زنگ خطر دوباره برای فوتبال ایتالیا

به گزارش ایلنا، شبی که در «نیو بالانس آرنا» رقم خورد، بیشتر از یک شکست ساده بود؛ سیلی محکمی که آتالانتا از بایرن مونیخ خورد و در عین حال تا حدی هم غیرمنتظره به نظر می‌رسید. بایرن در این مسابقه تیمی تقریباً بی‌نقص بود و تنها نقطه ضعفش همان گلی بود که در دقایق پایانی توسط پاشالیچ دریافت کرد.

فارغ از آن صحنه، جریان مسابقه کاملاً در اختیار باوارایی‌ها بود. بایرن در تمام دقایق بازی هر کاری که می‌خواست انجام داد و در نهایت با پیروزی ۶ بر ۱ زمین را ترک کرد؛ نتیجه‌ای که حالا به عنوان سنگین‌ترین شکست تاریخ آتالانتا در رقابت‌های اروپایی ثبت شده است.

از نظر اختلاف گل، این شکست با تلخ‌ترین باخت قبلی آتالانتا برابری می‌کند؛ دیداری که سوم نوامبر ۲۰۲۰ در برگامو برگزار شد و طی آن لیورپول با نتیجه ۵ بر صفر پیروز شد؛ مسابقه‌ای که با هت‌تریک دیوگو ژوتا و گل‌های محمد صلاح و سادیو مانه همراه بود. با این حال مسئله فقط آمار نیست؛ چیزی که در این بازی بیش از هر چیز به چشم آمد، فاصله چشمگیر سطح کیفی دو تیم بود.

البته برتری بایرن از قبل هم قابل حدس بود، اما آنچه در زمین دیده شد فراتر از پیش‌بینی‌ها بود. شدت بازی، سرعت گردش توپ، پویایی تیم و ایده‌های تاکتیکی بایرن در حدی بود که هر توصیفی برایش کم به نظر می‌رسد. تیم آلمانی عملاً مثل یک غلطک بزرگ از روی حریف عبور کرد و بار دیگر محدودیت‌های بزرگ فوتبال ایتالیا را یادآوری کرد.

درست است که شکست آتالانتا در چنین مسابقه‌ای چندان دور از انتظار نبود، اما چنین فروپاشی سنگینی را کمتر کسی تصور می‌کرد. به‌خصوص وقتی بدانیم بایرن مقابل تیمی قرار گرفته بود که بسیاری آن را «اروپایی‌ترین» تیم سری‌آ می‌دانند؛ همان تیمی که در حال حاضر تنها نماینده فوتبال ایتالیا در مرحله حذفی لیگ قهرمانان است.

آتالانتا در سال‌های اخیر در داخل ایتالیا بارها نشان داده که می‌تواند هر حریفی را شکست دهد و در رقابت‌های اروپایی هم تا اینجا عملکرد قابل توجهی داشته است؛ اگر کسی شک دارد، کافی است از دورتموند بپرسد. اما وقتی با بالا رفتن سطح رقابت‌ها چنین نتایجی رقم می‌خورد، طبیعی است که یک علامت سؤال بزرگ شکل بگیرد؛ علامتی که نه فقط درباره آتالانتا، بلکه درباره ساختار کلی فوتبال ایتالیا مطرح می‌شود.