خانه کلارا آبکار میزبان هنرمندان میناکار شد
خانه کلارا آبکار، یکی از فضاهای فرهنگی و هنری شهر تهران، زمینهای برای معرفی، آموزش و ترویج هنرهای سنتی و صنایعدستی است؛ خانهای که با برگزاری برنامهها و دورهمیهای هنری، میزبان هنرمندان، هنرجویان و علاقهمندان به هنرهای اصیل ایرانی میشود.
به گزارش ایلنا به نقل از وزارت میراث فرهنگی و گردشگری، فضای خانه کلارا آبکار با رنگ و نقشهای ظریف میناکاری جان گرفت و کارگاه آموزشی «میناکاری روی فلز» با مربیگری نیکتا کلالیمقدم و با حضور جمعی از هنردوستان و علاقهمندان به این هنر برگزار شد.
میناکاری روی فلز از هنرهای ظریف و ارزشمند صنایعدستی ایران است؛ هنری که در آن هنرمند با استفاده از رنگهای مخصوص و بهرهگیری از نقوش سنتی و اصیل، سطح فلز را به اثری رنگارنگ و چشمنواز تبدیل میکند. ظرأفت در طراحی، دقت در رنگگذاری و طی کردن مراحل پخت در کوره، از مهمترین ویژگیهای این هنر به شمار میرود؛ هنری که در طول سالها، به یکی از جلوههای ماندگار هنرهای تزئینی ایران تبدیل شده است.
در این کارگاه، هنرجویان در فضایی صمیمی و پرنشاط، مراحل اجرای میناکاری روی فلز را از نزدیک تجربه کردند؛ از آمادهسازی سطح و طراحی نقشها گرفته تا رنگگذاری و اجرای جزئیات. هر مرحله فرصتی بود تا شرکتکنندگان با ظرأفتهای این هنر بیشتر آشنا شوند و با دستان خود بخشی از یک اثر هنری را خلق کنند.
رنگها یکی پس از دیگری روی سطح فلز نشستند و نقشها آرامآرام شکل گرفتند. فضای خانه کلارا آبکار در این ساعات، حالوهوایی متفاوت پیدا کرده بود؛ فضایی که در آن آموزش با تجربه، گفتوگو با هنر و یادگیری با لذت خلق یک اثر همراه شده بود. هر نقش و هر رنگ، بخشی از ذوق، سلیقه و خلاقیت هنرجویان را به نمایش میگذاشت و این خانه تاریخی را به کارگاهی زنده برای تجربه هنر ایرانی تبدیل کرده بود.
برگزاری این دورهمیهای هنری با نگاه و همراهی مژگان ژالهخاکی، بانوی فعال صنایعدستی تهران، فرصتی برای گردهمایی هنرمندان، هنردوستان و علاقهمندان به رشتههای مختلف صنایعدستی فراهم کرده است. این برنامهها تنها به آموزش یک فن یا تکنیک محدود نمیشود، بلکه زمینهای برای گفتوگو، تبادل تجربه، آشنایی هنرمندان با یکدیگر و ایجاد ارتباط میان علاقهمندان و فعالان حوزه صنایعدستی ایجاد میکند.
چنین برنامههایی میتواند نقش مؤثری در معرفی هنرهای سنتی به نسل امروز داشته باشد؛ چرا که انتقال هنر تنها از طریق آموزش تکنیکها اتفاق نمیافتد، بلکه تجربه حضور در کنار هنرمند، لمس ابزار و مواد اولیه و خلق یک اثر، فرصتی برای ارتباط عمیقتر با میراث هنری و فرهنگی کشور فراهم میکند.
در پایان این دورهمی، آنچه بیش از همه به چشم میآمد، تنها رنگ و نقش بر سطح فلز نبود؛ بلکه شوق یادگیری و علاقهای بود که در میان هنرجویان جریان داشت؛ شوقی که میتواند روایتگر ادامه مسیر هنرهای اصیل ایرانی در روزگار امروز باشد؛ هنری که هر بار با دستهای هنرمندان و علاقهمندان، دوباره روایت میشود و رنگ تازهای از خود به نمایش میگذارد.
