رونالدو شایسته این شروع کابوس‌وار نبود

به گزارش ایلنا، دریای سرخی که ورزشگاه هیوستون را به رنگ پیراهن پرتغال درآورده بود، به شدت ناامید شد؛ چرا که همه آن‌ها تنها برای ادای احترام به کریستیانو رونالدو به آنجا آمده بودند. در افتتاحیه ششمین جام جهانی او، نتیجه برای این اسطوره اهل مادیرا به همان اندازه گذشته دلسردکننده بود. بازیکنان خوب، نیات خوب، شهرت بزرگ... و کیفیتی بسیار ناچیز برای نمایش دادن. تساوی مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو، هم رونالدو و هم تیم ملی پرتغال را دوباره به اعماق یک افسردگی شدید فرو برد.

با این حال، شرایط نمی‌توانست برای آن‌ها بهتر از این شروع شود. غیرقابل‌پیش‌بینی‌ترین بازیکن آن‌ها یعنی ژائو نوس، هافبکی که روی ضربات سر نیز فوق‌العاده است، یک گل به سبک انحصاری خود به ثمر رساند؛ او از عمق اضافه شد و همه را شگفت‌زده کرد. ادعای اینکه او بهترین سرزن تیم است، اصلاً مبالغه نیست.

به نظر می‌رسید پرتغال افتتاحیه راحتی در پیش خواهد داشت. پدرو نتو به راحتی از جناح چپ نفوذ می‌کرد و در سمت دیگر، جایی که برناردو سیلوا و کانسلو مستقر بودند، مدافع راست پرتغال آزادی عمل کاملی برای ایجاد ویرانی در خط دفاعی حریف داشت. چند ارسال او نزدیک بود به کریستیانو رونالدو برسد، کسی که به نظر می‌رسید بیشتر از آنکه روی گلزنی تمرکز کند، روی راضی نگه داشتن تماشاگران متمرکز شده است. کارهایی که این ستاره مادیراایی می‌تواند انجام دهد واقعاً باورنکردنی است.

او در ۴۱ سالگی همچنان قادر است به تنهایی ورزشگاه‌هایی مانند هیوستون را پر کند. برناردو سیلوا هم دقیقاً دنیا را به آتش نکشید و درخشان نبود. او در اولین روز رسمی خود به عنوان بازیکن رئال مادرید، در تار و پود ساق پاهای بازیکنان کنگو گم شده بود. به نظر نمی‌رسید نتیجه در خطر باشد، اما این تیم پرتغال استحکام دفاعی خود را به ویژه در غیاب روبن دیاس مصدوم از دست داده است. در مجموع، دردسر در حال شکل‌گیری بود.

در آخرین ارسال نیمه اول، ویسا بالاتر از مدافعان میانی پرتغال برخاست و با یک ضربه سر دیگر، دقیقاً شبیه به گل ژائو نوس برای پرتغال، جو ورزشگاه را منجمد کرد. اکنون پرتغال باید سخت‌تر از آنچه انتظار می‌رفت تلاش می‌کرد. روبرتو مارتینز یک تعویض سریع انجام داد؛ برناردو سیلوا که یک کارت زرد دریافت کرده بود، جای خود را به یک وینگر کلاسیک‌تر یعنی فرانسیسکو کونسیسائو داد. این تعویض طوفانی از بازی هجومی ایجاد نکرد، اما پرتغال عملکرد بهتری از خود نشان داد.

این وینگر ریزنقش یوونتوس با هجوم از جناح راست، با مهارت خود مشکلات زیادی ایجاد کرد. او حتی با پاسی کریستیانو رونالدو را در موقعیت قرار داد که در شرایط دیگر می‌توانست تبدیل به گل شود، اما به نظر می‌رسید با وجود جایگاه افسانه‌ای‌اش، امروز روز او نیست. او سپس حرکتی مشابه را امتحان کرد که آن هم با فاصله به بیرون رفت. کانسلو نیز در این ناکامی‌ها سهیم بود؛ یک گل او مردود شد و موقعیت دیگری را با فاصله‌ای اندک از دست داد.

مالک توپ هستی ولی نمی‌تونی گل بزنی

• ۷۵.۴ درصد مالکیت توپ برای پرتغال: مالکیت آشکار توپ توسط تیم پرتغال، هرچند که این برتری به پیروزی ختم نشد.
• ۷۸۳ پاس کامل: پرتغال جریان بازی را با بیش از سه برابر پاس بیشتر نسبت به جمهوری دموکراتیک کنگو (۲۵۱ پاس) در انحصار خود داشت.
• ۰.۶۹ در برابر ۰.۸۲ در شاخص xG (امید گل): با وجود کنترل بازی، جمهوری دموکراتیک کنگو موقعیت‌های خطرناک‌تری را نسبت به آنچه انتظار می‌رفت ایجاد کرد.
• ۷ در برابر ۸ در مجموع شوت‌ها: تیم آفریقایی حتی در مجموع شوت‌ها نیز از پرتغال پیشی گرفت.
• ۱۳۴ لمس توپ توسط ویتینیا: این هافبک فعال‌ترین بازیکن زمین بود و نقش کلیدی در پخش کردن توپ داشت.

بازی به طرز فزاینده‌ای جدی و پرتنش شد. کنگویی‌ها این فرصت را دیدند که اگر از یک ضدحمله استفاده کنند، می‌توانند ضربه نهایی را وارد کنند. باکامبو فوق‌العاده بود و تک‌تک هجمه‌ها را سازماندهی می‌کرد. در یک موقعیت، او حتی شانس به ثمر رساندن گلی را داشت که می‌توانست جام جهانی را زیر و رو کند. پس از آن، ناامیدی و اضطراب پرتغالی‌ها را فرا گرفت. رافائل لیائو و گونسالو راموس وارد زمین شدند و روبرتو مارتینز با بیرون کشیدن خود ویتینیا، خط هافبک خود را متلاشی کرد. شرایط به وضعیت «یا ببر یا بمیر» رسیده بود؛ یا کریستیانو یا هیچ چیز. این همان پرتغال بی‌فروغ همیشگی بود که مایه ناامیدی ستاره بزرگ خود شد.