نشست تخصصی «مسئله جهانی مواد مخدر، موضوعات پابرجا و چالش‌های نوپدید پاسخ‌دهی» برگزار شد

در این نشست، با اشاره به سازوکار اثرگذاری مواد مخدر بر مغز انسان، عنوان شد که یکی از تفاوت‌های اساسی میان درمان درد و مصرف مواد مخدر در این است که افراد گرفتار اعتیاد به جای درمان منشأ درد، راهکاری را برمی‌گزینند که سازوکار تشخیص و ادراک درد را مختل می‌کند؛ موضوعی که در نهایت نه تنها به درمان مسئله منجر نمی‌شود، بلکه زمینه‌ساز وابستگی و تشدید آسیب‌های فردی و اجتماعی خواهد شد.

در ادامه، به چارچوب‌های بین‌المللی مقابله با مواد مخدر نیز پرداخته شد و سه کنوانسیون مهم سال‌های ۱۹۶۱، ۱۹۷۱ و ۱۹۸۸ به عنوان اسناد اصلی همکاری جهانی در این حوزه مورد اشاره قرار گرفت. در این نشست تأکید شد که هر یک از این کنوانسیون‌ها به ابعاد مشخصی از کنترل مواد مخدر می‌پردازند و برای نمونه، کنوانسیون مربوط به پیش‌سازهای مواد مخدر با هدف کنترل مواد اولیه مورد استفاده در فرآیند تولید مواد مخدر تدوین شده است؛ چرا که کنترل این پیش‌سازها نقش مهمی در جلوگیری از تولید و گسترش مواد مخدر ایفا می‌کند.

در بخش دیگری از این نشست، با تأکید بر ماهیت اجتماعی پدیده اعتیاد، عنوان شد که حل مسئله مواد مخدر صرفاً از مسیر اقدامات انتظامی و قضایی امکان‌پذیر نیست و مقابله مؤثر با این آسیب اجتماعی نیازمند هم‌افزایی و اراده همزمان دولت، نهادهای اجتماعی و مردم است.

همچنین در این نشست بر ضرورت اصلاح نگرش عمومی نسبت به اعتیاد و افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد تأکید شد و مطرح شد که مجرم‌انگاری افراد معتاد به تنهایی نمی‌تواند به کاهش این آسیب اجتماعی منجر شود. بر همین اساس، تغییر فرهنگ عمومی، گسترش آموزش‌های پیشگیرانه، توسعه خدمات درمانی و بازتوانی و تقویت رویکردهای حمایتی از جمله الزامات سیاست‌گذاری مؤثر در حوزه مبارزه با مواد مخدر عنوان شد.

شرکت‌کنندگان در این نشست همچنین بر اهمیت بهره‌گیری از یافته‌های علمی، همکاری میان دستگاه‌های اجرایی، دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی و اتخاذ سیاست‌های مبتنی بر شواهد برای کاهش آسیب‌های ناشی از مصرف مواد مخدر و ارتقای سلامت اجتماعی تأکید کردند.