«گلاره» همچنان در راه خارگ

شاید به جرات می‌توان گفت این جزیره یکی از ثروتمندترین و پردرآمدترین جزایر دنیا بوده و بیش از 95درصد صاردات نفت نیز از این جزیره انجام می‌شود ولی با این حال با این منابع عظیم نفتی دریغ از یک وسیله حمل و نقل آبی مطمئن که با وجود مشکلات آب و هوایی نیز کار تردد به جزیره را تسهیل بخشد و نیز همان‌طور که می‌دانیم مسیر دسترسی به جزیره به صورت عادی روزانه یک الی دو سرویس رفت و برگشت از بنادر بوشهر و گناوه است.

در مهر ماه سال گذشته همزمان با عید قربان و با حضور استاندار محترم استان، کشتی «گلاره» افتتاح شد و موجی از امید در دل مردم جزیره و کارکنان شاغل در قسمت‌های مختلف جزیره ایجاد شد و وعده داده شد که مشکل تاریخی تردد اهالی جزیره به خشکی در شرایط طوفانی زمستان حل شود ولی متاسفانه مثل همیشه این وعده وعیدها دوامی ندشت و کشتی گلاره نیز از همان ابتدا دچار مشکل شد و بجای آن کشتی رویای جنوب جایگزین شد که این کشتی هم مثل دیگر کشتی‌های مسیر بوشهر وخارگ نمی‌تواند در هرشرایط آب وهوایی رفت وآمد کند، با این وجود مردم از اینکه در مسیر بوشهر دو کشتی کار جابجایی مردم از خارگ به بوشهر و بالعکس را انجام می‌داد، نسبتا راضی بودند ولی حدودا ده روزی است که دیگر از رویای جنوب نیز خبری نیست، امروز از طریق تلفن با دفتر مربوطه جویای این موضوع شدیم که علت عدم تردد مشکلات مالی مابین مالک این کشتی و شرکت پایانه‌های نفتی بوده و عدم پرداخت به موقع قرارداد مربوطه به مالک کشتی موجب شده که مالک آن اجازه حرکت در مسیر بوشهر به جزیره را نداده و حرکت دادن آن را منوط به پرداخت مطالبات دانسته است.

سوال اینجاست، آیا این است حق مردم جزیره‌ای که سال‌های سال زیر بمباران رژیم بعث برای این انقلاب ایستادگی کرده‌اند؟

آیا این است حق مردم جزیره‌ای که بیش از ۹۵ درصد صادرات نفت ایران از پایانه‌های آن انجام می‌گیرد؟

سهم مردم از این منابع عظیم نفت وپتروشیمی چیست؟

شاید این عدم توجه مسئولان به مردم جزیره و در جنوب کشور به خاطر حجب و حیای خاص این مردم در رعایت ادب و معرفت و عدم اعتراض به وضعیت نابسامان جنوب بوده و باعث شده کسی صدای مردم اینجا را نشنود.

سهم ما مردم زحمت‌کش این جزیره و همه کسانی که در این جزیره به کار مشغولند از نفت و این منابع عظیم فقط و فقط استشمام گازهای سمی و هدیه ناقابلی بنام سرطان در آینده بوده و دیگر هیچ...