برزیل ۲-۱ مصر | پیروزی دشوار شاگردان آنچلوتی مقابل همگروهی ایران

به گزارش ایلنا، انرژی و تجربه، این همان فرمولی است که کارلو آنچلوتی سال‌ها در رئال مادرید به آن تکیه داشت و حالا می‌خواهد آن را به تیم ملی برزیل منتقل کند.

سرمربی ایتالیایی به‌خوبی می‌داند که در خط حمله بازیکنان فوق‌العاده‌ای در اختیار دارد که می‌توانند به هر تیمی در جهان آسیب بزنند، اما در عین حال معتقد است برای رسیدن به تعادل، باید ساختار دفاعی و سازمان تیمی قدرتمندی نیز داشته باشد که با روحیه فوتبال ایتالیایی او هماهنگ است.

آخرین آزمون برزیل پیش از آغاز جام جهانی، در ورزشگاه هانتینگتون بانک برگزار شد و علاوه بر چند ابهام، چند نکته مهم را نیز روشن کرد که احتمالاً در طول جام جهانی هم همراه سلسائو خواهند بود.

برزیل دوست دارد از جلو پرس کند، به حریف فشار بیاورد و توپ را تا حد ممکن از محوطه جریمه خود دور نگه دارد. این تیم همچنین به حفظ مالکیت علاقه دارد، اما خطرناک‌ترین نسخه برزیل زمانی دیده می‌شود که سرعت بازی را بالا می‌برد. دو یا سه پاس کافی بود تا آن‌ها موقعیت خلق کنند. در مقابل، وقتی سعی کردند با صبر و حوصله توپ را به گردش درآورند، نتوانستند دفاع فشرده مصر را باز کنند.

یکی از نقاط قوت بزرگ برزیل پرس بلافاصله پس از از دست دادن توپ بود. در این بخش، رافینیا بیش از هر بازیکن دیگری به چشم آمد؛ رهبر، الگو و مرجع تیم. شاید همین روحیه جنگندگی ستاره بارسلونا یکی از عوامل مهم برای رساندن برزیل به رویای قهرمانی ششم باشد.

برزیل خیلی زود به گل رسید. تنها هشت دقیقه از بازی گذشته بود که مصر مرتکب اشتباه شد. برونو گیمارش تردید مدافعان را تشخیص داد، توپ را ربود و به راحتی دروازه را باز کرد.

اما این برتری تنها دو دقیقه دوام داشت. مارکینیوش اشتباهی عجیب و دور از انتظار انجام داد و بدون نگاه کردن توپ را به عقب فرستاد. این پاس اشتباه به زیکو رسید و او نیز بدون اشتباه دروازه آلیسون را باز کرد تا بازی دوباره مساوی شود.

کمی بعد نخستین نگرانی جدی برای برزیل به وجود آمد. وسلی در دقیقه ۱۷ روی زمین نشست و درخواست تعویض کرد. چهره دردکشیده او و لنگ زدنش نشانه خوبی نبود. دنیلو، مدافع سابق رئال مادرید، جای او را گرفت و بار دیگر نشان داد که در سال‌های پایانی فوتبالش دوران درخشش دیگری را تجربه می‌کند.

برزیل همچنان به دنبال یافتن فضاهای خالی بود. در دقیقه ۲۵ بهترین فرصت بازی برای وینیسیوس جونیور به وجود آمد. همه چیز از یک توپ بلند شروع شد که رافینیا با پیروزی در نبرد هوایی آن را به موقعیتی خطرناک تبدیل کرد. توپ در نهایت به وینیسیوس رسید، او از مدافع خود عبور کرد اما شوبیر، دروازه‌بان مصر، با واکنشی عالی مانع گلزنی او شد.

باز هم همان الگوی همیشگی برزیل دیده می‌شد؛ چند لمس، توپ در فضای خالی و سرعت بالا. فوتبالی مستقیم و مرگبار، به‌خصوص زمانی که فضای کافی در اختیار مهاجمان قرار می‌گیرد. در چنین شرایطی، جابه‌جایی مداوم بازیکنان در سیستم ۲-۴-۴ کار دفاعی را برای هر حریفی بسیار دشوار می‌کند.

این مسابقه همچنین نشان داد که لوکاس پاکتا در نقش جدید خود بین خطوط احساس راحتی می‌کند و رافینیا همچنان در اوج آمادگی قرار دارد. وینگر برزیل در یکی از صحنه‌ها با یک حرکت زیبا، دو مدافع را جا گذاشت و شوت محکمی زد که شوبیر با واکنشی درخشان آن را مهار کرد.

موقعیت‌های برزیل بیشتر و بیشتر می‌شد، هرچند بیشتر حاصل سماجت و فشار مداوم بود تا طراحی‌های پیچیده تاکتیکی. وینیسیوس حتی در یکی از صحنه‌ها معتقد بود روی او پنالتی شده، اما داور اعتقادی به خطا نداشت.

نیمه نخست با این احساس به پایان رسید که برزیل تیم برتر میدان بوده، اما هنوز آن قاطعیت همیشگی را نداشته است. همچنین وینیسیوس هم می‌دانست که یکی از بهترین روزهایش را سپری نمی‌کند.

پیش از مسابقه، آنچلوتی گفته بود:«می‌خواهم پاکتا و همچنین ایگور تیاگو را امتحان کنم تا گزینه‌های بیشتری داشته باشیم. سیستم فعلی با چهار بازیکن هجومی تقریباً تثبیت شده، اما در این آخرین آزمون می‌خواهم یک راه‌حل متفاوت را هم بررسی کنم، چون بعد از این فرصت آزمایش کردن بسیار کمتر خواهد شد.»

اما در نهایت او چیزی فراتر از پاسخ سؤالات تاکتیکی خود پیدا کرد؛ تأیید دوباره استعداد مهاجمی که عطش گلزنی تمام‌نشدنی دارد. برزیل بار دیگر در زمین حریف توپ را پس گرفت. رافینیا از سمت چپ نفوذ کرد و پاس دقیقی به قلب محوطه جریمه فرستاد. آنجا اندریک حاضر بود.

مهاجم جوان رئال مادرید با آرامش خاص بازیکنان بزرگ، توپ را کنترل کرد و با ضربه‌ای دقیق به گوشه دور دروازه، گل دوم برزیل را به ثمر رساند. او فقط شش دقیقه پس از ورود به زمین گل زد. آنچلوتی این گل را با آغوشی گرم و بوسه‌ای صمیمانه جشن گرفت که نشان می‌داد چقدر از پیشرفت یکی از امیدهای بزرگ فوتبال برزیل لذت می‌برد.

جالب اینکه خود آنچلوتی پیش‌تر به اندریک توصیه کرده بود برای بازی کردن بیشتر به دنبال فرصت‌های جدید باشد تا بتواند جایگاهش را در تیم ملی تثبیت کند اما حالا به نظر می‌رسد اندریک به چیزی بیشتر از حضور در فهرست جام جهانی فکر می‌کند، او می‌خواهد برای حضور در ترکیب اصلی بجنگد. در آخرین بازی دوستانه پیش از جام جهانی، در حالی که آنچلوتی مشغول آزمایش گزینه‌های مختلفی مانند ایگور تیاگو بود، این اندریک بود که تمام توجهات را به خود جلب کرد.

هدف سرمربی برزیل، امتحان کردن راه‌حل‌های جدید بود اما نتیجه چیز دیگری شد. اندریک بار دیگر درِ ترکیب اصلی را کوبید و این بار با قدرتی بیشتر از همیشه.