مورینیو راه درخشش والورده را پیدا کرد
فده والورده در پیروزی رئال مادرید مقابل ویارئال، این بار در پست دفاع راست درخشید؛ نقشی که با وجود علاقه نداشتن به آن، بار دیگر توانایی‌هایش را به نمایش گذاشت.
به گزارش ایلنا، فده والورده نشان داد که بازی در پست دفاع راست، با وجود اینکه علاقه‌ای به این نقش ندارد، می‌تواند یکی از رازهای درخشش او در رئال مادرید باشد. نمایش چشمگیر این بازیکن مقابل ویارئال ثابت کرد که حضورش در این پست اتفاقی و استثنایی نیست، بلکه انتخابی است که می‌تواند جریان بازی را تغییر دهد.
به نوشته روزنامه اسپانیایی «آس»، والورده بازی را در خط میانی و در کنار اورلین شوامنی، در نقش هافبک دفاعی آغاز کرد؛ زوجی که نتوانستند هماهنگی لازم را ایجاد کنند. ژوزه مورینیو تصمیم گرفت این دو بازیکن را از یکدیگر جدا کند؛ تصمیمی که به نقطه قوت تیم تبدیل شد.
بازیکن فرانسوی و هافبک اروگوئه‌ای هم‌زمان بهترین دقایق خود را تجربه کردند. والورده مهارنشدنی به نظر می‌رسید و پاس تعیین‌کننده او به دیوماند در جریان شکل‌گیری گل، نمایش درخشانش را تکمیل کرد.
والورده در پست دفاع راست، گویی برای ایفای همین نقش ساخته شده بود و عملکردش با توانایی‌های ذاتی او هماهنگی داشت؛ هرچند این پست، جایگاه طبیعی او در زمین نیست.
با نزدیک شدن به پایان نیمه نخست، مورینیو نخستین دستورهای تاکتیکی خود را صادر کرد. آردا گولر و والورده جای خود را با یکدیگر عوض کردند. این تغییر تنها یک آزمایش مقطعی نبود و پس از پایان نیمه نخست نیز تکرار شد؛ زمانی که رئال مادرید به‌تدریج تعادل خود را بازیافت و عملکرد بهتری ارائه داد.
با ورود وینیسیوس جونیور به زمین در دقیقه ۵۲ و خروج ترنت الکساندر آرنولد، شرایط برای رئال مادرید بهتر شد و والورده به پست دفاع راست رفت. از همین لحظه بود که تحول واقعی او آغاز شد.
والورده با قرار گرفتن در فضای باز سمت راست زمین، حرکت خود را برای خلق گل آغاز کرد و با پاسی دقیق و برنده، موقعیت گلزنی را ساخت.
تأثیر او تنها به همین صحنه محدود نماند. والورده مسابقه را با آماری چشمگیر به پایان رساند و با خلق سه موقعیت گل، در کنار دیوماند، بهترین بازیکن رئال مادرید از این نظر بود. او همچنین با ۱۲ پاس موفق در یک‌سوم پایانی زمین، پس از آردا گولر که ۱۸ پاس داشت، در رتبه دوم قرار گرفت.
والورده در بخش دفاعی نیز چهار بار توپ‌گیری کرد، دو قطع توپ و یک دفع توپ به ثبت رساند و در تنها تکل خود موفق بود. او چهار مورد از پنج دوئل را برد و حتی یک بار هم اجازه نداد بازیکن حریف از او عبور کند. عملکردی استثنایی از هر نظر.
نه بازی کامل در ترکیب اصلی
جایگاه والورده در ترکیب اصلی رئال مادرید، چه در زمین مسابقه و چه در خط میانی، هیچ‌گاه زیر سؤال نرفته است. تنها تیبو کورتوا و کیلیان امباپه با ۸۱۰ دقیقه بازی، بیشتر از او در میدان حضور داشته‌اند؛ در حالی که این بازیکن اروگوئه‌ای ۷۴۴ دقیقه بازی کرده و در هر ۹ مسابقه تیمش در ترکیب اصلی قرار گرفته است.
تا پیش از دیدار مقابل ویارئال، به‌جز چند آزمایش محدود، نقش معمول والورده حضور در خط میانی و بازی در کنار یکی از بازیکنان این پست بود. او در طول دیدارهای پیش‌فصل نیز همین وظیفه را بر عهده داشت.
مورینیو نیز دلیلی برای تردید درباره این جایگاه نداشت؛ اما سپس تصمیمی گرفت که مسیر مسابقه را تغییر داد. او والورده را به سمت راست زمین منتقل کرد؛ ابتدا در نقش وینگر معکوس و سپس در پست دفاع راست. این جابه‌جایی، تغییر محسوسی در عملکرد رئال مادرید ایجاد کرد.
اکنون این پرسش مطرح است که آیا مورینیو این تصمیم را راهکاری موقت می‌داند یا قصد دارد آن را به گزینه‌ای دائمی تبدیل کند.
والورده در یک نشست خبری در آلماتی در سپتامبر ۲۰۲۵، صریح و بی‌پرده درباره بازی در پست دفاع راست صحبت کرده بود. اظهارات او در آن زمان بازتاب زیادی داشت.
او گفته بود: «من برای بازی در پست دفاع کناری به دنیا نیامده‌ام و با یادگیری بازی در این پست هم بزرگ نشده‌ام. در این جایگاه احساس راحتی نمی‌کنم، چون ویژگی‌ها و توانایی‌های زیادی را در اختیار ندارم؛ برای مثال، توانایی پوشش دفاعی در عقب زمین.»
والورده در ادامه تأکید کرده بود که «در هر پستی، خودم را در اختیار سرمربی قرار می‌دهم».
در آن زمان، ژابی آلونسو هدایت رئال مادرید را بر عهده داشت؛ اما او نخستین مربی‌ای نبود که از والورده در این پست استفاده کرد و آخرین نفر نیز نخواهد بود. واقعیت این است که والورده در این نقش موفق عمل می‌کند، حتی اگر آن را ترجیح ندهد.
۳۰.۵ درصد از بازی‌ها در سمت راست زمین
به همین دلیل، تمام مربیانی که با والورده کار کرده‌اند، یکی پس از دیگری تمایل داشته‌اند توانایی‌های او را در سمت راست زمین آزمایش کنند.
این روند با زین‌الدین زیدان آغاز شد و سپس کارلو آنچلوتی از قابلیت‌های او در کناره زمین بهره برد. آنچلوتی والورده را به یکی از قهرمانان قهرمانی چهاردهم رئال مادرید در لیگ قهرمانان اروپا تبدیل کرد؛ رقابتی که این بازیکن با ساختن گل وینیسیوس جونیور در آن نقش مهمی داشت.
آنچلوتی در دوره‌هایی که تیم با کمبود بازیکن مواجه بود، از والورده در پست دفاع راست نیز استفاده کرد و حتی با لحنی شوخ‌طبعانه درباره او گفت: «او سومین دفاع راست برتر جهان است؛ بعد از دنی کارواخال و لوکاس واسکس.»
ژابی آلونسو و آلوارو آربلوا نیز در این پست به والورده اعتماد کردند و اکنون مورینیو هم همین مسیر را در پیش گرفته است.
والورده در مجموع، از زمان حضورش در رئال مادرید، در ۱۱۶ مسابقه و با نقش‌هایی متفاوت در سمت راست زمین بازی کرده است؛ آماری که از مجموع ۳۸۱ بازی او با پیراهن این تیم به دست آمده و معادل ۳۰.۵ درصد از کل حضورهایش در میدان است.
از میان این مسابقات، او در ۳۵ بازی به‌طور مشخص در پست دفاع راست به میدان رفته است؛ همان جایگاهی که بار دیگر مقابل ویارئال توانایی‌هایش را در آن به نمایش گذاشت.
از معجزه بازگشت تا درخشش غیرمنتظره
والورده در آستانه دیدار مقابل ویارئال، پس از جنجال بزرگی که در پی دربی و به‌دنبال تکل خشن کانگ این لی شکل گرفت، با شرایطی دشوار روبه‌رو بود. این تکل با محرومیت یا جریمه‌ای همراه نشد، اما باعث پیچ‌خوردگی مچ پای بازیکن اروگوئه‌ای شد و او نتوانست در تعطیلات بازی‌های ملی به تیم ملی کشورش ملحق شود.
والورده به‌جای سفر همراه با تیم ملی اروگوئه، در والدبباس ماند تا برنامه توان‌بخشی خود را تکمیل کند. او دور از توجه رسانه‌ها، با جدیت تمرین کرد تا دوباره آمادگی جسمانی خود را به دست آورد.
در ابتدا، کادر پزشکی رئال مادرید احتمال می‌داد که او بتواند در دیدار مقابل رم به میدان برود، اما حضورش برابر ویارئال دشوارتر به نظر می‌رسید. در نهایت، والورده به میدان بازگشت.
او به حضور ساده در مسابقه بسنده نکرد؛ بلکه نمایشی فوق‌العاده ارائه داد و به شکلی چشمگیر درخشید. بازگشتی که پیش از تحقق، چیزی نزدیک به معجزه به نظر می‌رسید، در نهایت به هدیه‌ای ارزشمند برای رئال مادرید تبدیل شد.
والورده بار دیگر نقشی تعیین‌کننده ایفا کرد؛ این بار از پست دفاع راست، جایگاهی که به گفته خودش برای آن به دنیا نیامده است. طنز ماجرا اینجاست که گاهی موفقیت از دل شرایطی به دست می‌آید که در ظاهر، بیشترین تضاد را با خواسته‌های فرد دارند.
