نشانههایی از ابتلای یککودک به اختلال رشدی زبان
اختلال رشدی زبان (DLD) میتواند بر گفتار کودک و همچنین گوش دادن، خواندن و نوشتن تأثیر بگذارد و تا بزرگسالی ادامه یابد.
اختلال رشدی زبان بسیار شایع است، اما بسیاری از افراد از آن بیاطلاع هستند. علت اختلال رشدی زبان ناشناخته است، اما معمولاً در خانوادهها ارثی است و والدین باید از برخی از علائم هشداردهنده آن آگاه باشند.
اگر فرزند خردسالی دارید که برای برقراری ارتباط از گفتار استفاده نمیکند، اما بیشتر از زبان بدن و حرکات استفاده میکند، این نشانهای است از اشکال یادگیری زبان است.
اکثر بچهها در دوران پیشدبستانی از جملات کامل استفاده میکنند. اما جملات کودک دچار اختلال رشدی زبان بسیار ساده هستند: به عنوان مثال، به جای اینکه بگوید: «ببین، سگ میدود» میگوید: «او بدو».
کودکان مبتلا به اختلال رشدی زبان ممکن است در ساخت واژگان یا کنار هم قرار دادن جملات مشکل داشته باشند. آنها ممکن است نتوانند داستانها را به صورت سازمانیافته تعریف کنند.
اینها مشکلات بیاهمیتی نیستند: شکل شدیدتر این عارضه میتواند به معنای مشکل در برآورده شدن نیازهای اولیه شما باشد زیرا نمیتوانید آنها را بیان کنید.
افراد دچار اختلال رشدی زبان در بزرگسالی شش برابر بیشتر احتمال دارد که با ناتوانی در خواندن و هجی کردن تشخیص داده شوند. کودکان مبتلا به اختلال رشدی زبان همچنین چهار برابر بیشتر در معرض خطر ناتوانی در ریاضی هستند.
مشکل این کودکان اغلب در کلاس درس آشکار میشود. موارد خفیف ممکن است تا زمانی که نوشتن و خواندن چالشهای قابل توجهی ایجاد نکند، مورد توجه قرار نگیرند.
معمولاً کودکان بدون تلاش، دستور زبان را یاد میگیرند، اما کودکان مبتلا به اختلال رشدی زبان در این زمینه دچار مشکل هستند.
کودکان کمسنی که در یادگیری کلمات جدید و مکالمه مشکل دارند؛ در پیروی از دستورها به دلیل عدم درک مشکل دارند؛ یا اشتباهات دستوری مکرر مرتکب میشوند، ممکن است اختلال رشدی زبان داشته باشند.
نشانههای اختلال رشدی زبان در کودکان بزرگتر و بزرگسالان شامل استفاده محدود از جملات پیچیده؛ اشتباهات مکرر دستور زبان و املا؛ مشکل در مکالمه یا یافتن کلمات مناسب؛ و مشکل در درک زبان تمثیلی (Figurative Language) است.
