اگر کودک مبتلا به ADHD دارید این مطلب را بخوانید
یک مطالعه جدید نشان میدهد که ریتالین تجویز شده برای کودکان مبتلا به ADHD (اختلال بیشفعالی) ممکن است مزایای سلامت روان را تا بزرگسالی به همراه داشته باشد.
طبق یافتههای جدید به نظر میرسد کودکانی که متیل فنیدیت- رایجترین داروی اختلال بیش فعالی- دریافت میکنند، در بزرگسالی خطر کمتری برای ابتلا به اختلالات روانپریشی جدی، از جمله اسکیزوفرنی، دارند.
دکتر «ایان کِلِهر»، محقق ارشد و استاد روانپزشکی کودک و نوجوان در دانشگاه ادینبورگ اسکاتلند، در یک بیانیه خبری گفت: «این واقعیت که درمان زودهنگام با خطر طولانیمدت کمتر روانپریشی همراه بود، نشان میدهد که این داروها ممکن است کاری بیش از مدیریت علائم در دوران کودکی انجام دهند. آنها همچنین ممکن است اثرات محافظتی طولانیمدتتری در برابر بیماریهای روانی شدید داشته باشند.»
محققان گفتند که این نتایج ممکن است به کاهش نگرانیهای اخیر در میان والدین، پزشکان و سیاستگذاران مبنی بر اینکه داروهای محرک ADHD میتوانند خطر ابتلا به روانپریشی را در مراحل بعدی زندگی افزایش دهند، کمک کند.
کلهر گفت: «ما میدانیم که وقتی کودکان مبتلا به ADHD تا بزرگسالی تحت نظر قرار میگیرند، اقلیت کوچک اما قابل توجهی به اختلالات روانپریشی مانند اسکیزوفرنی مبتلا میشوند. یک سوال مهم این بوده است که آیا داروهای ADHD باعث این خطر میشوند.»
پاسخ احتمالی: کلهر گفت: «یافتههای ما نشان میدهد که خود دارو این خطر را ایجاد نمیکند.»
برای این مطالعه، محققان نزدیک به ۴۰۰۰ جوان مبتلا به ADHD را ردیابی کردند که از این تعداد، حدود ۷ نفر از هر ۱۰ نفر (۶۹٪) داروی متیل فنیدات برایشان تجویز شده بود. این دارو با نامهای تجاری ریتالین و کنسرتا و غیره فروخته میشود.
در مجموع، ۲۲۲ نفر از کودکان تا سن ۲۲ سالگی به روانپریشی مبتلا شده بودند، اما نتایج نشان داد که درمان طولانیمدت با متیل فنیدات با هیچ گونه افزایش خطر روانپریشی مرتبط نبود.
در واقع، محققان گفتند، تجزیه و تحلیل ثانویه نشان داد افرادی که در کودکی به ADHD مبتلا شده و متیل فنیدات برایشان تجویز شده بود، در بزرگسالی با میزان کمتری از روانپریشی مواجه شدند. اما محققان خاطرنشان کردند که اگر داروها تا نوجوانی یا بزرگسالی تجویز نشده بودند، چنین فایدهای مشاهده نشد.
کلهر افزود: «تفاوتهای رشدی مهمی بین مغز دوران کودکی و مغز دوران نوجوانی یا بزرگسالی وجود دارد. ما نمیتوانیم فرض کنیم که اثرات داروهای محرک در مراحل مختلف زندگی یکسان خواهد بود. با توجه به افزایش سریع درمان ADHD در بزرگسالان، درک این تفاوتها اکنون یک اولویت فوری است.»
