مدیرکل امور روستایی و شوراهای استانداری آذربایجانشرقی اعلام کرد:
ثبت جهانی کندوان با همراهی مردم و جامعه محلی محقق میشود
مدیرکل امور روستایی و شوراهای استانداری آذربایجانشرقی در جلسه شورای راهبردی کندوان با تأکید بر اینکه تحقق ثبت جهانی کندوان بدون همراهی مردم و جامعه محلی امکانپذیر نیست، گفت: سیاستگذاری برای این روستای تاریخی باید بر پایه شناخت دقیق نیازهای ساکنان، آسیبشناسی الگوهای پیشین و طراحی راهکارهایی استوار باشد که هم از ضوابط میراثی حفاظت کند و هم معیشت مردم را در نظر بگیرد.
به گزارش ایلنا به نقل از وزارت میراث فرهنگی و گردشگری، رسول خدابخش امروز سهشنبه ۶ مردادماه در جلسه شورای راهبردی کندوان با تأکید بر ضرورت بازنگری در شیوه مدیریت روستای جهانی کندوان بیان کرد: باید این نگته را در نظر گرفت که هر برنامهای که برای آینده کندوان تدوین میشود، زمانی قابلیت اجرایی خواهد داشت که بر شناخت دقیق واقعیتهای اجتماعی و مطالبات ساکنان استوار باشد و بتواند همراهی مردم را با خود داشته باشد.
مدیرکل امور روستایی و شوراهای استانداری آذربایجانشرقی با بیان اینکه ثبت جهانی کندوان در یونسکو در گرو ساماندهی ساختوسازهای غیرمجاز است، افزود: تحقق این هدف نیازمند آن است که الگوهای اجرایی به گونهای طراحی شوند که برای جامعه محلی قابل پذیرش و دارای کارکرد عملی باشند. تجربه نشان داده است راهکارهایی که با نیازهای واقعی مردم همخوانی نداشته باشند، به نتیجه مطلوب نخواهند رسید.
او با اشاره به ضرورت آسیبشناسی روندهای گذشته تصریح کرد: تصمیمگیری درباره آینده کندوان باید بر مطالعات کارشناسی، ارزیابیهای اجتماعی و واقعیتهای میدانی متکی باشد و از هرگونه نگاه صرف اداری یا مبتنی بر برداشتهای شخصی فاصله بگیرد.
خدابخش ادامه داد: اهالی و مردم کندوان اصلیترین ذینفعان این روستا هستند و حضور مؤثر آنان در فرآیند تصمیمسازی، زمینه دستیابی همزمان به اهداف حفاظتی، تأمین نیازهای معیشتی و پیشبرد پرونده ثبت جهانی این روستا را در یونسکو فراهم میکند.
مدیرکل امور روستایی و شوراهای استانداری آذربایجانشرقی همچنین بر لزوم هماهنگی دستگاههای مسئول در اجرای برنامههای مرتبط با کندوان تأکید کرد و گفت: مدیریت توسعه روستا، ساماندهی ساختوسازهای غیرمجاز، رسیدگی به مسئله سرریز جمعیت و صدور مجوز فعالیتهای گردشگری باید در قالب چارچوبی واحد، مسئولانه و همراه با پاسخگویی دنبال شود تا میان حفاظت از ارزشهای تاریخی و نیازهای زندگی روزمره ساکنان توازن برقرار شود.
