دلیل غیرمنتظره انتخاب گولر برای مهار هالند فاش شد

به گزارش ایلنا، فراتر از گل‌های تماشایی فدریکو والورده، صحنه‌ای دیگر در دیدار رئال مادرید و منچسترسیتی به‌سرعت در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد؛ جایی که آردا گولر مأمور مهار ارلینگ هالند در ضربات کرنر بود. اختلاف قابل‌توجه قد این دو بازیکن، بازیکن ۱٫۷۵ متری رئال مادرید در برابر مهاجم ۱٫۹۵ متری نروژی، این یارگیری را به تصویری عجیب و بحث‌برانگیز تبدیل کرد.

این عدم توازن فیزیکی باعث شگفتی بسیاری از هواداران رئال مادرید شد و حتی نگرانی‌هایی را به وجود آورد، چرا که در نگاه اول مشخص نبود چرا یکی از بازیکنان بلندقدتر وظیفه مهار مهاجم اول منچسترسیتی را بر عهده نگرفته است. در ابتدا چنین به نظر می‌رسید که این چینش نتیجه یک اشتباه دفاعی یا ضعف در سازماندهی تیم باشد؛ به‌ویژه آنکه این صحنه چندین بار در طول مسابقه تکرار شد.

با این حال، واقعیت ماجرا کاملاً متفاوت بود. این تصمیم نه‌تنها تصادفی نبود، بلکه بر پایه بررسی، تحلیل و برنامه‌ریزی دقیق اتخاذ شده بود و پشت آن دلیلی وجود داشت که برای بسیاری غافلگیرکننده به نظر می‌رسید. کادر فنی رئال مادرید پس از آنالیز ضربات ایستگاهی منچسترسیتی به این جمع‌بندی رسیده بود که هالند در ضربات سر روی کرنرها و ضربات آزاد، یک تمام‌کننده تخصصی و برجسته محسوب نمی‌شود و نقش اصلی او در این صحنه‌ها چیز دیگری است.

در واقع، مهاجم نروژی بیشتر به‌عنوان یک ابزار تاکتیکی برای ایجاد سد مقابل مدافعان، برهم زدن تمرکز دروازه‌بان و باز کردن فضا برای سایر هم‌تیمی‌ها عمل می‌کند. قدرت بدنی و قامت بلند او کمک می‌کند تا کارهای «سخت و پنهان» را انجام دهد؛ حتی اگر خودش زننده ضربه نهایی نباشد، شرایط گلزنی را برای دیگران مهیا می‌سازد.

بر همین اساس، کادر فنی رئال مادرید ترجیح داد مأموریت مهار هالند را به بازیکنانی مانند آردا گولر و در ادامه فران گارسیا یا ادواردو کاماوینگا بسپارد تا بازیکنان بلندقد این تیم نظیر دین هویسن، آنتونیو رودیگر، فدریکو والورده و اورلین شوامنی بیهوده درگیر او نشوند و بتوانند وظایف مهم‌تری را انجام دهند.

در این مسابقه، آلوارو آربلوا بلندقدترین بازیکنان تیمش را برای دفاع منطقه‌ای در محوطه جریمه و همچنین مهار خطرناک‌ترین مهره‌های منچسترسیتی در ضربات ایستگاهی به کار گرفت؛ بازیکنانی که بدون یار مستقیم و با تمرکز بر توپ عمل می‌کردند و هالند در میان آنها قرار نداشت. تمرکز اصلی روی مهار بازیکنانی چون رودری، روبن دیاز، آنتوان سمنیو، مارک گهی، نیکو اورایلی و جرمی دوکو بود و مسئولیت آنها به مدافعان قدرتمندتر سپرده شد.

در نهایت این برنامه تاکتیکی کاملاً موفق از آب درآمد. رئال مادرید بدون دریافت گل، تمام ضربات ایستگاهی منچسترسیتی را به‌خوبی کنترل کرد؛ تیمی که معمولاً به دلیل داشتن بازیکنان قدرتمند در نبردهای هوایی، در این صحنه‌ها بسیار خطرناک است. این عملکرد نشان داد که یارگیری گولر و فران گارسیا روی هالند تصمیمی حساب‌شده و منطقی بود و آربلوا برای این انتخاب دلیل کاملاً مشخصی داشت.