یک فعال صنفی در گفت‌وگو با ایلنا:
کارگران دیابتی مشهد «انسولین» ندارند/ رنج‌های پیدا کردن دارو برای کارگران
یک فعال صنفی از کمبود انسولین برای کارگران بیمار در مشهد خبر داد و نسبت به این روند انتقاد کرد.
«احسان سهرابی» فعال کارگری ساکن مشهد، در ارتباط با مشکلات کمبود دارو و رنج‌های مصاعف کارگران به خبرنگار ایلنا گفت: وقتی یک بیمار دیابتی برای تهیه انسولین، به‌جای نگرانی از وضعیت بیماری خود، نگران پیدا کردن دارو در داروخانه باشد، دیگر با یک مشکل عادی در نظام توزیع دارو مواجه نیستیم؛ با مسئله‌ای روبه‌رو هستیم که مستقیماً با حق حیات و سلامت انسان‌ها گره خورده است.
وی افزود: تلخ‌تر آنکه در میان این بیماران، کارگرانی هستند که بخش قابل توجهی از درآمدشان صرف هزینه‌های ضروری زندگی می‌شود و برای ادامه کار و تأمین معاش خانواده، به سلامت جسم خود وابسته‌اند. انسولین برای این افراد یک کالای مصرفی یا داروی قابل جایگزین نیست که بتوان مصرف آن را به فردا موکول کرد.
وی با بیان اینکه «این روزها گزارش‌ها و گلایه‌های متعددی درباره دشواری تأمین انسولین، به‌ویژه در مشهد، مطرح می‌شود» تصریح کرد: این موضوع باید به غایت جدی گرفته شود؛ زیرا بیماران دیابتی و سایر بیماران وابسته به داروهای حیاتی، نمی‌توانند منتظر حل شدن اختلالات زنجیره تأمین بمانند. انسولین برای بیمار دیابتی یک انتخاب نیست بخشی از روند ادامه حیات اوست. بنابراین اگر در تأمین، توزیع یا قیمت این دارو اختلالی ایجاد شود، باید با حساسیتی بسیار بالاتر از یک کالای معمولی با آن برخورد شود.
سهرابی با اشاره به تجربه مدیریت مصرف سوخت در کشور گفت: در مقاطعی که کشور با مشکل تأمین سوخت مواجه شد، موضوع سهمیه‌بندی، کنترل توزیع و نظارت بر شبکه عرضه به‌عنوان راهکار مدیریت بحران اجرا شد. فارغ از ارزیابی نتایج آن سیاست، سؤال امروز این است که چرا در مورد دارویی که مستقیماً با سلامت و حیات بیماران ارتباط دارد، نباید یک سازوکار دقیق، شفاف و قابل نظارت برای اطمینان از دسترسی بیماران واقعی طراحی شود؟
به گفته این فعال صنفی، اگر منابع دارویی محدود است، اولویت باید با بیمار واقعی باشد؛ نه اینکه بیمار برای پیدا کردن دارو از این داروخانه به آن داروخانه مراجعه کند و در نهایت نیز با قیمت آزاد مواجه شود.
او که خودش با کمبود انسولین دست‌وپنجه نرم کرده؛ در این رابطه می‌گوید: نحوه توزیع باید متناسب با نیاز واقعی بیمار باشد. در مواردی حتی بیمارانی که سهمیه مشخص ماهانه دارند، با محدودیت در دریافت مواجه می‌شوند. برای نمونه بیماری که طبق نیاز درمانی خود برای مصرف دو ماهه به چند قلم انسولین نیاز دارد، ممکن است در عمل تنها یک قلم دریافت کند. این وضعیت نیازمند بررسی فوری در شبکه توزیع و نظارت بر داروخانه‌هاست.
سهرابی تاکید کرد: نباید اجازه داد بیمار دیابتی میان کمبود، سهمیه‌بندی قیمت و مشکلات شبکه توزیع گرفتار شود. اگر محدودیتی در منابع وجود دارد، باید مدیریت آن شفاف باشد و بیمار بداند بر اساس چه ضابطه‌ای و به چه میزان دارو دریافت می‌کند.
این فعال کارگری در ادامه گفت: امروز برای کارگری که حقوقش پاسخگوی هزینه‌های مسکن، خوراک، درمان و زندگی نیست، پرداخت آزاد هزینه دارویی که مصرف آن برایش اجتناب‌ناپذیر است، فشار مضاعفی ایجاد می‌کند. اینجا موضوع فقط درمان نیست موضوع حفظ توان کار، حفظ درآمد خانواده و جلوگیری از افتادن یک خانواده به چرخه فقر و بیماری است.
این فعال کارگری، خواستار ورود فوری دستگاه‌های مسئول شد و افزود: وزارت بهداشت، سازمان غذا و دارو، دانشگاه علوم پزشکی مشهد و شبکه توزیع دارو، باید به‌صورت جدی وضعیت تأمین و توزیع انسولین را بررسی کنند. لازم است موجودی، سهمیه بیماران، میزان تحویل داروخانه‌ها و نحوه عرضه با دقت بیشتری رصد شود و اگر تخلف یا اختلالی در زنجیره توزیع وجود دارد، بدون تعارف با آن برخورد شود.
او با بیان اینکه «سلامت بیمار نباید گروگان اختلال در زنجیره تأمین دارو باشد» تاکید کرد: همان‌گونه که در بحران‌های دیگر برای مدیریت منابع سازوکارهای ویژه ایجاد می‌شود، برای داروهای حیاتی نیز باید سازوکاری طراحی شود که دارو به اندازه نیاز به دست بیمار واقعی برسد. انسولین کالایی نیست که بتوان مصرف آن را به زمان دیگری موکول کرد برای بسیاری از بیماران به خصوص کارگران کم‌درآمد، مسئله، به راستی مسئله‌ی مرگ و زندگی است.
