کنایه سنگین پسر برایان کلاف به فوتبال امروز؛ مربیان دیگر فرصت ندارند!
رکوردی تاریخی در انگلیس با انتقادی صریح از اخراج‌های زودهنگام
نایجل کلاف در آستانه ثبت رکوردی تاریخی در باشگاه منسفیلد تاون، به یکی از مشکلات فوتبال مدرن اعتراض کرده است. سرمربی ۶۰ ساله انگلیسی معتقد است ماندگاری طولانی او روی نیمکت، بیش از آنکه افتخاری شخصی باشد، نشانه کاهش صبر باشگاه‌ها در قبال مربیان است.
به گزارش ایلنا، در فوتبال امروز که بسیاری از سرمربیان حتی فرصت عبور از نخستین دوره نتایج ضعیف را پیدا نمی‌کنند، نایجل کلاف در آستانه ثبت رکوردی متفاوت قرار گرفته است. پسر برایان کلاف، سرمربی افسانه‌ای ناتینگهام فارست، این هفته به باسابقه‌ترین سرمربی تاریخ باشگاه منسفیلد تاون از نظر مدت فعالیت و تعداد مسابقات لیگ تبدیل می‌شود.
کلاف با عبور از رکورد ایان گریوز، یکی از چهره‌های شناخته‌شده تاریخ منسفیلد، نام خود را در تاریخ این باشگاه ثبت خواهد کرد. اتفاقی که با توجه به سابقه طولانی او در برتون آلبیون، جایگاه ویژه‌ای در فوتبال انگلیس پیدا می‌کند.
این مربی پیش‌تر نیز رکورد بیشترین مدت حضور روی نیمکت برتون آلبیون را به نام خود ثبت کرده بود. او طی دو دوره فعالیت در این باشگاه، در مجموع ۱۶ سال هدایت تیم را برعهده داشت و در حدود ۹۰۰ مسابقه روی نیمکت نشست.
حالا کلاف پس از شش سال و یک هفته حضور در منسفیلد، دومین سرمربی باسابقه در میان تیم‌های چهار سطح نخست فوتبال انگلیس محسوب می‌شود و تنها میکل آرتتا، سرمربی آرسنال، مدت بیشتری در باشگاه فعلی خود فعالیت کرده است.
با این حال، کلاف برخلاف تصور رایج، چندان علاقه‌ای به جشن گرفتن این رکورد ندارد.
او در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی اسپورت اظهار داشت: «فکر نمی‌کنم این موضوع دستاورد خاصی باشد. بیشتر نشان می‌دهد فوتبال به چه وضعیتی رسیده که هیچ مربی دیگری نتوانسته تا این اندازه دوام بیاورد.»
سرمربی منسفیلد که تاکنون در ۳۲۹ مسابقه رسمی هدایت این تیم را برعهده داشته، ادامه داد: «راستش زیاد به این مسائل فکر نمی‌کنم. فقط تلاش می‌کنم هر هفته را پشت سر بگذارم.»
از فرگوسن و ونگر تا برایان کلاف؛ زمانی که مربیان فرصت داشتند
نایجل کلاف برای توضیح دیدگاه خود به دورانی اشاره می‌کند که باشگاه‌ها حتی در صورت تجربه نتایج ضعیف، به سرمربیان فرصت بیشتری برای اجرای برنامه‌هایشان می‌دادند.
او در این زمینه از پدرش برایان کلاف، سر الکس فرگوسن و آرسن ونگر نام برد.
کلاف گفت: «اگر به ۲۰ یا ۳۰ سال قبل نگاه کنید، پدرم ۱۸ سال در ناتینگهام فارست حضور داشت. الکس فرگوسن مدت بسیار طولانی سرمربی منچستریونایتد بود و آرسن ونگر هم سال‌های زیادی در آرسنال کار کرد. این شرایط فقط به باشگاه‌های بزرگ محدود نمی‌شد. حتی در سطوح پایین‌تر هم مربیان سال‌های زیادی در تیم‌هایشان می‌ماندند.»
او سپس با انتقاد از شرایط کنونی فوتبال انگلیس افزود: «به نظرم ناراحت‌کننده است که فوتبال به این سمت حرکت کرده است. کافی است یک مربی برای یک یا دو ماه نتایج ضعیفی بگیرد تا اولین کسی باشد که باشگاه را ترک می‌کند.»
آمارهای منتشرشده از سوی اتحادیه مربیان لیگ انگلیس نیز تا حد زیادی با نگرانی کلاف همخوانی دارد. بر اساس آخرین آمار این نهاد، میانگین مدت حضور سرمربیان در چهار سطح نخست فوتبال انگلیس اکنون به کمتر از یک سال رسیده است.
این آمار در شرایطی منتشر شده که کلاف در طول ۲۸ سال مربیگری خود تنها هدایت چهار باشگاه برتون آلبیون، دربی کانتی، شفیلد یونایتد و منسفیلد تاون را برعهده داشته است.
او که دوران بازی خود را در تیم‌هایی مانند ناتینگهام فارست، لیورپول و منچسترسیتی گذراند، مربیگری را از سطوح پایین فوتبال انگلیس آغاز کرد و پس از حدود یک دهه فعالیت در برتون آلبیون، در سال ۲۰۰۹ هدایت دربی کانتی در چمپیونشیپ را پذیرفت.
از آن زمان تاکنون، کلاف در ۸۹۳ مسابقه در چهار سطح نخست فوتبال انگلیس روی نیمکت نشسته و هیچ مربی دیگری در این بازه زمانی تعداد مسابقات بیشتری را تجربه نکرده است.
اخراج کریک و تضاد آشکار با رکورد کلاف
نکته جالب اینکه ثبت رکورد تازه کلاف با یکی دیگر از تغییرات بحث‌برانگیز نیمکت مربیگری در فوتبال انگلیس همزمان شده است.
منچستریونایتد در همین هفته به همکاری با مایکل کریک پایان داد؛ مربی‌ای که تنها ۱۰ ماه از حضورش روی نیمکت شیاطین سرخ گذشته بود.
این اتفاق نمونه‌ای از همان روندی است که کلاف نسبت به آن انتقاد دارد. شرایطی که در آن فشار برای کسب نتایج فوری، فرصت مربیان برای عبور از بحران و اصلاح عملکرد تیم را محدود کرده است.
البته ماندگاری طولانی یک مربی به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت نیست و عملکرد فنی همچنان باید معیار اصلی ارزیابی باشد. با این وجود، تجربه کلاف نشان می‌دهد که در فوتبال انگلیس هنوز باشگاه‌هایی وجود دارند که به همکاری بلندمدت با سرمربی خود پایبند هستند.
نایجل کلاف حالا در ۶۰ سالگی رکوردی را ثبت می‌کند که کمتر مربی فعالی به آن نزدیک شده است، اما خودش ترجیح می‌دهد این اتفاق را به جای یک افتخار فردی، هشداری درباره وضعیت نیمکت‌های مربیگری در فوتبال امروز بداند.
از نگاه او، مسئله این نیست که چرا یک مربی شش سال در باشگاهی مانده، بلکه این است که چرا در فوتبال مدرن، چنین مدتی دیگر به اتفاقی استثنایی تبدیل شده است.
