چرا مقامات ارشد سیاسی و نظامی آمریکا، به منطقه سفر نمی‌کنند تا از نزدیک، شاهد شرایط اوضاع وحشتناک نظامیان آمریکایی باشند؟

بسم الله الرحمن الرحیم

الهی، می‌دانیم که قادر مطلق تویی، الهی، می‌دانیم که همه امور در دست توست، پروردگارا! دشمنان خودت را به دست ما مجازات کن.

در شب گذشته که باران و برف در کشورمان می‌بارید، سرهای جنگی یک تنی و کلاهک‌های بارانی نیز بر سر دشمنانمان به‌شکلی سهمگین و سنگین بارید.

در لحظاتی که دست‌های دعا در ایرانِ‌جان، رو به آسمان بلند بود، ستون‌های بلندشده‌ی دود در مراکز استقرار دشمن، از کیلومترها دورتر، به چشم می‌آمد.

هذیان‌گویی دشمن، دیگر مُسَکِّنی برای مرگ حتمی استکبار نبوده و روند مرگ‌بار افولتان، متوقف‌شدنی نیست.

خوب گوش کنید! صدای مرگ، از تک‌تک اصابت‌ها به پایگاه‌هایتان شنیده می‌شود.

ترسیم‌سازیِ کاذبِ پایانِ جنگ به نفع خود، با تمسک به رسانه‌های اغواگر، که آینه‌ی وارونه‌ی حقیقت هستند، هیچ سود و ثمری نخواهد داشت.

ما به شما هیچ اعتماد و باوری نداریم و دست از پیروزی برنمی‌داریم.

تریبون‌هایی که پشت آن اخیرا دست و پا می‌زنید، سنگرِ خصم محتضر است، چرا که دشمنِ مغلوب، تعیین‌کننده واقعیت میدان نیست.

شرایط دشمن پلید، در یک کلمه خلاصه می‌شود: "فنا". و خبر بد برایتان آن است که این وضعیت، ادامه دارد.

چرا مقامات ارشد سیاسی و نظامی متوهم آمریکا در واشنگتن، به‌جای حرافی، به منطقه سفر نمی‌کنند تا از نزدیک، شاهد شرایط واقعی میدان و اوضاع وحشتناک پایگاه‌ها و نظامیان آمریکایی باشند؟!

به حرّاف‌هایی که از مین دریایی حرف می‌زنند،‌ توصیه می‌کنیم پیش از مین، توجه‌شان به بمب ساعتی باشد! یعنی تیک‌تاکِ ساعت تا انفجارِ قیمت نفت...

و من النصر الا من عندالله العزیز الحکیم