39 سال پیش در چنین روزی (7 تیر 1366)، مردم بی‌دفاع سردشت قربانی یکی از هولناک‌ترین جنایت‌های قرن با استفاده از سلاح‌های شیمیایی شدند؛ جنایتی که بدون پشتیبانی فنی و فناوری - و مهم‌تر از همه حمایت سیاسی - برخی کشورهای غربی، به‌ویژه آلمان، آمریکا، انگلیس و فرانسه، هرگز نمی‌توانست با آن ابعاد از سوی رژیم صدام ارتکاب یافته و بارها در طول دوره جنگ تحمیلی 8 ساله تکرار شود.

مردم ایران، خصوصاً مردم نجیب سردشت و بسیاری از رزمندگان و غیرنظامیانی که هدف این سلاح‌های ممنوعه قرار گرفتند، بیش از هر ملت دیگری معنای این فاجعه را می‌شناسند و فراموش نمی‌کنند که برخی کشورهای غربی از جمله دولت آلمان چگونه نقش خود در تجهیز رژیم صدام به سلاح‌های شیمیایی را با عنوان فریبنده «کمک‌های فنی و لجستیکی» توجیه می‌کردند.

تلخ آنکه همین ادبیات امروز نیز به‌عنوان پوششی برای توجیه همکاری در ارتکاب تجاوز نظامی و جنایات جنگی آمریکایی-صهیونیستی علیه ملت ایران تکرار می‌شود: «حمایت‌های فنی و لجستیکی».

سردشت به نمایندگی از همه ایرانیان همچنان مطالبه‌گر حقیقت و عدالت است؛ و تا زمانی که همه آمران، عاملان و حامیان این جنایت، از جمله تأمین‌کنندگان فناوری و تجهیزات آن، مسئولیت خود را نپذیرند و عدالت در مورد آنها اجرا نشود، مطالبه‌گری ملت ایران و هر انسان آزاده‌ای ادامه خواهد یافت.