آخرین پنجشنبه سال 1404 در سایه رنج و استقامت

در آستانه سال نو، در آخرین پنجشنبه سال و درهیاهوی جنگ تحمیلی آمریکایی- صهیونی، قطعه42 گلزار شهدا تهران به جای بوی سوسن وسنبل، بوی خاک و خون و استقامت می دهد. شهید پشت شهید وکشته پشت کشته امانی نمی دهد که بازماندگان رسم به جا آورند وکنار مزار عزیزانشان دمی آرام بگیرند.آنها گلها را به قبرها می سپرند وقطعه را ترک می کنند تا جا برای دفن نو شهیدان باز شود. مادری فرزند دومش را با دستان خود به خاک می سپرد، نوعروسی از درد فراق یار بیهوش می شود، برادری با ضجه برای برادرش تلقین می خواند، خواهری می خواهد خود را در مزار برادرش بیندازد و کودکی با بهت خیره به گودال قبری می شود که قرار است برای همیشه پدرش را از اوبگیرد. اینجا درقطعه 42 در آستانه سال نو، هر گوشه ای داستانی از رنج ودرد واستقامت وصبر است.