خبرگزاری کار ایران

گزارشی از نمایشگاه نقاشی سه لیتر آلزایمر ایرانی؛

فراموشی مانند یک غلتک یکسان سازی می‌کند

فراموشی مانند یک غلتک یکسان سازی می‌کند

سهم زنان در آثار جباری عظیم است، او معتقد است: با آدم‌هایی که کمتر می‌شناسم برخورد حسی بیشتری می‌توانم در آثارم داشته باشم. همیشه احساس می‌کنم زنان را کمتر می‌شناسم برای همین می‌توانند موجودات مهمی باشند برای صحبت‌هایی که کمی راز آلود هستند.

ایلنا: این روز‌ها تازه‌ترین آثار عیسی جباری به روی دیوار گالری الهه رفته است.
«سه لیتر آلزایمر ایرانی» عنوان این نمایشگاه است که در آن جباری ۱۱ اثر با تکنیک میکس مدیا ارائه داده است. این نمایشگاه نگاهی انتقادی به سنت فراموشی نزد ایرانیان دارد.
عیسی جباری که موضوع آثارش در دو نمایشگاه قبلی‌اش شخصیت و زندگی استاد شهریار بوده و مولفه‌های خاصی به همراه داشته است، این بار متفاوت از گذشته آثاری فیگوراتیو ارائه داده است که فضاهای انتزاعی و آبستره اکسپرسیونیستی در آن‌ها دیده می‌شود، تلاقی این دو سبک نقاشی در آثار جباری نوعی فرم حرکتی در آثارش پدید آورده که همزاد پنداری مخاطب را بر می‌انگیزد.
در آثار جباری دغدغه‌های اجتماعی بیان شده‌اند، او در این آثار از صنعت فراموشی می‌گوید که در بطن جامعه وجود دارد و گریبانگیر افراد مختلف شده و خواهد شد. چیزی که فیگورهای او در این تابلو‌ها تحمل می‌کنند بی‌هویتی و در سطح رفتن و رفتار کردن است.
او در مورد فیگورهای آثارش که اغلب زنان هستند می‌گوید: قصد ندارم فیگورهای آثارم را تحلیل کنم، دوست دارم از نگاه هر مخاطب بازاندیشی شوند و در این بین دنبال هویت سازی جعلی نیستم.
او در ادامه افزود: فیگورهایی که در آثارم هستند بیشتر حسی‌اند، حسی که غرق در سطحیات و بی‌هویتی است. ما ممکن است به راحتی ۱۰ روز قبل را فراموش کنیم و با این فراموشی ممکن است به راحتی وارد بازی سیاسی و اجتماعی شویم. اگر چه در تمام جوامع سطحی برخورد کردن آدم‌ها بخشی از زندگی محسوب می‌شود اما جدا افتادگی از روند همیشگی و تاریخی آدم‌ها در جامعه ما موج می‌زند که در ادبیات و هنر هم دیده می‌شود. ما انسان‌ها به راحتی مصرفی می‌شویم و در سطح زندگی می‌کنیم، جایی که باید خیلی عمیق ببینیم، بیندیشیم خیلی سطحی با مسائل برخورد می‌کنیم.
او در مورد انتخاب عنوان «سه لیتر آلزایمر ایرانی» برای این آثار می‌گوید: من احساس می‌کنم فراموشی‌هایمان آنقدر زیاد شده که چیزهایی که باقی مانده است حتی ۴ لیتر هم نمی‌شود. لحظه‌ای که تصمیم گرفتم این عنوان را برای آثارم برگزینم احساس کردم خودم هم دچار صنعت فراموشی شده‌ام. صنعتی که چرخ‌های بزرگی دارد و مانند یک غلتک یکسان سازی می‌کند و نزدیک می‌شود و هر لحظه ممکن است من هم بخشی از این ماجرا شوم.
سهم زنان در آثار جباری عظیم است، او معتقد است: با آدم‌هایی که کمتر می‌شناسم برخورد حسی بیشتری می‌توانم در آثارم داشته باشم. همیشه احساس می‌کنم زنان را کمتر می‌شناسم برای همین می‌توانند موجودات مهمی باشند برای صحبت‌هایی که کمی راز آلود هستند. در واقع عدم شناخت جنس زن و این ناشناختگی باعث می‌شود من دراین نقطه باشم و زنان را در مقابل خود ببینم. البته منظورم به عنوان کسانی که با آن‌ها چالش داشته باشم نیست بلکه موجوداتی هستند که نمی‌توانم در موردشان تعقل کنم پس احساسشان می‌کنم به همین دلیل فیگورهای آثارم به سمت جنس زن گرایش دارند.
از نظر جباری نقاشی‌هایش آینه‌ای از جامعه نیستند بلکه آینه‌ای از او هستند که دچار یک زندگی اجتماعی است. او در این آثار کوشیده تا رفتاری کاملا انتزاعی و خصوصی داشته باشد، جباری راجع به فیگورهای آثارش فکر نمی‌کند اغلب آن‌ها در لحظه خلق می‌شوند.
در پس زمینه تابلوهای نقاشی که این هنرمند ارائه داده است نوعی بافت به چشم می‌خورد که فرم‌های خاصی را ایجاد کرده است، در جایی رنگ‌ها غلظت بیشتری پیدا کرده و ضرب قلم مو بیشتر دیده می‌شود، او در مورد این بافت‌ها می‌گوید: من در این آثار بافت را به عنوان یک فرم و بخشی از احساسم می‌شناسم، جنبه دکوراتیو یا قدرت نمایی تکنیکی ندارد، اما منکر این قضیه نیستم که هر اثر هنری باید یک ویژگی‌ها و جذابیت‌هایی داشته باشد اگر نداشته باشد ممکن است ما بخشی از مخاطبانمان را نه اینکه از دست دهیم، بلکه راه‌شان را برای عمیق‌تر شدن ببندیم، این کار را می‌توان با دور رنگ که کاملا متفاوت از ساختار کلی کار است انجام داد، اما من بوسیله ایجاد این بافت‌ها انجام داده‌ام. گاهی امکان دارد با جرمیت رنگ یا دو فرم در ترکیب بندی کلی این کار را انجام دهیم اما چیزی که مهم است این است که در پایان به تمام سوالات و احساساتمان پاسخ داده شود. عاطفه و احساس بیشترین چیزی است که باعث می‌شود این بافت و مدیا بوجود آید.
این نقاش جوان دوست ندارد برای آثارش نام گذاری کند زیرا فکر می‌کند یک عنوان می‌تواند یک اثر را در انتزاعی‌ترین حالت ممکن به سطح آورد و معتقد است، تاویل پذیری در اثر مسئله مهم و جدی می‌باشد. دلش می‌خواهد به‌‌ همان اندازه که گسترده فکر کرده، کار کرده و حس کرده است با برداشت‌های متفاوت مخاطبان روبرو شود.
این پنجمین نمایشگاه انفرادی عیسی جباری ست، او متولد ۱۳۵۷ تبریز است و دیپلم نقاشی گرفته و ۲۰ سال است نقاشی را به شکل خود آموخته پیگیری می‌کند و یک دهه است این هنر را به صورت حرفه‌ای‌تر و برپایی نمایشگاه‌های مستمر ادامه می‌دهد.
سه لیتر آلزایمر ایرانی ساعت چهار بعد از ظهر جمعه نوزدهم آبان ۹۱ در گالری الهه واقع در بلوار افریقا، خیابان گلفام، پلاک ۳ افتتاح می‌شود و به مدت دو هفته در معرض تماشای علاقمندان قرار می‌گیرد.

ارسال نظر
پیشنهاد امروز