در نشست اصغر فرهادی و استرارو با کار گردانان ایرانی مطرح شد:
سینما غار است و فیلمها مانند نور هستند
سینما مانند غاری است که افلاطون از آن تحت عنوان عالم مثل یاد کرده بود. و تماشاچیان همان افرادی هستند که در غار سایههایی از اشیا را نگاه میکنند. پرده سینما هم همان نوری است که در بیرون از غار گاهی ظاهر میشود
نشست ویتوریو استرارو و اصغر فرهادی با جمعی از سینماگران ایرانی و برگزیدگان اسکار در محل موزه سینما برگزار شد
به گزارش خبرنگار ایلناویتوریو استرارو طی سخنانی گفت: از چند نفر به خاطر حضور در این موقعیت باید تشکر کنم. اول از همه پدرم است. او مسئول آپاراتخانه بود و وقتی فیلمی را نمایش میداد احساس میکرد خودش را به نمایش میگذارد. او رویای خودش را روی شانههای من گذاشت و من هم سعی کردم این رویا را برای خود و آن را درک کنم. اولین حضور و رویارویی من در یک مدرسه عکاسی بود و اولین تلاشم این بود که چطور همه بیانم را در یک فریم خلاصه کنم.
وی ادامه داد: از هشت سالگی با پدرم به آپاراتخانه میرفتم و از آن دریچه کوچک نور آپارات با سینما آشنا شدم. کم کم رویای سینما را کشف کردم. از همان جا فهمیدم برای بیان سینمایی یک فریم کافی نیست و باید چند فریم را کنار هم قرار دهم. به مدرسهای رفتم که من را با سینما آشنا کرد. در همان سالها دختر جوانی را شناختم که هنوز هم همراه و همسرم است. او از همان ابتدا به من این اطمینان را داد که نگران زندگی نباشم و به فکر بروز خلاقیتهایم باشم.
استرارو ادامه داد: بعد از تحصیل در مدرسه فیلمسازی توانستم در یک عکاسی کارآموزی کنم و خیلی زود پیشرفت کردم. در سن ۲۸ سالگی با کمک یک کارگردان ایتالیایی که پدر خلاقیت من است تنها فیلم سیاه و سفید تمام زندگیام را ساختم.
فهمیدم هنوز نمیدانم! این امکان برایم به وجود آمده بود تمام تکنیکهایی که یاد گرفته بودم را بروز دهم اما این برایم کافی نبود و باید از بیان احساساتم هم استفاده میکردم. یک روز که با همسرم در خیابان قدم میزدم وارد کلیسایی شدم و تابلویی را دیدم که تا آن روز ندیده بودم. من تا آن روز این همه درس خوانده بودم اما هیچ کسی چیزی درباره نقاشی به من نگفته بود و از این ندانستن متحیر شدم.
استرارو ادامه داد: از همین زمان فهمیدم تمام تکنیکی که از آن استفاده کرده بودم تا به امروز کافی نبوده است. باید از تمام چیزهایی که میدیدم الهام میگرفتم، پس شروع به خودآموزی کردم. تا جایی که توانستم تصویر دیدم و موسیقی شنیدم تا درکم بالاتر رود. از برتولوچی تشکر میکنم که در این راه به من کمک فراوانی کرد. همان جا بود که متوجه شدم آشنایی با هنرهای مختلف کافی نیست و در هر هنر چراهایی نیز وجود دارد که باید به فلسفه آنها پی برد.
وی افزود: سینما غار است و فیلمها نور به نظرم سینما مانند غاری است که افلاطون از آن تحت عنوان عالم مثل یاد کرده بود. و تماشاچیان همان افرادی هستند که در غار سایههایی از اشیا را نگاه میکنند. پرده سینما هم همان نوری است که در بیرون از غار گاهی ظاهر میشود و سایههایی برای تماشاچیان به وجود میآورد. حالا من تصمیم گرفتم نقش همان کسی را بازی کنم که تصمیم گرفت به بیرون از غار برود تا با واقعیت اشیا بیرون و آدمهای آن روبرو شود.
فیلمبردار فیلم حضرت محمد(ص) ادامه داد: من فکر میکنم در حال حاضر ادبیات تصویری بیشتری به دست آوردم. تا مقطعی فقط نور و تاریکی و سایه روشن میدیدم اما حالا میتوانم رنگهای دیگر برای بیان احساسات بیشتر را کشف کنم. هر شغلی ابتدا به ما امکان کشف خودمان را میدهد و میتوانیم پاسخ همه سوالات خودمان را از حرفهمان بگیریم.
استرارو با اشاره به الزام نداشتن یک فیلم خوب به بودجه بالا تجربیاتی خود را این گونه بیان کرد «حتی بودجه کمتری برایشان تعریف شده بوده و از جمله بهترین کارهایشان هم رقم خورد.»
«برس فورد» هم در ادامه مراسم با بیان تجربیات اولیه خود سخن گفت: که با کمترین بودجهها برای فیلم سازی کار خود را آغاز کرده است
وی ادامه داد: که معمولا تهیه کنندگانی که او با آنها کار میکند با همه عوامل و امکاناتی که او پیشنهاد میدهد موافقت میکنند مگر آنکه هزینه و بودجه آن بیش از اختیارات آنها باشد.
اصغر فرهادی هم از تجربه خود در فیلم درباره الی سخن گفت: که در آن فیلم چگونه به ناخودآگاه خود برای طراحی مکان دوربین و برخی موضوعات اعتماد کرد و نتیجه قابل قبولی از آن گرفت.
وی همچنین از تجربیات خود در ساختن فیلم خارج از ایران صحبت کرد و از ساعات کاری در طول روز و هفته بیان کرد.
«استرارو» با اشاره به اینکه در آمریکا ۱۲ ساعت کاری در یک روز تایین میشود، گفت: با ۲ روز در هفته تعطیلی ولی در ایتالیا ۶۰ تا ۷۰ ساعت در هفته که در اینجا آقای برس فورد نیز اشاره به شباهت این ساعات کاری با استرالیا داشتند.
در طی جلسه برنیس رینوو علیرضا داودنژاد، محمدعلی سجادی و علی رضا امینی هم تجربیات خود را در زمینههای خلاقیت و هرج و مرج در حین کار بیان کردند. «استرارو» در این رابطه گفت: نباید سینمای آمریکا یا اروپا را معیار و استاندارد تایین کرد چرا که سینما یک زبان بین المللی است و هر فرهنگ و هر ملیت خود بیانگر یک استاندارد است.