نبرد حماسی فرهنگها روی سکوهای جام جهانی
شبیخون وایکینگها به «دیوار آرزوها»ی انگلیسی
جدال سرنوشتساز انگلیس و نروژ فراتر از مستطیل سبز، به صحنه تقابل دو مورد از کاریزماتیکترین و باشکوهترین جشنهای هواداری جام جهانی ۲۰۲۶ یعنی «واندروال» بریتانیاییها و «پاروزنی وایکینگی» اسکاندیناویها تبدیل شده است.
به گزارش ایلنا، مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶ در حال خلق تصاویر و لحظاتی ماندگار است که مستقیماً به کتابهای تاریخ سنجاق میشوند. در شرایطی که اکنون تمام نگاهها به اتفاقات داخل مستطیل سبز دوخته شده، اما رویدادهایی نیز در جریان است که از ابعاد ورزشی فراتر میروند. راههای بسیار متفاوتی برای بر جای گذاشتن یک اثر ماندگار در حافظه جمعی هواداران وجود دارد. نروژ و انگلیس از استعداد و مهرههای کافی برای بالا بردن جام قهرمانی در تاریخ ۱۹ جولای برخوردار هستند؛ اما فارغ از هر نتیجهای که رقم بخورد، هر دو کشور به لطف نمایشهای تماشایی و خیرهکنندهای که در پایان هر مسابقه روی سکوها به راه میاندازند، همین حالا هم مهر خود را بر پیشانی این دوره از رقابتها کوبیدهاند.
فرهنگ موسیقایی انگلیس شهرتی بینالمللی دارد. گروههای بزرگ و خواننده-ترانهسراهای مشهور بیشماری از این خاک ظهور کردهاند؛ در گذشته کسانی بودند و در آینده نیز قطعاً نامهای بیشتری خواهند آمد. اما شور و اشتیاقی که گروه «اوآسیس» امروز در رگهای فوتبال انگلیس تزریق میکند، کاملاً منحصربهفرد است. هواداران سهشیرها از ترانه معروف «واندروال» برای جشن گرفتن پیروزیهای خود در این جام جهانی استفاده میکنند.
این اثر متعلق به سال ۱۹۹۵ است و یک آهنگ جدید محسوب نمیشود، اما درست پس از بازگشت رسمی این باند موسیقی در چند ماه گذشته بود که نوای ملودی آنها بار دیگر در قلب تمام مردم انگلیس طنینانداز شد.
سرود برادری سهشیرها روی سکوها
این یک سنت کاملاً نوپا در این تورنمنت است، چرا که پیش از این هرگز از این آهنگ در بازیهای ملی استفاده نمیشد و تنها باشگاه منچسترسیتی (تیمی که اعضای گروه اوآسیس طرفدار سرسخت آن هستند) گهگاهی آن را از بلندگوهای ورزشگاه اتحاد پخش میکرد. متن این ترانه ستایشی برای تابآوری، ایستادگی و حمایت متقابل میان انسانهاست؛ یک سرود برادری واقعی که اکنون بخشی از تاریخ جام جهانی شده است. آنها امیدوارند در نبرد یکچهارم نهایی نیز به پیروزی برسند تا بار دیگر آن پیوند جادویی میان تیم و هواداران را زنده کنند؛ تجلی باشکوهی از قدرت موسیقی و فوتبال در بالاترین سطح ممکن.
داستان در مورد نروژ کاملاً متفاوت و متمایز است. کشورهای حوزه اسکاندیناوی برای دههها با سبک زندگی خاصی شناخته شدهاند که تفاوتهای زیادی با سایر کشورهای قاره سبز دارد. این یک فرهنگ با ریشههای بسیار عمیق است که در برابر گذر زمان مقاومت کرده و پابرجا مانده است؛ گویی آنها برای مدتی کوتاه از انزوای خود خارج شدهاند. زادگاه هالند اکنون از اقیانوس اطلس عبور کرده تا سنت حماسی «پاروزنی وایکینگی» را به خاک ایالات متحده بیاورد.
غرش وایکینگها در خاک آمریکا
ریشه این فرم خاص از پایکوبی به دوران باستان بازمیگردد؛ زمانی که سرزمینهای شمالی اروپا محل سکونت مردانی بود که سوار بر قایقهای غولپیکر برای مواجهه با دشمنان و فتوحات جدید پارو میزدند. اکنون با به دست آمدن هر پیروزی، هواداران روی سکوها و بازیکنان درون زمین در یک ردیف کنار هم مینشینند و با ریتم یک طبل بزرگ، ژست آن پاروزنان باستانی را تقلید میکنند. شباهت این حرکت به تشویق معروف «هو!» ایسلندیها در یورو ۲۰۱۶، پس از اولین بازی نروژ در جام جهانی مقابل عراق، بلافاصله شبکههای اجتماعی را منفجر کرد. پس از برد تاریخی مقابل برزیلِ نیمار، این خود ارلینگ هالند بود که ایستاد و ریتم طبل را هماهنگ کرد؛ پیش از او نیز ستارههای دیگری مانند مارتین اودگارد این کار را انجام داده بودند. اگر آنها موفق به شکست دادن انگلیس شوند، این نمایش حماسی دوباره تکرار خواهد شد؛ برای یک شاهکار اسکاندیناویایی دیگر که میتواند در تاریخ جام جهانی جاودانه شود.
