خبرگزاری کار ایران

گزارش اختصاصی ایلنا از مناطق زلزله‌زده؛

جای زخم مانده است

جای زخم مانده است

حمام و دستشویی مشکل اساسی مردم زلزله زده است و بزرگترین دغدغه‌شان بازسازی خانه‌هایی که موقع ویران شدن زیر بار قسط هم بودند.

تمام خانه‌های مردم ویران شده، توزیع مواد غذایی و آب و چادر خوب است، اما مشکل اساسی مسائل بهداشتی مانند حمام و سرویس بهداشتی است که باید چاره‌ای برای آن اندیشیده شود و در ‌‌نهایت دغدغه اساسی مردم بازسازی خانه‌های آنهاست.

ظهر پنجشبنه ۲۲ فروردین ماه من و دو نفر از همکارانم برای تهیه عکس، گزارش و گفتگو با مردم زلزله زده شنبه راهی کوچه پس کوچه‌های ویران این شهر شدیم.

در نزدیکی محلی که ایستگاه تلوزیونی مستقر بود و استاندار بوشهر از آنجا مشغول گفتگوی تلوزیونی بود، وارد منزلی شدیم که دیوار‌هایش فرو ریخته بود. با راهنمایی مرد جوانی وارد چادر برپا شده در آن میان شدیم. سراغ بزرگ خانواده را گرفتیم. پیرمردی را که مشغول خواندن نماز بود نشانمان دادند، منتظر ماندیم تا نماز پیرمرد که قلیانش را هم کنار سجاده‌اش گذاشته بود تمام شود.

پیرمرد به ما گفت: خبرنگاران زیادی به شنبه آمده‌اند، حرف‌های ما را هم شنیده‌اند اما نمی‌دانیم به جایی می‌رسد یا نه.

پیرمرد از کم بودن بسته‌های آب و غذا گلایه کرد و گفت: برای خانواده ۹ نفره‌ام فقط سهمیه سه نفر را می‌دهند.

وی معتقد بود کمک‌ها به صورت سلیقه‌ای توزیع می‌شود.

او ادامه داد: ما ناموس داریم و اکنون وضعیت حمام و سرویس‌های بهداشتی بسیار نامناسب است و آبرویمان در این شلوغی در خطر است.

وی در پایان گفت: نگرانی بزرگ ما آینده است، مانده‌ایم که چگونه باید خانه‌هایمان را بازسازی کنیم.

حبیب الله امیدوار عشایر و کشاورز است. او و خانواده‌اش نیمی از سال را در استان فارس و نیمی از سال را نیز در شنبه سکونت دارند.

وی در گفتگو با ما گفت: منزلی که در آن ساکن بودیم تخریب شده و همه وسایل منزل نیز از بین رفته است، فقط کمی از آن را توانستیم از زیر آوار بیرون بکشیم، مسائل بهداشتی مانند حمام و دستشویی هم مشکل اساسی ماست و باید آب و برق به صورت کامل وصل شود که مردم با توجه به گرمی هوا به یک آرامش نسبی برسند، امنیت هم تا کنون خوب بوده است تا ببینیم همینطور می‌ماند یا نه.

پس از مقداری پیاده روی و اتمام کار عکاسی از مناظر تلخ و نا‌گوار، پشت چادر سفیدی که در داخل یک حیاط زده شده بود به گفتگو با پیرزنی در زیر سایه یک درخت نخل نشسته بود پرداختیم.

او به زبان شیرین محلی گفت: در ابتدا که زلزله آمد فکر کردم تکان‌های معمولی خانه قدیمیمان است، بعد دیدم جدی‌تر شد، تا خودم را به در رساندم سنگی افتاد روی دستم (جای سنگ را که سیاه شده است به من نشان می‌دهد) جای زخم مانده است. پسرم آمد مرا از خانه بیرون آورد. یکی از فرزندانم سرش شکست و خانه‌مان با خاک یکسان شد. همه وسایل رفت. اما این چادر‌ها فعلا خوب است. ما حمام و دستشویی نداریم دولت باید کمک کند که ما بتوانیم خانه‌هایمان را بسازیم.

عبدالکریم صالح آزاد فردی نظامی است، در مقابل در منزلش که تمام دیوار‌های آن خراب شده ایستاده بود، گفت: تمام خانه‌های مردم ویران شده است؛ توزیع مواد غذایی و آب و چادر خوب است ولی باید کانکس توزیع شود چون گرما غیر قابل تحمل است و خطر خزنده‌ها هم وجود دارد. یکی دیگر از مشکلات مسائل بهداشتی است که باید چاره‌ای برای آن اندیشیده شود. ولی در ‌‌نهایت مشکل اساسی مردم بازسازی خانه‌های آنهاست که فکر کنم هر کدام حدود ۵۰ میلیون تومان هزینه می‌برد.

در ادامه مسیرمان به خانه‌ای برخوردیم که پرچم سیاهی بر دیوار فرو ریخته آن زده بود، تمام خانه ویران شده بود در کپری که وسط حیاط زده شده بود مورد استقبال مرد جوان سیاه پوشی قرار گرفتم.

با صدایی که از انتهای گلویش بیرون می‌آمد گفت: زلزله که شد من در خانه بودم؛ خانمم به آن اتاق رفته بود تا فرزندمان را خواب کند. وقتی رسیدم زیر آوار رفته بود. کمتر از ربع ساعت آوار‌ها را برداشتم، خودش را سپر بچه کرده بود، هر دو جان داده بودند، با یک فرزند دیگر در شکمش، از خدا بخواهید که به ما صبر دهد.

و گریه امانش را می برد.

 

ارسال نظر