بزرگترین ریسک تاریخ کریستیانو رونالدو با میراثش در پرتغال

به گزارش ایلنا، در سن ۴۱ سالگی، بزرگترین چالش پیش‌روی رونالدو دیگر شناسنامه او نیست، بلکه اصرار مفرط بر حضور به عنوان مهره فیکس تیم ملی است؛ آن هم در حالی که هیچ‌کس در کادر فنی شهامت گفتن حقیقت را به او ندارد.

حقیقت تلخی که حالا با لبریز شدن صبر هواداران پرتغالی در کوچه و خیابان، از ایستگاه‌های مترو گرفته تا پارک‌ها، به بحث اول فوتبال این کشور تبدیل شده است. نمایش ضعیف او در بازی اخیر مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو که به تساوی ناامیدکننده ۱-۱ انجامید، آتش این انتقادات را شعله‌ورتر کرده است. رونالدو در این مسابقه در طول ۹۰ دقیقه تنها ۲۵ بار توپ را لمس کرد که این کمترین میزان مشارکت برای یک بازیکن فیکس در ترکیب بود. او عملاً هیچ خطری روی دروازه حریف ایجاد نکرد.

سایه رونالدو بر سر نسل طلایی

کاپیتان پرتغال که روزگاری ماشین گل‌زنی بی‌رحم دنیا بود، حالا با ثبت آمار ناامیدکننده ۱۰ بازی متوالی بدون گل در تورنمنت‌های بزرگ، کارایی خود را از دست داده است. این افت محسوس در شرایطی رخ می‌دهد که با حضور مهره‌های خلاق و آماده‌ای چون ویتینیا، برونو فرناندز و ژائو نوس، پرتغال ابزار لازم برای ارائه یک فوتبال پویا بدون وابستگی به رونالدو را در اختیار دارد.

پیکان اصلی انتقادات به سمت روبرتو مارتینز نشانه رفته است؛ سرمربی پرتغال که به نظر می‌رسد از نیمکت‌نشین کردن این فوق‌ستاره واهمه دارد. اگرچه اشتیاق رونالدو برای بازی طبیعی است، اما غیبت یک مشاور شجاع در اطراف او مانع از پذیرش واقعیت شده است.

او قطعاً باید به دلیل تجربه گران‌بها و قدرت رهبری بالا در اردوی جام جهانی حضور داشته باشد تا به جوان‌ترها کمک کند، اما اصرار به بازی فیکس، میراث افسانه‌ای او را به شدت تهدید می‌کند. حالا دنیا تماشا می‌کند که آیا او در تاریخ به عنوان پسری پرتلاش از خانواده‌ای ساده که به اوج قله‌ها رسید یاد می‌شود، یا ستاره‌ای لجباز که بیهوده با عقربه‌های ساعت جنگید و به سایه‌ای بی‌فروغ از گذشته خود تبدیل شد؟