پیشكسوتان توقع زیادی ندارند؛
برقچی: خارجیها بیشتر به پیشكسوتان خود رسیدگی میکنند
در گذشته یاد گرفته بودیم باید حرمت موسفیدان را نگه داریم و در مكانی كه پیشكسوتی وارد میشد همه به احترامش بلند میشدند و تا او نمینشست ایستاده می ماندند، اما اكنون...
اواخر قرن 18 میلادی تاثیر ورزش در سلامت معلولین کاملا شناخته شده بود و بعد از جنگ جهانی اول فیزیوتراپی و ورزش درمانی به اندازه ارتوپدی و جراحی مهم بودند.
به گزارش ایلنا، ورزشهای جانبازان و معلولین در ایران تا پیشاز انقلاب اسلامی، به صورت کمیتهای غیرفعال، زیر نظر فدراسیون پزشکی قرار داشت و در اواخر سال ۵۸ فدراسیون ورزشهای معلولین تأسیس شد. اعزام یک گروه به مسابقات المپیک افراد معلول در هلند در تابستان سال ۵۹ اولین فعالیت این فدراسیون تازه تأسیس بود كه با هدف کسب تجارب فنی، تهیه قوانین و مقررات و شرکت در اجلاس ورزش معلولین به منظور شناساندن ایران به فدراسیونبینالمللی معلولین انجام شد.
با آغاز جنگ تحمیلی در سال ۵۹ و نیل بخشی برخی از رزمندگان اسلام به فیض جانبازی، روزبهروز به آمار ورزشکاران این رشته افزوده میشد. حسین آقا برقچی یكی از ورزشكاران استان خراسان رضوی است كه تا پیش از انقلاب چندین سال در میان افراد سالم در رشته دو و میدانی، قهرمان مادههای پرتابی این رشته ورزشی بوده كه در اثر یك حادثه دچار معلولیت میشود اما این اتفاق برایش محدودیتی ایجاد نمیكند و سالها در رقابتهای مختلف جهانی و پارالمپیك برای كشور افتخار میآفریند.
این ورزشكار پیشكسوت خراسان رضوی در سال 1314 در محله گنبد سبز مشهد به دنیا آمد و در دوران تحصیل در دبیرستان ابن یمین محله احمدآباد به خاطر داشتن قدی بلند و دستهای كشیده به ورزش والیبال روی آورد.
وی كه به خاطر شرایط فیزیكی خوبی كه داشت در دوران دبیرستان علاوه بر والیبال به ورزش دو و میدانی در رشتههای پرتاب دیسك، وزنه و نیزه نیز میپرداخت، در مورد اولین مسابقه قهرمانی كشوری كه قبل از معلولیتش در آن شركت كرد، گفت: سالهای 1339 بود و رقابتهای ورزشی در تهران در تمامی رشتهها برگزار میشد كه توانستم در رشته پرتاب وزنه مدال طلا و در رشتههای پرتاب دیسك و نیزه مدال نقره را كسب كنم كه به عنوان جایزه به قهرمانان كارت استفاده از سینما دادند و تا مدتی از سینما به صورت رایگان استفاده میكردیم
برق چی ادامه داد: برای ادامه ورزش به صورت حرفهای به تهران نقل مكان كردم و تمرینات مداوم و مستمر خود را به صورت حرفهای انجام میدادم و حتی یك روز هم این تمرینات قطع نمی شد تا به هدفی كه مد نظر داشتم برسم.
وی با بیان اینكه آنقدر خود را وقف ورزش كرده بودم كه حتی در مراسم خانوادگی و مهمانی ها حاضر نمیشدم، اظهار داشت: جدیت من در ورزش به گونه ای بود كه در دوران سلامت جسمی فرصت نكردم گواهینامه رانندگی بگیرم.
حسین آقا برقچی در بخش دیگری از سخنان خود نوحنژاد، ترشیزی، زرنگ، غفوری، شكرالهی، جلال كشمیری و فرامرز آصف را از جمله ورزشکاران همدوره خود نام برد.
پیشكسوت پرتاب دیسك جانبازان و معلولین استان به اولین رقابت بینالمللی كه تیم ایران در آن شرکت داشت اشاره کرد و گفت: این مسابقات در بغداد برگزار شد و در تمامی رشتهها تیم ملی عراق را شكست دادیم، در آن روز تماشاچیان عراقی ما را با پرتاب قوطی نوشابه بدرقه كردند.
وی كه در طول 10 سال قهرمانی اش در پرتاب دیسك، نیزه و وزنه كشور در شرایط سلامت جسمی 2 بار نیز به همراه تیم ملی ایران به رقابتهای آسیایی در كشورهای تایلند و فیلیپین اعزام شده و مقام چهارم را در این رقابتها كسب كرده، درباره حادثه ای كه منجر به معلولیتش شد، عنوان كرد: سال 53 و در اردوی آمادگی تیم ملی ایران در شهر ماینز آلمان، چكش 7 كیلویی كه از سوی یك ورزشكار آلمانی پرتاب شده بود به چانه من برخورد كرد و بیهوش شدم.
برقچی با بیان اینكه بعد از آن یك ماه در حالت كما بودم، افزود: به دلیل ضربه مغزی نصف بدنم فلج شده بود كه به تهران بازگشتم و با فیزیوتراپی و آب درمانی توانستم دست هایم را تكان دهم و روی پایم بایستم.
این پیشكسوت ملی پوش ورزشهای جانبازان و معلولین كشور كه بعد از این حادثه ناگهانی دچار فلج مغزی شده بود درخصوص بازگشتش به ورزش گفت: نا امید نشدم و به جای اینكه منزوی شوم و به این فكر كنم چرا این اتفاق برایم افتاده به تمریناتم ادامه دادم و بعد از 5 سال دوباره به ورزش بازگشتم اما این بار نه در میان افراد سالم و دیسك 2 كیلویی بلكه در میان جانبازان و معلولین و با دیسك سبك تر و یك كیلویی.
وی با بیان اینكه قبل از انقلاب فدراسیونی به نام ورزشهای جانبازان و معلولین وجود نداشت، اظهار داشت: بعد از انقلاب این فدراسیون تشكیل شد، معلولین دور هم جمع شدند و در مسابقات مختلف شركت كردند كه اولین آن پارالمپیك 1988 سئول بود كه پس از آن مجوز حضور افراد فلج مغزی(CP) نیز در این مسابقات صادر شد و توانستم در سال 1990 رقابت های جهانی اكسن هلند با كسب یك مدال نقره در ماده پرتاب دیسك و 2 مدال برنز در رشتههای پرتاب وزنه و نیزه همانند دیگر جانبازان و معلولین برای ایران افتخارآفرینی كنم.
وی كه تا قبل از صدور مجوز حضور افراد فلج مغزی در رقابتهای مختلف بین المللی در سال 1990 در اردوهای مختلف جانبازان و معلولین شركت و ورزشكاران را با تجربیاتش راهنمایی میكرد در خصوص اولین مسابقات پارالمپیكی كه در آن حضور پیدا كرد، گفت: در سال 1992 در پارالمپیك بارسلونا توانستم در رشته پرتاب دیسك مدال نقره و در رشته پرتاب وزنه مدال برنز را كسب كنم و عنوان امتیاز آورترین ورزشكار تیم ملی كه در آن دوره بدترین نتیجه خود در مسابقات پارالمپیك را كسب كرده بود، از آن خود كنم.
برقچی با اشاره به كسب مقام قهرمانی اش در المپیك 1996 آتلانتا در سن 61 سالگی، افزود: به دلیل تجربهای كه طی سالها اندوخته بودم در آتلانتا توانستم با شكستن ركورد المپیك، مدال طلای پرتاب دیسك را از آن خود كنم.
این پیشكسوت پرتاب دیسك جانبازان و معلولین كشور كه در آخرین حضورش در رقابتهای پارالمپیك در سال 2000 در سیدنی استرالیا نیز توانست در سن 65 سالگی مدال برنز پرتاب دیسك را از آن خود كند، گفت: ورزش دو و میدانی رشته بسیار دشواری است و رسیدن به قهرمانی در آن، در کوتاه مدت و به سادگی امکانپذیر نیست. ورزشكاری كه از نظر فیزیكی مستعد باشد، حدود 5 سال طول میكشد با تمرینات مستمر به سطحی برسد كه در رقابتهای قهرمانی موفق شود.
وی با غیرقابل مقایسه دانستن امكانات در اختیار ورزشكاران زمان گذشته و اكنون، افزود: آن زمان در زمین های خاكی تمرین و هزینه های خود را پرداخت می كردیم و تنها گاهی امكانات اندكی در حد یك لباس ورزشی برای حضور در رقابت ها در اختیارمان قرار می گرفت.
برقچی با بیان اینكه در اوج جوانی طی آن حادثه غیرمنتظره معلول شدم اما به دلیل عشق به ورزش دو و میدانی آن را ادامه دادم، عنوان كرد: تمایل مردم به این رشته ورزشی به دلیل سختی زیاد آن، اندک است، عده ای به صورت لحظه ای و جرقه ای پیدا می شوند و با تلاش بسیار موفقیت هایی كسب می كنند.
وی با اشاره به رشد ورزش دو و میدانی در ایران نسبت به گذشته، گفت: اكنون از نظر امكانات رشد زیادی كرده ایم و این امر تاثیر قابل توجهی بر سطح قهرمانی نیز گذاشته است.
پیشکسوت ورزش خراسان رضوی با تاکید بر اینکه برای رشد ورزش باید كارشناسانی باشند و افراد را به سمت ورزش هایی سوق دهند كه در آن استعداد دارند، افزود: جوانان نباید ساعات عمر خود را به بطالت بگذرانند، زمانی كه ورزش می كنند از تمامی كارهای غیراخلاقی كه به انسان صدمه می زند مصون می مانند و از زندگی لذت بیشتری می برند.
برقچی ادامه داد: با افزایش تعداد معلولین، امكانات ورزشی مربوط به آن نیز زیاد شده است و جانبازان و معلولان باید از این امكانات بهره كافی را ببرند تا از انزوا و آسیبهای ناشی از آن در امان بمانند. ورزش برای معلولان سلامت، انگیزه و امید ایجاد می كند و باعث طولانی شدن عمر آنها خواهد شد.
وی احترام به پیشكسوتان را نسبت به گذشته كم رنگتر دانست و گفت: در گذشته یاد گرفته بودیم باید حرمت موسفیدان را نگه داریم و در مكانی كه پیشكسوتی وارد میشد همه به احترامش بلند میشدند و تا او نمینشست ایستاده می ماندند، اما اكنون كسی مورد احترام بیشتری قرار میگیرد كه مدال خوشرنگتری دارد.
این پیشكسوت ورزشهای جانبازان و معلولین خراسان رضوی با بیان اینكه مردم گرفتار كار و زندگیشان هستند و دیگر كسی به سراغ ما نمیآید، افزود: تنها چیزی که در حال حاضر بعد از بیش از 20 سال قهرمانی برایم مانده تنهایی، استرس، انزوا و افسردگی است. همین یك ساعتی كه آمدید جزو ساعات عمرم حساب نمی شود و از حضورتان انرژی گرفتم.
برقچی با بیان اینكه در كشورهای خارجی به پیشكسوتان ورزش بیشتر رسیدگی میشود، اظهار داشت: برنامه ای متداول در كشورهای دیگر وجود دارد كه حداقل سالی یكبار پیشكسوتان را در محلی دور هم جمع و از آنها پذیرایی میكنند تا در آنان امید به زندگی را افزایش دهند.
وی با بیان اینكه ما پیشكسوتان توقع زیادی نداریم، تصریح کرد: ما فقط دوست داریم كه در كنار ورزش باشیم. حداقل شرایط حضورمان در مراسم، مسابقات و جشنها مهیا باشد زیرا دور ماندن از جامعه و خانه نشینی انسان را از بین می برد.