در گفتوگو با ایلنا مطرح شد؛
توسعه شهری، دریاچهها را میبلعد/ تهران با آبِ قرضی نفس می کشد
یک کارشناس حوزه آب، ضمن هشدار نسبت به تداوم سیاستهای ناپایدار در مدیریت منابع آب و توسعه شهری، گفت: بارشهای سال جاری به معنای عبور از بحران نیست و ساختوسازهای بیرویه، ایران را به سمت یک ابرفاجعه محیطزیستی سوق میدهد.
داریوش مختاری، در گفتوگو با خبرنگار اقتصادی ایلنا، درباره اینکه با توجه به بارشهای سال جاری، آیا میتوان گفت که از وضعیت کمآبی عبور کردهایم؟ اظهار داشت: همچنان با تقاضای فزاینده برای آب شهری مواجهیم. توسعه شتابزده ساختوسازها بهویژه در کلانشهرها، بارگذاری جمعیتی را به شدت افزایش داده است. وقتی صحبت از مدیریت منابع آب است، باید به سمت تخصیص بهینه برویم، نه اینکه به هر نحو ممکن و با قرض گرفتن آب، جمعیت جدید را به مناطق دارای محدودیت تحمیل کنیم.
وی در توضیح آب قرضی و پیامدهای آن برای حوضه مبدأ گفت: مثلا برای تأمین آب شرب تهران از طالقان قرض گرفته ایم و یا در کلانشهری مثل شیراز، مجبور به انتقال آب از رودخانه کُر (تأمینکننده آب بختگان) و یا کهگیلویه و بویراحمد شدهایم. در واقع ما برای توسعه مراکز شهری، دریاچهها را میخشکانیم. این سیاست قرض گرفتن از حوضههای مجاور مشکلات بزرگی در حوضههای مبدأ پدید میآورد و تنها صورتمسئله را پاک میکند.
این کارشناس حوزه آب در ارزیابی نقش سیاستهای شهرسازی در بحران آب تصریح کرد: متأسفانه نزدیک به ۸۰ درصد مصوبات شورای عالی شهرسازی بر توسعه شهرها و تغییر کاربری اراضی متمرکز است. در حالی که ۶۰ درصد مردم فاقد مسکن هستند، شاهد ساخت ۸ تا ۱۰ میلیون خانه اضافه هستیم که مصرف آب را به شدت بالا برده است. همه ساختوسازها در حوضههای آبریز متمرکز شدهاند که نتیجهای جز خشک شدن زیستبومها ندارد.
وی درباره وضعیت منابع زیرزمینی گفت: سطح آبهای زیرزمینی به مرحله مخاطرهآمیز رسیده است. دشتها به دلیل برداشتهای بیرویه با فرونشستهای شدید مواجهاند. ۱۵ سال است که طرحهای تعادلبخشی منابع آب بر زمین مانده؛ طرحهایی که اجرای آنها برای حل بحران حیاتی است، اما همچنان به جای ریشهیابی، با توسعه شهرها و بلندمرتبهسازی، به مشکلات دامن میزنیم.
مختاری درباره راهکار خروج از این وضعیت توضیح داد: باید بازدارندگی جدی در بارگذاریهای جدید و تراکمفروشی ایجاد شود. شورای عالی شهرسازی باید مانع بارگذاری جدید در دشتهایی نظیر تهران شود که اکنون ۴ برابر توان بومشناختی خود تحت فشار هستند. برای حل مشکل، باید انبوه سازان و شهرکسازان جدید را از گردونه مصرف آب خارج کنیم. توسعه شهری نباید به بهای نابودی زیستبومها تمام شود؛ بعبارت دیگر ما نیاز به تصمیمات کارشناسی و بدون ملاحظات برای توقف این روند شتابزده داریم.
