ویکتور تسیگانکوف، مانع از فروپاشی دروازه روخی‌بلانکو شد. اتلتیکو در فاز تهاجمی رمق چندانی نداشت؛ چند شوت مهارشده از لوکمن و جولیانو سیمئونه و البته ضربه کات‌دار هانکو که به تیرک دروازه برخورد کرد، تمام عایدی آن‌ها بود.

با آغاز نیمه دوم، سیمئونه دست به تغییر زد. تیاگو آلمادا به جای جولیانو سیمئونه وارد زمین شد؛ چرا که مشخص بود پسرِ چولو بعد از دو هفته مصدومیت هنوز به آمادگی صددرصد نرسیده است.

اتلتیکو نیمه دوم را با فشار بیشتری آغاز کرد و الکس بائنا چند بار شانس خود را امتحان کرد. در ادامه چولو نیمکت خود را تکان داد؛ بائنا که از بهترین‌های زمین بود به همراه لوکمنِ گلزن و بارگاس جای خود را به الکساندر سورلوث، کلمنت لنگله و مورسیلو، جوان آینده‌دار آکادمی دادند. میچل نیز برای فرار از شکست و قطعی کردن بقا، کریستین استوانی، بلتران و کلاودیو اچوری را به میدان فرستاد. خیرونا پا پس نکشید و در دقیقه ۷۰ روی یک ضربه کرنر تا آستانه تساوی پیش رفت.

در دقایق پایانی، بازیکنان اتلتیکو هم‌قسم شده بودند تا گریزمان با گل زمین را ترک کند. در یک صحنه آلمادا با سخاوتمندی تمام، به جای شوت‌زنی یا پاس ساده به سورلوث، توپ را در نقطه پنالتی برای آنتوان فرستاد، اما گریزمان تحت فشار شدید مدافع حریف نتوانست ضربه نهایی را آن‌طور که می‌خواهد بزند و توپ را وارد دروازه کند. از سوی دیگر، یان اوبلاک مصمم بود تا این قصه با پایان خوش تمام شود؛ او در دقیقه ۸۸ با یک سوپرواکنش پلنگ‌وار و مهار شوت سرکش عزالدین اوناحی، پیروزی را حفظ کرد تا شاهزاده مادرید در شبی سراسر اشک و افتخار، ایستاده تشویق شود و با هوادارانش خداحافظی کند.