رکوردی که باورش سخت است؛ مردی که چهل و چهار سال از نیمکت پایین نیامد
در دنیای فوتبال که مربیان گاهی حتی یک فصل هم دوام نمیآورند، یک مربی ایتالیایی رکوردی عجیب به جا گذاشته است؛ او بیش از چهار دهه هدایت یک باشگاه را بر عهده داشته است
به گزارش ایلنا، در دنیای پرالتهاب نیمکتهای مربیگری که ثبات در آن کیمیایی دستنیافتنی است و چهرههایی نظیر سرگی تاشوئف از سال 2018 تاکنون 7 بار باشگاه خود را تغییر دادهاند، ماندگاری یک سرمربی اتفاقی حیرتانگیز محسوب میشود. در تاریخ فوتبال مدرن، استمرار دیهگو سیمئونه در اتلتیکومادرید (از 2011) و فرانک اشمیت در هایدنهایم (از 2007) همواره ستایش شده است. در سطحی بالاتر، افسانههایی چون سر الکس فرگوسن و آرسن ونگر با به جا گذاشتن رکوردهای 27 و 22 سال حضور متوالی در منچستریونایتد و آرسنال، جایگاهی جاودانه در ذهن میلیونها هوادار دارند. با این حال، رکورددار واقعی وفاداری به یک نیمکت در قاره سبز، مردی ناشناخته در سطح سوم فوتبال ایتالیا (سری C) به نام لوئیجی فرسکو است.
فرسکو هدایت تیمی به نام ویرتوس ورونا را بر عهده دارد؛ باشگاهی که حتی در شهر خودش هم زیر سایه هلاس ورونایِ سری A و کیهووی در حال احیا در سری D قرار دارد. اما آمار خیرهکننده او هر فوتبالدوستی را میخکوب میکند: 44 سال نشستن روی نیمکت یک تیم. این پیرمرد 64 ساله که در ماه آوریل 65 شمع تولد خود را فوت خواهد کرد، تنها با اسطوره باشگاه اوسر فرانسه یعنی گیرو قابل قیاس است و بیدلیل نیست که رسانههای محلی به او لقب «فرگوسن ایتالیا» را دادهاند.
مسیر پیوند فرسکو با ویرتوس ورونا شبیه به یک فیلم سینمایی است. او از 8 سالگی وارد این مجموعه شد، در 12 سالگی مربیگری همسنوسالهای خود را آغاز کرد و در 15 سالگی سکاندار تیم جوانان شد. نقطه عطف داستان در 21 سالگی رقم خورد؛ جایی که او در تصمیمی بیسابقه همزمان به عنوان رئیس باشگاه و سرمربی تیم بزرگسالان انتخاب شد. او این تیم آماتور را از پایینترین سطح محلات تحویل گرفت و با 6 بار صعود، آنها را به تیمی حرفهای در سری C تبدیل کرد. فداکاریهای او مرزی نداشت؛ در روزگار آماتوری باشگاه، فرسکو برای تامین دستمزد شاگردانش روزنامه میفروخت و همزمان کمپ باشگاه را به پناهگاهی برای آوارگان تبدیل کرده بود.
باشگاه تحت مدیریت او در اوایل دهه 90 میلادی پناهگاه مهاجران آلبانیایی بود، سپس 15 سال به جوانان منطقه یوگسلاوی سابق خدمت کرد و بعدها درهای خود را به روی مهاجران آفریقایی گشود. یکی از درخشانترین خروجیهای این رویکرد انسانی، شیخ سیبی بود؛ پناهجویی که با قایق به ایتالیا رسید، از کمپ آوارگان به تمرینات ویرتوس راه یافت و با درخشش درون دروازه این تیم، حتی به پیراهن تیم ملی گامبیا نیز دست پیدا کرد.
فرسکو که در باشگاه تنها با نام خودمانی «جیجی» صدا زده میشود و از القاب ریاستی فراری است، تعصبی مثالزدنی روی بازیکنانش دارد. در یک اتفاق جالب، پس از آنکه مهاجم برزیلی تیمش مورد هجوم شعارهای نژادپرستانه اولتراهای رقیب قرار گرفت، «جیجی» روز بعد شخصاً به پاتوق آن هواداران افراطی رفت. او با کمال تعجب دید که آنها در زندگی روزمره ارتباطی دوستانه با سیاهپوستان دارند و همانجا به آنها ثابت کرد که رفتارشان روی سکوها تا چه حد احمقانه و متناقض است.
اما در فصل جاری، اوضاع فنی برای رئیس-سرمربی متواضع وروناییها چندان بر وفق مراد پیش نرفته است. تیمی که از فصل 2018-2019 حضوری ثابت در سری C داشته و در سال 2023 حتی تا پلیآف صعود نیز پیش رفت، اکنون در رده هجدهم جدول دستوپا میزند و خطر سقوط را بیخ گوش خود احساس میکند. حتی جذب حکیم مستور 27 ساله، پدیده سابق و ناکام میلان نیز دردی را دوا نکرد و او در 12 مسابقه آمار ناامیدکننده صفر گل و پاس گل را به جا گذاشت.
در همین راستا و برای ایجاد یک شوک روانی به رختکن، فرسکو در تاریخ 4 مارس 2026 در اقدامی عجیب، خودش را از سمت سرمربیگری برکنار کرد و به عنوان دستیار به کار ادامه داد. اما این تبعیدِ خودخواسته دوام چندانی نداشت. پس از آنکه تیم در 3 بازی متوالی تنها 1 امتیاز دشت کرد، «جیجی» نتوانست اوضاع را تحمل کند و دقیقاً 20 روز بعد در 24 مارس به پست قبلی خود بازگشت. اکنون در کارنامه افسانهای او، یک وقفه چند روزه به ثبت رسیده است (از 1 آوریل 1982 تا 4 مارس 2026 و مجدداً از 24 مارس 2026 تا آیندهای نامعلوم). باید دید آیا در پایان این فصل پرفرازونشیب، فرگوسن ایتالیایی سرانجام به صندلی مدیریت بسنده خواهد کرد یا همچنان به ایستادن در کنار خط طولی زمین معتاد خواهد ماند.
