دیومانده؛ از نیمکت تا چالش با یامال

به گزارش ایلنا، دیدار رئال مادرید و الچه صحنه ظهور یکی از هیجان‌انگیزترین عناصر خط حمله تیم مادریدی بود. یان دیومانده که پس از بازی مقابل رایو وایکانو دومین حضور ثابت خود با پیراهن رئال را تجربه می‌کرد، فراتر از یک نمایش تاکتیکی مبتنی بر مهارت و سرعت ظاهر شد. او نشان داد بازیکنی است با «دو چهره در یک قالب»: پلی‌میکری که در سمت راست با ظرافت خطوط را به هم متصل می‌کند و مهاجمی زهردار و تعیین‌کننده که با انتقال به سمت چپ، ضربه نهایی را وارد می‌کند.

روزنامه اسپانیایی «آاس» با تمجید از نمایش این بازیکن نوشت: «رویکرد ژوزه مورینیو، سرمربی پرتغالی، در مواجهه با توانایی‌های این استعداد جوان را می‌توان در چارچوب پیشرفت تدریجی و صبر درک کرد، اما میان صبر در مربیگری و سهل‌انگاری تاکتیکی تفاوت زیادی وجود دارد.»

این روزنامه افزود دیومانده هنوز فضای زیادی برای پیشرفت دارد، اما در کنار آن، انفجار توانایی‌های نهفته‌ای دیده می‌شود که از همین حالا خود را نشان داده است. به باور این رسانه، رئال مادرید گوهری در اختیار دارد که در مستطیل سبز می‌درخشد.

نمایش او در ورزشگاه «مارتینس والرو» نزدیک به یک رساله کامل تاکتیکی درباره نحوه بهره‌برداری از فضاها بر اساس موقعیت بود. این عملکرد همان واکنش‌های همیشگی در سانتیاگو برنابئو را تداعی کرد: «زمزمه‌های تردید هنگام عقب آمدن و تشویق‌های گرم در لحظه اقدام به دریبل».

در ادامه، یکی از نکات برجسته این دیدار، توانایی دیومانده در تطبیق با تغییرات تاکتیکی جریان بازی بود. او کار را از جناح راست آغاز کرد؛ جایی که نفوذهای عمودی همیشگی‌اش کمتر دیده شد، اما با ارسال‌های عمیق‌تر و بازی متعادل، خود را با نیازهای این سمت وفق داد و بدون مشکل در خدمت تیم قرار گرفت.

با این حال، تحول اصلی در دقیقه ۶۸ رقم خورد؛ جایی که با خروج وینیسیوس جونیور، دیومانده به جناح چپ، یعنی پست تخصصی خود، منتقل شد. در این منطقه، خطرناک‌ترین نسخه او نمایان شد؛ توپ‌گیری، دریبل‌های یک‌در‌یک و سپس حرکت به داخل و ضربه با پای تخصصی، او را به مهره‌ای تعیین‌کننده تبدیل کرد.

این جناح در حالت عادی متعلق به وینیسیوس است، اما دیومانده پیامی واضح به مورینیو فرستاد: او می‌تواند این خلأ را پوشش دهد و با سبکی مستقیم و مرگبار، بازی‌ها را تعیین کند.

آمارها نیز این برتری را تأیید می‌کنند. دیومانده در خلق موقعیت با کیلیان امباپه و آردا گولر برابری کرد و در ارسال پاس به یک‌سوم هجومی با ۱۲ پاس در رتبه سوم قرار گرفت. او همچنین در تعداد سانترها نیز سوم شد و تنها یک ارسال کمتر از ترنت الکساندر-آرنولد و گولر، دو بازیکن مسئول ضربات ایستگاهی، ثبت کرد.

تأثیر او محدود به فاز تهاجمی نبود. دیومانده بیشترین توپ‌گیری را در میان بازیکنان رئال داشت و در اقدامات دفاعی موفق نیز بهترین عملکرد را ثبت کرد. این تلاش‌ها به مهار وینگرهای الچه و خنثی کردن سیستم مبتنی بر پیشروی مدافعان کناری کمک کرد. او بار دیگر نشان داد مهاجمی مدرن است که تعهد کامل تاکتیکی و فداکاری دفاعی دارد.

با این حال، نقطه اوج عملکرد او در دریبل‌زنی بود. بر اساس گزارش «آاس»، دیومانده در این دیدار ۷ دریبل موفق از ۹ تلاش خود ثبت کرد؛ آماری که به‌تنهایی نیمی از مجموع دریبل‌های موفق رئال در کل ۹۰ دقیقه (۱۴ مورد) را تشکیل می‌دهد.

در اتفاقی جالب، امباپه و وینیسیوس حتی یک دریبل موفق هم ثبت نکردند؛ امباپه سه بار و وینیسیوس یک بار تلاش کردند، اما ناکام ماندند. در نتیجه، بار اصلی نفوذهای فردی کاملاً بر دوش دیومانده قرار گرفت.

این عملکرد تصادفی نبود، بلکه بازتاب آماری چشمگیر او در لالیگاست. دیومانده به‌طور میانگین در هر ۹۰ دقیقه ۵.۲۰ دریبل موفق ثبت می‌کند که او را به بهترین دریبل‌زن لیگ تبدیل کرده است؛ آماری بالاتر از لامین یامال از بارسلونا با ۴.۳۰ و همچنین بوگا از مالاگا و اجوکه از سویا که هر دو میانگین ۴.۰۰ دارند.

با این وجود، دیومانده تاکنون تنها در ۲۵۶ دقیقه از مجموع ۶۳۰ دقیقه بازی‌های این فصل به میدان رفته که معادل ۴۰ درصد زمان ممکن است. نکته قابل توجه اینکه ۶۳ درصد از این دقایق در دو بازی اخیر رقم خورده؛ ۷۲ دقیقه مقابل رایو وایکانو و ۸۹ دقیقه برابر الچه که عملاً خلاصه‌ای از فصل او تا اینجا محسوب می‌شود.

نشانه‌ها حاکی از آن است که در دربی حساس مقابل اتلتیکو مادرید در ورزشگاه متروپولیتانو، با توجه به فرم فعلی آردا گولر، دیومانده کار را از روی نیمکت آغاز خواهد کرد. با این حال، انفجار اخیر او رقابت درون تیمی را به اوج رسانده است.

در پایان، روزنامه «آاس» این رقابت شدید میان استعدادهای جوان برای حضور در ترکیب اصلی، با وجود تصمیمات سخت‌گیرانه مورینیو، را «یک معمای مبارک» توصیف کرد؛ وضعیتی که هر مربی در جهان آرزوی مواجهه با آن را دارد.