بزرگترین ماموریت باقیمانده فوقستاره
مسی در سودای شبیهسازی شاهکار قرن مارادونا مقابل انگلیس
لیونل مسی ۳۹ ساله در آستانه نبرد تاریخی با انگلیس در نیمهنهایی جام جهانی، به دنبال تکرار شاهکار جاودانه دیگو مارادونا و فتح تنها قله فتحنشده دوران ورزشی خود است.
به گزارش ایلنا، نکته شگفتانگیز این است که لیونل مسی اکنون در آستانه تجربهای است که هرگز پیش از این در دوران ورزشیاش رخ نداده است. او علیرغم ثبت ۲۰۵ بازی ملی با پیراهن آرژانتین، تا به حال در هیچ مسابقهای مقابل تیم ملی انگلیس قرار نگرفته است؛ طلسمی که سرانجام روز چهارشنبه در آتلانتا شکسته خواهد شد.
مسی پس از برتری آلبیسلسته مقابل سوئیس در مرحله یکچهارم نهایی، در گفتگو با خبرنگاران اظهار داشت: «طبیعتاً بازی کردن در برابر انگلیس حس و حال ویژهای دارد، چرا که آنها یکی از قدرتهای سنتی فوتبال هستند و تقابل با چنین تیمهایی همیشه جذاب است. از نظر شخصی، این اولین باری است که روبهروی آنها بازی میکنم. من تقریباً مقابل تمام تیمهای بزرگ دنیا بازی کردهام به جز انگلیس، و دقیقاً به همین علت این مسابقه برای من بسیار خاص خواهد بود.»
برای درامای داستان مسی در جام جهانی، این نبرد نیمهنهایی با انگلیس چیزی فراتر از یک بازی «خاص» است؛ این یک سناریوی کاملاً بینقص و فرصتی غیرمنتظره برای اوست تا نام خود را در تاریخچه یکی از جنجالیترین و معروفترین تقابلهای دنیای فوتبال جاودانه کند.
مسی در بسیاری از مسیرها پا جای پای دیگو مارادونا گذاشته و حتی در برخی فاکتورها از او پیشی گرفته است. او حتی قبل از اینکه با درخشش مارادونایی خود در قطر ۲۰۲۲ جام جهانی را بالای سر ببرد، آرژانتین را در ورزشگاه ماراکانا یعنی خانه معنوی رقیب دیرینه خود، برزیل، به قهرمانی کوپا آمهریکا رسانده بود. با این حال، پیروزی بر انگلیس در جام جهانی، داستان کاملاً متفاوتی خواهد داشت.
تلاش اسکالونی برای آرام کردن جو
لیونل اسکالونی، سرمربی آلبیسلسته، خیلی سریع تلاش کرد تا از حساسیتهای حاشیهای تقابل روز چهارشنبه بکاهد و رویه آرامسازی را در پیش گرفت.
سرمربی آرژانتین در این خصوص گفت: «این فقط و فقط یک بازی فوتبال است، متوجهید؟ این تنها چیزی است که میتوانم بگویم. این یک مسابقه فوتبال است و ما باید برابر حریفی بسیار سرسخت با یک سرمربی فوقالعاده بازی کنیم. بله، این یک بازی فوتبال است و تمام.»
البته حق با اوست، اما تنها از این زاویه که در زمین مسابقه یک توپ و ۲۲ بازیکن حضور دارند؛ چرا که تقابل آرژانتین و انگلیس هرگز یک بازی معمولی نبوده و نخواهد بود. همانطور که خوزه مانوئل لوپز، هافبک آرژانتین، پس از برتری ۳-۱ مقابل سوئیس اعتراف کرد: «اگر از زاویهای غیر فوتبالی و خارج از زمین به این نبرد نگاه کنید، این یک تقابل با تاریخچهای سنگین، لبریز از درد و حواشی تاریخی فراوان است.»
از برچسب «حیوانات» تا انتقام با طعم دیوید بکام
سابقه رقابت جذاب و خشن آرژانتین و انگلیس در جام جهانی به سال ۱۹۶۲ برمیگردد، اما اوجگیری تنشها از دومین دیدار آنها در چهار سال بعد آغاز شد؛ جایی که الف رمزی، سرمربی سهشیرها، پس از یک نبرد به شدت خشن در ومبلی که با گل جنجالی جف هرست به سود میزبان خاتمه یافت، بازیکنان آرژانتین را «حیوانات» نامید.
هواداران نسل جدید قطعاً اخراج جنجالی دیوید بکام در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه و البته بازگشت دراماتیک و انتقامجویانه او در جام جهانی ژاپن و کره جنوبی را به یاد دارند. اما فرقی نمیکند متولد چه سالی باشید، شنیدن نام انگلیس و آرژانتین در کنار هم فوراً تصویر نبرد حماسی یکچهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ در مکزیک را زنده میکند؛ نمادینترین و جنجالیترین مسابقه در تاریخ این تورنمنت.
همانطور که خود مسی اشاره کرد: «تمام چیزهایی که من از آن مسابقه تاریخی دیده و به یاد دارم، مربوط به ویدئوها و تصاویری است که مردم آرژانتین مدام تماشا میکنند و با آنها خاطرهبازی میکنند.» و بدون شک، دیگو مارادونا تنها دلیل این تصویرسازی است.
روایت ستاره سابق لیورپول از قاب تاریخی ۱۹۸۶
مارادونا در کتاب زندگینامه خود به نام «لمسشده توسط خدا»، در توصیف محبوبیت ابدیاش نوشت: «هنوز هم بچههای ۱۰ سالهای هستند که نام من پشت پیراهنشان هک شده است. این حجم از دیوانگی را فقط میتوان با یک گل توضیح داد. یا شاید هم دو گل...» و البته هرگز شکی در این باره وجود نداشته است.
در ۲۲ ژوئن ۱۹۸۶، مارادونا دو گل به ثمر رساند که به دقیقترین شکل ممکن نشان داد چرا او دوقطبیترین بازیکن تاریخ فوتبال است. در دقیقه ۵۱ آن بازی در ورزشگاه آزتکا، مارادونا با دست خود توپ را از بالای سر پیتر شیلتون، دروازهبان انگلیس که به سمتش میآمد، عبور داد و به تور چسباند.
جان بارنز، بال سابق لیورپول، در گفتگو با GOAL در این باره گفت: «همه ما آن صحنه را دیدیم. تمام کسانی که روی نیمکت بودند – از بازیکنان و مربیان گرفته تا خود سرمربی – همهچیز را مثل روز روشن دیدند. ما میدانستیم او با دست به توپ ضربه زد، اما من مارادونا را سرزنش نمیکنم. مقصر اصلی داور و کمکهایش بودند که صحنه را ندیدند. من هرگز کینهای از مارادونا به دل نگرفتم. او بهترین بازیکن جهان بود و من فقط مات و مبهوت کارهای او در زمین بودم.»
بارنز در ادامه افزود: «البته که من جریان بازی را دنبال میکردم و مشوق تیمم بودم، اما حتی گرم کردن او را هم تماشا میکردم. تماشای بهترین بازیکن جهان که شاید بهترین بازیکن تاریخ باشد، در حال نمایش دادن مهارتهایش، واقعاً هیجانانگیز بود. و میدانید چیست؟ گل دوم او هم اصلاً بد نبود، بود؟» قطعاً خیر.
ماجراجویی شخصی اولیسه؛ گلی فراتر از خیر و شر
اگر بتوان گل اول را یک جنجال نامید، گل دوم مارادونا به انگلیس همچنان به عنوان بزرگترین شاهکار انفرادی در تاریخ فوتبال جهان شناخته میشود؛ جایی که شماره ۱۰ افسانهای آرژانتین با ۱۱ لمس توپ در عرض ۱۱ ثانیه، ۵ بازیکن انگلیس از جمله پیتر شیلتون را لایی و دریبل زد و توپ را به آرامی درون دروازه جای داد.
خورخه والدانو، مهاجم همتیمی دیگو، بعدها فاش کرد: «در ابتدا من پا به پای او استارت زدم و جلو رفتم، اما بعد متوجه شدم که من هم فقط یک تماشاگر در زمین هستم. آن گل کاملاً متعلق به خود او بود و هیچ ارتباطی به کار تیمی ما نداشت. این ماجراجویی شخصی دیگو و یک نمایش کاملاً خیرهکننده و باشکوه بود.» والدانو بعدها سفر دیگو در آن زمین را به سفر قهرمانانه اولیس تشبیه کرد.
والدانو در یادداشتی برای گاردین نوشت: «همان توصیفاتی که برای قهرمان داستان اودیسه به کار میرفت، برازنده دیگو بود: باهوش، زیرک، مکار، حیلهگر، هنرمند و البته فریبکار. فوتبال دیگو بر پایه زیبایی، خلاقیت، غرور و شجاعت بنا شده بود و در آن بعدازظهر جادویی مقابل انگلیس، با عشق عمیق به وطن و استعداد بینظیرش گره خورد.»
او در ادامه نوشت: «دیگو یک گل ماورایی به ثمر رساند و در گلی دیگر تقلب کرد. این بهترین نمونه برای عبارتی است که بارها در جاهای نامناسب استفاده شده: او فراتر از خیر و شر بود.»
البته انگلیسیهای زیادی با این دیدگاه موافق نبودند. ماهیت گل اول بازی در مکسیکوسیتی باعث شد که کل مسابقه زیر سایه جنجال قرار گیرد، به خصوص که انگلیس در اواخر بازی توانست با ضربه سر گری لینهکر روی ارسال بارنز اختلاف را کم کند. بابی رابسون و شاگردانش با تمام وجود حس میکردند که اگر تقلب مارادونا نبود، آنهاگزگز بازنده آن میدان نمیشدند.
در نتیجه، خشم آنها زمانی به اوج رسید که مقصر اصلی، این پیروزی را به اراده الهی پیوند زد و اعلام کرد این گل «کمی با سر مارادونا و کمی با دست خدا» به ثمر رسیده است. پیتر شیلتونِ خشمگین نیز تا سالها از سیاسی شدن این برد توسط آرژانتینیها شاکی و دلخور باقی ماند.
منبع: گل
