کوروش زارعی با وضو روی صحنه می‌رفت و سرباز سیدعلی بود

به گزارش خبرنگار ایلنا،  پیکر کوروش زارعی، بازیگر و کارگردان تئاتر، سینما و تلویزیون، سه‌شنبه ۱۹ آبان در حوزه هنری انقلاب اسلامی تشییع شد.

حجت‌الاسلام محمد قمی (رئیس سازمان تبلیغات اسلامی)، محمدمهدی دادمان (رئیس حوزه هنری)، نیکنام حسینی‌پور (مشاور وزیر و رئیس مرکز روابط عمومی وزارت ارشاد)، محمد اله‌یاری فومنی (مدیرعامل صندوق اعتباری هنر)، امیرحسین شفیعی (مدیر مرکز هنرهای نمایشی سوره)، اتابک نادری (مدیرکل هنرهای نمایشی وزارت ارشاد)، رضا بصیرت (مدیرعامل انجمن هنرهای نمایشی) و حمیدرضا نوربخش (مدیرعامل خانه موسیقی). داود فتحعلی‌بیگی، حسین پارسایی، انوش معظمی، میرطاهر مظلومی و آرزو افشار و جمعی از هنردوستان در این رویداد حضور یافتند. 

وداع هنرمندان با کوروش زارعی 

ابتدا گروهی از هنرمندان در تالار اندیشه حوزه هنری با پیکر زارعی وداع کردند؛ با مداحی و شروه‌خوانی محسن میرزاعلی. سپس خانواده و هنرمندان پیکر را از محوطه حوزه هنری بدرقه کردند. اجرای مراسم با نجم‌الدین شریعتی بود و پس از تلاوت قرآن و سرود ملی، ویدئوهایی از بازی‌های زارعی پخش شد.

سرباز سیدعلی خامنه‌ای هستم

امیرحسین شفیعی گفت: آقای دادمان خواستند خیرمقدم بگویم، اما به نظرم امروز شما مهمان کوروش زارعی هستید؛ چه کسی بهتر از خودش برای خوش‌آمدگویی؟

سپس پیام صوتی زارعی پخش شد: «ممنونم، قدم‌تان روی چشم. هر یک از شما دوست و عزیز من است و با همه‌تان خاطره خوب دارم. کینه‌کشیدن را از پدر و مادرم نیاموخته‌ام. همیشه کوشیده‌ام با همه تعامل داشته باشم؛ یادم داده‌اند همه را دوست بدارم و کارها را با دوستی و رفاقت پیش ببریم. از حضورتان سپاسگزارم. همیشه گفته‌ام سرباز حوزه هنری هستم، چه باشم و چه نباشم. اینجا رشد کردم و بزرگ شدم؛ حوزه هنری خانه اول و دوم من است و به دست‌پرورده بودنش افتخار می‌کنم. با نهادهای فرهنگی زیادی کار کرده‌ام، اما نه از سر تعصب، واقعاً حوزه هنری را دوست دارم. من سرباز سیدعلی خامنه‌ای هستم و جانم فدای انقلاب و ارزش‌هایش.»

قدردانی از خانواده

شفیعی از هنرمندان و اهالی فرهنگ که آمده بودند تشکر کرد و از خانم طرفه، همسر زارعی و کارگردان تئاتر، قدردانی کرد: «قرار بود پنجشنبه نمایش «زنی شبیه مادر» را به نذر سلامتی آقای زارعی اجرا کند.» او از مراقبت فداکارانه خانم طرفه تا لحظه آخر و از پیگیری درمان زارعی توسط حوزه هنری هم سپاسگزاری کرد.

بدون وضو روی صحنه نمی‌رفت

حسین پارسایی گفت: خداحافظی با کوروش سخت است، چون آمدنش به حوزه هنری را دیده‌ام و می‌دانم قلبش چقدر برای نمایش‌های مذهبی می‌تپید. او هیچ‌وقت گلایه نکرد؛ در آخرین دیدار هم جز شکر خدا چیزی نگفت. درد داشت اما شکایت نکرد، چون مرد خدا بود. آثاری ارزشمند ساخت که در کشورهای همسایه هم طرفدار دارد. همیشه با وضو روی صحنه می‌رفت و بدون وضو پای به صحنه نمی‌گذاشت.

آیین وداع دیگری هم سه‌شنبه ۱۹ آبان ساعت ۲۰ در میدان انقلاب تهران برگزار می‌شود؛ با شروه‌خوانی محسن میرزاعلی، خوانندگی علیرضا صنعتگر، شعرخوانی میلاد عرفان‌پور، مداحی کربلایی علیرضا طاهری و اجرای نمایش «یاس پرپر».

یک الماس از تئاتر کم شد

حسین پورکریمی گفت: افتخار داشتم دوست زارعی باشم و برایش بازی کنم. در بیماری با او تماس گرفتم؛ خواهرش گفت درد زیادی دارد و خواب است. حالا برای همیشه خوابیده؛ خوش به حالش که از همه ما بیدارتر است. او از مهربان‌ترین هنرمندان تئاتر بود؛ ما اذیتش می‌کردیم اما او لبخند می‌زد.

او خاطره «اروند خون» را تعریف کرد: نمایشی که ۴۶ هزار لیتر آب می‌خواست و هیچ سالنی نمی‌پذیرفت. حمید نیلی، ایوب آقاخانی و زارعی تلاش کردند تا اجرا شود. زارعی ایستاد تا استخر روی صحنه ساخته شود و به لطف خدا کار اجرا شد. مردم باورشان نمی‌شد چنین اثری روی صحنه برود؛ بیش از ۸۰ بازیگر نقش شهدای غواص را بازی می‌کردند که من هم یکی‌شان بودم. با رفتن زارعی یک الماس از تئاتر کم شد. او با حضورش در حوزه هنری فضا را بهتر کرد. خوشا به حال او و وای به حال ما. یادش همیشه با ماست.

او معمولی نبود

فاضل نظری شعری خواند با این مضمون: «در این میخانه مستی می‌کنند از فرط هوشیاری/ نمی‌بینند غیر از دوست را در خوابِ بیداری/ چو عطر از شیشه، روح از جسم شوق پرزدن دارد/ نمی‌گنجند جان‌ها در بدن‌ها از سبک‌باری». او گفت: صحبت از کوروش آسان است، اما نه در چنین مجلسی؛ یادآوری خاطره‌هایی که دیگر تکرارشدنی نیستند سخت است. کوروش آدم معمولی نبود و مثل او دیگر نیست؛ نمی‌توان کوروش‌ها را تکثیر کرد، او یک‌دانه بود.

نظری ادامه داد: در مراسم خداحافظی‌اش گفتم و باز می‌گویم؛ کوروش بازیگر، کارگردان، هنرمند و مدیر خوبی بود، اما مهم‌تر از همه خودش بود. برخلاف خیلی‌ها که روی نقابشان نقاب می‌گذارند، او بی‌نقاب بود. اگر باوری را اعلام می‌کرد واقعاً به آن باور داشت؛ شاید با بعضی باورهایش موافق نبودم، اما می‌دانستم صادق است. گواهی می‌دهم که نفاق و ریا نداشت؛ زندگی واقعی‌اش را نمایش می‌گذاشت. این سعادتی است که شاید نصیب خیلی‌ها نشود؛ چون به خاطر منافع کوچک، باورهایمان را پنهان می‌کنیم، دروغ می‌گوییم و ریا می‌کنیم. کوروش واقعی بود.

او گفت: در برابر مرگ عزیزان مدت‌ها باور نمی‌کنم که دیگر نیستند. کوروش غریب بود؛ در تهران و قم. از میناب آمده بود اما ما حس می‌کردیم مهمان او هستیم، چون خون‌گرم و صمیمی بود. شاید ۵۴ سال زندگی کرد، اما من که با او همکاری داشتم، شب‌ها می‌دیدم در محل کارش می‌ماند؛ عمر پربرکتش بیشتر از ۵۴ سال بود. «کفا بالموت واعظاً»؛ مرگ برای پند دادن کافی است. همه خواهیم رفت؛ تصور مرگ خودمان سخت است چون میل به جاودانگی داریم. اما به خودم می‌گویم یک اتفاق ناگهانی؛ و چه مرگ شیرینی، با اعتقاداتی که تا آخرین لحظه بر آن‌ها ایستاد. امیدوارم روحش غرق در رحمت و بخشایش خدا باشد؛ برای شادی روحش فاتحه و صلوات بفرستید.

او هنرمندی قرآنی بود

حجت‌الاسلام محمد قمی گفت: کوروش زارعی هنرمندی قرآنی، جهادی، مکتبی، متعهد و متقی بود. بسیاری از شما خاطره آغوش بازش و حس برادری‌اش را به یاد دارید. در سفر بصره، استقبال مردم عراق از او به‌عنوان هنرمندی محبوب در ترکیه، لبنان، عراق، تونس و سوریه، تواضعش را نشان می‌داد. اخلاصش در رفتار متواضعانه‌اش دیده می‌شد.

قمی افزود: زارعی سر تسلیم فرود می‌آورد و از هنر متعهد و انقلابی می‌گفت؛ هنری که مرزها را فتح می‌کند. با عزت‌نفس نزد من می‌آمد و می‌گفت برای دردل آمده‌ام، خواسته‌ای ندارم. یکی از دغدغه‌هایش کم‌توجهی به بانوان در هنر بود؛ همسر و خانواده هنرمندش بهانه گفت‌وگو درباره این موضوع می‌شد. نگاه بین‌المللی و مثبت او به مردم ایران و منطقه، برای کار قرآنی و حوزه مقاومت امتیاز بود. او در این حوزه‌ها حرف و اندیشه‌ای قابل‌اعتنا داشت و مدیری بااراده و پیگیر بود.

به گفته قمی، کارهای زارعی تشریفاتی نبود و اهل ادا و اصول نبود. مانعی او را متوقف نمی‌کرد؛ راه پیدا می‌کرد و کار را به نتیجه می‌رساند. اهل هزینه دادن بود؛ در جشنواره تئاتر فجر ۱۴۰۱ دلسوزی‌اش در کنار ادب و تواضع دیده می‌شد. در بیماری هم روحیه عالی داشت و از برنامه‌های آینده می‌گفت. به گروه‌های جوان از تئاتر مسجد تا فعالیت‌های اربعین میدان می‌داد. یادش زنده و با افتخار می‌ماند.

سخنان فرزند زارعی

امیرعلی زارعی گفت: پدرم با همه مثل کف دست، صاف و ساده بود و این را از امام حسین (ع) آموخته بود. فقط با کسانی که به ایران پشت کردند خوب نبود؛ جانش را برای ایران می‌داد. درباره آن تماس تلفنی هم گفتند خواب است؛ نه، او یک هفته خواب نداشت، سکسکه امانش را بریده بود و نفس نمی‌کشید. حالا خوابیده است. دست و حس تک‌تک شما را می‌بوسم؛ خدا به مادر و خواهرم صبر بدهد. پدرم می‌گفت حوزه هنری خانه من است؛ اینجا نماز می‌خواند و پای رواق شهدا گریه می‌کرد. حالا کنار همین رواق خوابیده و پرچم «یا حسین (ع)» رویش است.

تشییع و یادبود در قم

تشییع و خاکسپاری چهارشنبه ۲۰ آبان در قم برگزار می‌شود. زمان و مکان مراسم یادبود هم یکشنبه ۲۴ آبان از ۱۴ تا ۱۶، مسجد شهید آیت‌الله خامنه‌ای حوزه هنری خواهد بود.