قمار بزرگ انگلیس روی مرد آلمانی
چرا هر نتیجهای جز قهرمانی در جام جهانی برای توخل شکست است؟
در حالی که حدود ۲۰ ماه از انتصاب توماس توخل به عنوان سرمربی جدید انگلیس با مأموریت صریح فتح جام جهانی ۲۰۲۶ میگذرد، رونمایی از لیست نهایی سهشیرها ابعاد این مأموریت دلهرهآور را در آمریکای شمالی آشکار کرده است.
به گزارش ایلنا، تیم ملی فوتبال انگلیس پس از پشت سر گذاشتن یک مرحله مقدماتی بینقص و باشکوه، ممکن است در زمره مدعیان اصلی جام جهانی ۲۰۲۶ قرار بگیرد، اما واقعیت این است که در فاصله چند روز مانده به آغاز بزرگترین رویداد فوتبالی جهان، سهشیرها تحت هدایت سرمربی جدید خود هنوز تیمی ناشناخته به شمار میروند.
توماس توخل با قاطعیت نشان داده که میخواهد کارها را به روش خودش پیش ببرد؛ او به ادعای اولیه خود مبنی بر اینکه از اتخاذ تصمیمات غیرمحبوب هراسی ندارد، وفادار ماند و با خط زدن گروهی از بزرگترین ستارههای کشور، یکی از بحثبرانگیزترین و دوقطبیترین لیستهای تاریخ فوتبال انگلیس را برای این تورنمنت معرفی کرد.
باور این مربی آلمانی بر این است که این گروه توانایی پایان دادن به ۶۰ سال حسرت و ناکامی بزرگ مردان انگلیس را دارد، اما هر نتیجهای کمتر از این، یک شکست مطلق برای او تلقی خواهد شد.
تمرکز روی یک هدف؛ پایان دادن به ۶ دهه حسرت در فوتبال انگلیس
از همان ابتدا، اتحادیه فوتبال انگلیس این موضوع را پنهان نکرد که توخل تنها با هدف قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۶ استخدام شده است؛ هرچند که قرارداد او اکنون تا پایان یورو ۲۰۲۸ در خاک انگلیس تمدید شده است تا آنها بار دیگر در عرصه بینالمللی به غرور و زیادهخواهی متهم شوند.
قرارداد ۱۸ ماهه و اولیه سرمربی سابق چلسی به وضوح تا پایان جام جهانی تنظیم شده بود که نشاندهنده عزم راسخ و البته استیصال انگلیسیها برای برداشتن آن یک گام نهایی بود که در دوران گرت ساوتگیت ممکن نشد، تا سرانجام به انتظار دردناک شش دههای برای کسب یک جام معتبر پایان دهند.
مارک بولینگهام، مدیرعامل اتحادیه فوتبال انگلیس، پس از انتصاب توخل در اکتبر ۲۰۲۴ گفت: «پایه و اساس تصمیم ما این بود که کادر فنیای را استخدام کنیم که بهترین شانس ممکن را برای قهرمانی در یک تورنمنت بزرگ به ما بدهد و معتقدیم که آنها دقیقاً همین کار را خواهند کرد. توماس و تیمش تمرکزی کاملاً جدی و تکبعدی روی ایجاد بهترین شانس ممکن برای قهرمانی ما در جام جهانی ۲۰۲۶ دارند.»
سرمربی جدید نیز در اولین کنفرانس مطبوعاتی خود بر این موضوع صحه گذاشت و گفت: «هدف ما هیچ چیز دیگری جز بزرگترین افتخار در فوتبال جهان نیست.»
تمدید قرارداد توخل در ماه فوریه و پس از صعود تاریخی سهشیرها رقم خورد. در آن زمان وقتی از او سوال شد که آیا باور دارد انگلیس میتواند در تابستان امسال قهرمان جام جهانی شود، توخل پاسخ داد: «بله، ما باور داریم، البته که باور داریم. میدانیم که چقدر سخت است و مطمئناً کشورهای دیگر هم چنین باوری دارند، اما ما معتقدیم که میتوانیم نقشی قدرتمند ایفا کنیم و برای به دست آوردنش میجنگیم.»
شیرهای ناشناخته؛ آمار خیرهکننده در مقدماتی و کابوس در بازیهای بزرگ
توخل کار خود را به طور جدی از مارس ۲۰۲۵ آغاز کرد و نمیتوان کتمان کرد که مرحله مقدماتی جام جهانی تحت هدایت او بسیار تحسینبرانگیز بود؛ انگلیس در گروهی شامل صربستان، آلبانی، لتونی و آندورا با رکورد خیرهکننده هشت برد از هشت بازی و در کمال شگفتی بدون دریافت حتی یک گل، در صدر جدول ایستاد. همچنین نشانههایی از یک سبک بازی منسجم دیده میشد و بازیکنانی چون الیوت اندرسون و مورگان راجرز به عنوان مهرههای کلیدی در سیستم تهاجمی، روان و مبتنی بر مالکیت توپ این مربی آلمانی ظهور کردند.
تصور میشد که آنها یکی از ترسناکترین تیمهای حاضر در این تورنمنت بزرگ باشند، اما حقیقت این است که هیچکس دقیقاً نمیداند از این سهشیرهای جدید در زمان آغاز بازیها در تاریخ ۲۱ خرداد چه انتظاری داشته باشد.
این ابهام بیشتر نتیجه نتایج بسیار نگرانکننده در دیدارهای دوستانه مقابل رقبای بزرگی است که احتمالاً در مراحل حذفی با آنها روبرو خواهند شد؛ در ژوئن ۲۰۲۵، شاگردان توخل در دیداری ناامیدکننده در ورزشگاه سیتی گراند ناتینگهام مغلوب غول آفریقایی یعنی سنگال شدند و پس از آن، در فیفادی ماه مارس ابتدا مقابل اروگوئه به تساوی رسیدند و سپس در آخرین بازی قبل از اعلام لیست نهایی، شکست تلخی را برابر ژاپن متحمل شدند.
انگلیس تحت هدایت توخل هنوز با هیچ یک از 10 تیم اول رنکینگ فیفا روبرو نشده است و تا پیش از شروع جام جهانی نیز روبرو نخواهد شد، چرا که پس از پرواز به ایالات متحده، تنها بازیهای دوستانه مقابل نیوزیلند و کاستاریکا در برنامه آنها قرار دارد.
در بین 20 تیم برتر فیفا، سنگال، اروگوئه و ژاپن تنها تیمهایی بودند که انگلیس با آنها بازی کرد و سهشیرها در هیچکدام از این دیدارها موفق به کسب پیروزی نشدند.
انقلاب بیرحمانه توخل؛ خط قرمز روی نام ستارههای محبوب
نتایج و نمایشهای ضعیف در ماه مارس، صبوری توخل را لبریز کرد تا او در مسیر نهایی کردن لیست ۲۶ نفره خود، تصمیماتی بسیار جنجالی و بیرحمانه اتخاذ کند؛ تا جایی که بسیاری از بازیکنان حاضر در دیدارهای مقابل اروگوئه و ژاپن به طور غیرمنتظرهای خط خوردند.
لیست غایبان بزرگ انگلیس به طور شگفتانگیزی شامل هری مگوایر، ترنت الکساندر-آرنولد، آدام وارتون، کول پالمر، فیل فودن و مورگان گیبز-وایت است. در مقابل، بازیکنانی چون دن برن، جارل کوانسا، دجدا اسپنس، جوردن هندرسون و ایوان تونی به تیم ملی دعوت شدند که این موضوع موجی از انتقادات شدید را در رسانهها و فضای مجازی به راه انداخت و بسیاری از هواداران را در شوک و باورنکردنی فرود برد.
شکی نیست که توخل با کنار گذاشتن صفی از ستارههای تأثیرگذار، ریسک بزرگی را به جان خریده است؛ مگوایر تجربه بالایی در تورنمنتها دارد و میتواند در هر دو محوطه جریمه تفاوت ایجاد کند، الکساندر-آرنولد و وارتون میتوانستند قفل دفاعهای فشرده را باز کنند و پالمر، فودن و گیبز-وایت همگی توانایی خلق لحظات تغییردهنده بازی را در فاز تهاجمی دارند – به خصوص پالمر که این موضوع را در یورو ۲۰۲۴ با پاس گل در نیمهنهایی و گلزنی در فینال ثابت کرده بود.
نیمکت خالی از ستاره؛ دغدغه بزرگ سهشیرها در روزهای سخت
درباره بازیکنانی که مسافر آمریکای شمالی شدهاند، نگرانیهای جدی پیرامون کمبود عمق ترکیب به دلیل غیبت ستارههای بزرگ وجود دارد. سخت بتوان ادعا کرد که توخل قویترین ترکیب اصلی ممکن خود را انتخاب نکرده است، اما بسیاری از منتقدان از خود میپرسند در لحظات گرهخورده بازیها که در تورنمنتها مکرراً رخ میدهد، چه کسی از روی نیمکت قرار است ورق را برگرداند؟
نیمکت انگلیس به احتمال زیاد شامل دو دروازهبان، تینو لیورامنتو، اسپنس، جان استونز، برن، کوانسا، کوبی ماینو، هندرسون، جاد بلینگام یا راجرز، ابرچی ازه، مارکوس رشفورد، نونی مادوئکه، تونی و اولی واتکینز خواهد بود. واقعیت تلخ این است که تنها تعداد انگشتشماری از این نامها حس اعتماد را برای درخشش در لحظات حیاتی تزریق میکنند و بسیاری از آنها فاقد تجربه تورنمنتهای بزرگ هستند. اگر اوضاع در آمریکای شمالی برای انگلیس خوب پیش نرود، منتقدان بلافاصله به این لیست به عنوان نقطهای نگاه خواهند کرد که همه چیز از آنجا شروع به فروپاشی کرد.
فرمول مرد آلمانی؛ اولویت اتحاد تیمی بر استعدادهای فردی
توخل از همان روز اول به وضوح اعلام کرده بود که از گرفتن تصمیمات غیرمحبوب و تفرقهانگیز ترسی ندارد و در مواجهه با موج انتقادات، با قاطعیت پای انتخابهای خود ایستاد. او در کنفرانس مطبوعاتی پس از رونمایی رسمی از لیست تیمش گفت: «ما از روز اول شفاف بودیم که تلاش میکنیم بهترین تیم ممکن را بسازیم، که لزوماً به معنای دعوت از ۲۶ بازیکن بااستعدادتر نیست. تیمها قهرمان مسابقات میشوند و آنچه ما در پی به دست آوردنش هستیم، تنها به عنوان یک تیم محقق میشود. ما بازیکنانی داریم که آماده و متعهد به ایده روحیه تیمی و فداکاری هستند.»
او در ادامه توضیح داد: «ما برای سناریوهای مختلف مهرههای متخصصی داریم؛ زمانی که جلو هستیم یا زمانی که به دنبال جبران نتیجه میگردیم. همیشه گفتهایم که میخواهیم در ضربات ایستگاهی قوی باشیم، پس متخصصانی برای آن داریم و میخواهیم در ضربات پنالتی هم تیمی قدرتمند باشیم که برای آن هم مهرههای خاص خود را داریم.»
توخل همچنین افزود: «مسئله اصلی، ساختن یک برادری و انرژی خاص است، سپس میتوانیم آن را به هوادارانمان منتقل کنیم. وقتی این کار را درست انجام دهیم، هر چیزی ممکن است. ما برای بردن این تورنمنت تلاش خواهیم کرد.»
متخصص بازیهای حذفی؛ کارنامه درخشان توخل در جامها
هنگامی که سر و صداها پیرامون لیست جنجالی توخل فروکش کند، تنها چیزی که اهمیت خواهد داشت نتایج است و او مربیای است که کارنامه درخشانی به ویژه در مسابقات حذفی و جامها دارد. او در بوروسیا دورتموند در هر دو فصل حضورش، تیم را به فینال جام حذفی آلمان (DFB-Pokal) رساند و در سال ۲۰۱۷ با شکست آینتراخت فرانکفورت در برلین، به انتظار پنج ساله این باشگاه برای کسب یک جام معتبر پایان داد.
این تاکتیکدان آلمانی سپس در دومین فصل خود با پاری سن ژرمن قهرمان جام حذفی فرانسه شد، هرچند که با توجه به سلطه داخلی آنها، این دستاورد کمتر چشمگیر بود. او همچنین این باشگاه پاریسی را در سال ۲۰۲۰ به اولین فینال تاریخ خود در لیگ قهرمانان اروپا رساند، جایی که آنها شکست روبروی بایرن مونیخ را پذیرفتند.
در دوران حضورش در چلسی، توخل بار دیگر نبوغ خود را در مسابقات جام نشان داد و آبیها را از پنج جامی که هدایتشان را بر عهده داشت، به چهار فینال رساند. اوج کار او هدایت تیمی با شانس اندک به دومین قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۲۱ بود که با شکست منچسترسیتی تحت هدایت پپ گواردیولا در فینال رقم خورد.
آن افتخار دو هفته پس از شکست چلسی مقابل لسترسیتی در فینال جام حذفی به دست آمد و آنها بعد از آن به شکلی دردناک، هر دو فینال جام حذفی و جام اتحادیه سال ۲۰۲۲ را در ضربات پنالتی به لیورپول واگذار کردند. اینها بدون در نظر گرفتن موفقیتهای او در لیگ است که شامل قهرمانی در فرانسه و آلمان میشود؛ هرچند بایرن در سال ۲۰۲۳ تنها به این دلیل جام را بالای سر برد که دورتموند در روز پایانی به طرز معروفی فروپاشید.
برادری و شجاعت؛ نقشه راه توخل برای لمس طلا
با اذعان به اینکه نسل فعلی بازیکنان انگلیسی توانایی پایان دادن به این انتظار بسیار طولانی برای یک جام معتبر را دارد، اتحادیه فوتبال انگلیس مصمم بود فردی را انتخاب کند که بتواند آنها را از خط پایان عبور دهد و توخل بدون شک یکی از معدود مربیان نخبهای است که توانایی انجام این کار را در بزرگترین چالش دوران مربیگری خود دارد.
انگلیس شاید تا حدودی تیمی ناشناخته باشد، اما هر چیزی کمتر از مأموریت اولیه او یعنی قهرمانی در جام جهانی، باید یک شکست تلخ قلمداد شود؛ مأموریتی که با توجه به بازیکنان انتخابشده و ستارههای کنار گذاشته شده، دلهرهآورتر به نظر میرسد. اما اگر شعار توخل یعنی «تیم برتر از استعداد» به بار بنشیند، کمتر کسی در قضاوت این مربی شک خواهد کرد.
وقتی اخیراً از توخل سوال شد که برای پیروزی در آمریکای شمالی به چه چیزی نیاز است، گفت: «ما به کمی شانس نیاز داریم. باید انتخابهایمان درست باشد. سلامت بمانیم. فرم خوبمان را حفظ کنیم، برادری بسازیم و با شجاعت و اشتیاق بازی کنیم و از لحظات خاص نهایت استفاده را ببریم.»
او در پایان خاطرنشان کرد: «وقتی امیدوارانه به فوتبال حذفی برسیم، بازیها بر اساس جزئیات کوچک رقم میخورند. این کار بدون اعصاب فولادین انجام نخواهد شد. همه چیز در دست ما نیست، اما خوب است که هدفمان را با صدای بلند فریاد زدهایم.»
منبع: گل
