خارجیهای پرهزینه زیر ذرهبین؛
آمار ناامیدکننده خریدهای میلیون دلاری لیگ برتر
بررسی عملکرد بازیکنان خارجی چهار مدعی لیگ برتر نشان میدهد بخش قابل توجهی از خریدهای تابستانی نتوانستهاند انتظارات را برآورده کنند.
به گزارش ایلنا، بازار نقلوانتقالات تابستانی لیگ بیستوپنجم با ورود چند بازیکن خارجی به تیمهای مدعی همراه بود؛ نفراتی که قرار بود با تجربه و کیفیت فنی خود، سطح رقابتها را ارتقا دهند. با این حال، مرور عملکرد آنها در نیمفصل نخست نشان میدهد بسیاری از این خریدها نتوانستهاند انتظارات را برآورده کنند.
بررسی آمار هشت بازیکن خارجی حاضر در استقلال، پرسپولیس، سپاهان و تراکتور نشان میدهد این بازیکنان در مجموع طی ۸۲ مسابقه و ۴۴۸۴ دقیقه حضور در میدان، تنها سه گل و شش پاس گل به ثبت رساندهاند. به این ترتیب، مجموع مشارکت مستقیم آنها روی گل به عدد ۹ میرسد؛ یعنی بهطور میانگین هر ۴۹۸ دقیقه تنها یک گل یا پاس گل.
در بین این نفرات، تیوی بیفوما بهترین عملکرد هجومی را داشته است. مهاجم پرسپولیس با ثبت یک گل و دو پاس گل، روی سه گل تیمش تأثیر مستقیم گذاشته، اما این آمار نیز با انتظاراتی که از یک بازیکن خارجی در تیمی مدعی قهرمانی وجود دارد، فاصله قابل توجهی دارد.
در سوی دیگر، موسی جنپو یکی از کمفروغترین خریدهای فصل محسوب میشود. این بازیکن در ۱۱ مسابقه تنها ۱۵۰ دقیقه فرصت بازی پیدا کرده و بدون ثبت گل یا پاس گل، نتوانسته جایگاه ثابتی در ترکیب استقلال به دست آورد. میانگین ۱۳ دقیقه حضور او در هر مسابقه نیز نشان میدهد کادر فنی اعتماد چندانی به این بازیکن نداشته است.
تیبور هالیلوویچ نیز با وجود بیشترین دقایق بازی در میان بازیکنان این فهرست، بازدهی قابل توجهی ارائه نکرده است. هافبک تراکتور در ۲۲ بازی و بیش از ۱۵۰۰ دقیقه حضور، تنها دو پاس گل ثبت کرده و موفق به گلزنی نشده است.
در سپاهان نیز ایوان سانچز طی ۱۶ مسابقه تنها یک پاس گل به نام خود ثبت کرده و گئورگی گولسیانی نیز به دلیل دقایق بازی محدود، هنوز فرصت کافی برای نشان دادن تواناییهایش نداشته است.
در پرسپولیس، سرژ اوریه بهعنوان یک مدافع، از نظر آماری در بخش گل و پاس گل قابل مقایسه با بازیکنان هجومی نیست، اما مصدومیتها و تعداد کم بازیها باعث شده تاکنون نتواند نقش پررنگی در ترکیب سرخپوشان ایفا کند.
اگرچه همه این بازیکنان در پستهای هجومی به میدان نمیروند، اما هدف اصلی باشگاههای ایرانی از جذب بازیکن خارجی، ایجاد تفاوت فنی نسبت به گزینههای داخلی است؛ هدفی که دستکم در نیمفصل نخست، برای بسیاری از این نفرات محقق نشده است.
این آمار بار دیگر بحث کیفیت فرآیند جذب بازیکنان خارجی، عملکرد واحدهای استعدادیابی و نحوه هزینهکرد منابع مالی باشگاهها را به یکی از مهمترین چالشهای فوتبال ایران تبدیل کرده است.