1. ادعای استعفای پزشکیان، حتی پیش از آنکه نیازمند تکذیب رسمی باشد، از درون با منطق شخصیت سیاسی و رفتار عملی او ناسازگار است. پزشکیان از آغاز نشان داده که نه در پی قهرمان‌سازی از خود است و نه سیاست را میدان نمایش فردی می‌فهمد.

2. مهم‌ترین ویژگی او این است که در لحظه تعارض میان منفعت شخصی، مصلحت قدرت و نفع مردم، خود را محور تصمیم قرار نمی‌دهد. از همین‌رو، نسبت دادن کناره‌گیری، فرار از مسئولیت یا معامله سیاسی با موقعیت ملی کشور، با شناخته‌شده‌ترین وجه شخصیت او همخوانی ندارد.

در جنگ نیز همین منطق دیده شد. پزشکیان نه با زبان هیجان‌زده و قهرمانانه سخن گفت، نه ترسید، نه میدان را رها کرد، و نه تلاش کرد خود را مرکز روایت پیروزی یا مقاومت قرار دهد. او در میانه فشار، تهدید، جنگ روانی و اضطراب عمومی، نقش خود را در استمرار اداره کشور، حفظ آرامش اجتماعی، پشتیبانی از مردم و جلوگیری از شکاف درونی تعریف کرد. این دقیقاً همان الگویی است که از یک سیاستمدار غیرنمایشی و مسئول انتظار می‌رود: حضور بدون هیاهو، ایستادگی بدون خودستایی، و تصمیم‌گیری با نگاه به مردم.

3. امروز نیز کشور هنوز در فضای پساجنگیِ ملتهب قرار دارد؛ چهل روز پس از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، جامعه بیش از هر زمان دیگر به ثبات، اعتماد، انسجام و تداوم مدیریت نیاز دارد. پزشکیان اگر اهل ترک میدان بود، در روزهای سخت جنگ می‌توانست خود را کنار بکشد؛ اما دقیقاً در همان روزها نشان داد که مسئولیت را در دشوارترین لحظه‌ها معنا می‌کند.

4. بنابراین این ادعا بیش از آنکه یک خبر باشد، نوعی توهم تحلیلی درباره شخصیت پزشکیان و وضعیت کشور است. کسی که نمی‌خواهد قهرمان باشد، الزاماً میدان را ترک نمی‌کند؛ بلکه بی‌صدا، بی‌ادعا و مسئولانه می‌ماند. پزشکیان در این نقطه نه به استعفا فکر می‌کند، نه به نمایش قدرت فردی؛ مسئله اصلی او، چنان‌که بارها نشان داده، عبور کشور از بحران با کمترین آسیب به مردم و بیشترین انسجام ملی است و ایران و ایرانیان هم به او اعتماد دارند.