ایران با نسل ۲۰۱۸ به جام جهانی میرود؛ هشت سال درجا زدهایم؟
اعلام فهرست نهایی تیم ملی ایران برای جام جهانی ۲۰۲۶ بیش از آنکه نشانی از آغاز یک نسل تازه داشته باشد، تصویری از تداوم اتکا به چهرههای قدیمی فوتبال ایران را به نمایش گذاشت.
به گزارش ایلنا، آماری که نشان میدهد تیم ملی نهتنها پیرترین نسخه خود در تاریخ جامهای جهانی را در اختیار دارد، بلکه همچنان به ستونهای جام جهانی ۲۰۱۸ وابسته است.
به گزارش ایلنا، تیم ملی ایران در حالی راهی جام جهانی ۲۰۲۶ میشود که میانگین سنی ۲۹.۸ سالی آن، رکورد تازهای در تاریخ حضورهای ایران در این رقابتها محسوب میشود. این عدد بهخودیخود نگرانکننده نیست؛ بسیاری از تیمهای موفق جهان نیز از بازیکنان باتجربه بهره میبرند. اما زمانی که کنار سایر آمارها قرار میگیرد، پرسشهای مهمی را درباره روند انتقال نسل در فوتبال ایران به وجود میآورد.
نگاهی به فهرست نهایی نشان میدهد هشت بازیکن از تیم ملی حاضر در جام جهانی ۲۰۱۸ همچنان در جمع ملیپوشان حضور دارند؛ اتفاقی که در ادوار گذشته سابقه نداشته است. در جام جهانی ۲۰۰۶ تنها دو بازیکن از نسل ۱۹۹۸ باقی مانده بودند و در جام جهانی ۲۰۱۴ نیز فقط چهار بازیکن از تیم ۲۰۰۶ حضور داشتند. حتی در جام جهانی ۲۰۲۲، تعداد بازماندگان نسل ۲۰۱۴ به سه نفر محدود شده بود. حالا اما فوتبال ایران پس از هشت سال هنوز بخش عمدهای از بار فنی خود را روی دوش همان نسل گذاشته است.
این موضوع زمانی پررنگتر میشود که به فهرست بازیکنان جوان نگاه کنیم. تنها سه بازیکن زیر ۲۵ سال در فهرست نهایی دیده میشوند و در مقابل، ۱۵ بازیکن بالای ۳۰ سال حضور دارند. آماری که نشان میدهد مسیر ورود استعدادهای جدید به تیم ملی با سرعت مطلوب پیش نرفته است.
در سالهای گذشته بارها درباره لزوم جوانگرایی صحبت شد، اما خروجی نهایی فهرست جام جهانی نشان میدهد اعتماد به تجربه، همچنان بر ریسک استفاده از چهرههای تازه غلبه دارد. خط خوردن برخی بازیکنان جوان از فهرست نهایی نیز این ذهنیت را تقویت میکند که کادر فنی ترجیح داده در مهمترین تورنمنت فوتبال جهان به سراغ گزینههای آزمودهشده برود.
البته این تصمیم میتواند مزایای خود را نیز داشته باشد. بازیکنان باتجربه معمولاً در مدیریت فشار مسابقات بزرگ، حفظ تمرکز و کنترل شرایط بحرانی عملکرد بهتری دارند. اما در سوی مقابل، افزایش میانگین سنی میتواند روی فاکتورهایی مانند سرعت انتقال، شدت دوندگی، پرسینگ و توان بازیابی بدنی تأثیرگذار باشد؛ موضوعی که در فوتبال مدرن اهمیت دوچندانی پیدا کرده است.
نکته قابل توجه دیگر این است که تیم ملی ممکن است در جریان مسابقات، رکورد پیرترین ترکیب اصلی تاریخ خود را نیز جابهجا کند. بسیاری از مهرههای کلیدی و احتمالی ترکیب ثابت از بازیکنان باتجربه و بالای ۳۰ سال هستند و همین مسئله احتمال افزایش میانگین سنی تیم در زمین مسابقه را بالا میبرد.
شاید بزرگترین دغدغه امروز تیم ملی، نه عملکرد در جام جهانی ۲۰۲۶ بلکه آینده پس از این مسابقات باشد. نسلی که از سالها قبل ستون اصلی تیم ملی را تشکیل داده، به پایان دوران حرفهای خود نزدیک میشود و اگر فرآیند جانشینسازی با همین سرعت ادامه پیدا کند، فوتبال ایران در سالهای آینده با چالشی جدی برای بازسازی تیم ملی روبهرو خواهد شد.
جام جهانی ۲۰۲۶ میتواند آخرین پرده درخشش نسل طلایی سالهای اخیر باشد؛ نسلی که سالها بار فوتبال ایران را به دوش کشید. اما سؤال مهم اینجاست که پشت سر این نسل، چه کسانی آماده ورود هستند؟ پاسخ این پرسش شاید مهمتر از هر نتیجهای در جام جهانی پیش رو باشد.
