طوفان سبزها در جام جهانی و زلزله در دنیای فوتبال
تیم ملی فوتبال مکزیک با ارائه نمایشی خیرهکننده و تاریخی در جام جهانی، یکی از بزرگترین شگفتیهای جام را رقم زد و روزی تاریک و کابوسوار را برای رقبای نامدار خود به جا گذاشت.
به گزارش ایلنا به نقل از آس، اینجا در مکزیک، ما هفته جدید را با «دوشنبه آبی» اختصاصی خودمان آغاز کردیم؛ روزی برای جستجوی پاسخها، خشک کردن اشکها و البته انتخاب تیمی که قرار است در ادامه جام جهانی از آن حمایت کنیم. اکنون مسائل زیادی برای تجزیه و تحلیل و کالبدشکافی این شکست تلخ وجود دارد.
نخست اینکه هواداران مکزیکی بدون هیچ بهانهای، برتری مطلق حریف خود را پذیرفتهاند. دیشب هنگام خروج از ورزشگاه بزرگ آزتکا، صحنههای متعددی را دیدم که طرفداران مکزیک به تعداد معدود هواداران انگلیسی که شانس تماشای اولین پیروزی تاریخ انگلیس مقابل یک کشور میزبان در مرحله حذفی را داشتند، تبریک میگفتند. دوم اینکه ما نباید هیچ مشکلی با سپاسگزاری از این شور و شوق فراوان داشته باشیم؛ احساسی که برای ما هواداران قدیمیتر، تجربه دوبارهاش روز به روز سختتر میشود.
باید قبول کنیم که فوتبال مکزیک دقیقاً در همان سطحی است که یازده دوره گذشته تورنمنت دیکته کرده است: رتبهای بین دهم تا پانزدهم جهان که اگر با خودمان صادق باشیم، اصلاً جایگاه بدی نیست.
سقوط امپراتوری آگیره در قلعه آزتکا و حسرت همیشگی یکچهارم
سومین نکتهای که باید با آن کنار بیاییم این است که خاویر آگیره، بازیکنی که بسیاری او را بهترین سرمربی تاریخ تیم ملی مکزیک میدانستند، بار دیگر در مرحله یکهشتم نهایی طعم تلخ حذف را چشید؛ اما این بار در خانه خودمان و در شرایطی که تیمش به مدت نیم ساعت با یک بازیکن بیشتر نسبت به حریف بازی میکرد.
در این دوشنبه آبی مکزیکی، ما از حس شکرگزاری و امید به آیندهای سبزتر، ناگهان به مرز غم، ناامیدی و خشم سقوط کردیم؛ خشم ناشی از حذفی دوباره در همان مسابقهای که میتوانست شما را به جمع هشت تیم برتر جهان برساند. افتخاری بزرگ که یک بار در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک به دست آمده بود و بیشتر مردم آن را فراموش کرده بودند... تا اینکه دیشب دوباره این حسرت زنده شد.
