تئاتر خیابانی، دوئل باید و نبایدهاست
شاید این روزها هر آن کس دست به قلمی دارد و ذهنش رویداد هنری مریوان را رصد میکند به ناگاه متوجه میشود که همتی باید کرد و حق میزبانی خود هر چند خیلی کم به جای آورد از اصحاب قلم به دست گرفته تا عموم مردم و شهروندان.
ایلنا- مریوان: شاید این روزها هر آن کس دست به قلمی دارد و ذهنش رویداد هنری مریوان را رصد میکند به ناگاه متوجه میشود که همتی باید کرد و حق میزبانی خود هر چند خیلی کم به جای آورد از اصحاب قلم به دست گرفته تا عموم مردم و شهروندان.
به راستی این روزها شهر رنگ تازهای به خود گرفته، سر هر میدان وچهار راهی که گذرت به آنجا میافتد حلقهای از جنس مردم از کوچک و بزرگ را احاطه کردهاند و با کنجکاوی نظاره گر بازیگران وسط صحنهای هستند انگار تو گویی دیر زمانی بس طولانی قصهای را دنبال میکنند برایشان از اهم واجبات است که آخر قصه را جویا شوند.
پیر مرد با حس خاص خود چند جوانی را قانع میکند که قد بلند وقامت استوارشان را دولا کنند تا او هم با چشمهای نیم سویش، هیاهوی وسط دایره را جویا شود زمانی کوتاه طول نمیکشد که دایره تنگتر میشود جمعیت فضای حریم شخصیشان را کمتر میکند و بهت در رویاروی تفکرات قصهٔ بازیگران میشوند شاید باورت نشود ولی انگار همگی آمدهاند هلال ماه را رصد کنند.
آری این است حکایت یک اجرای تئاتر مردم پسند؛ کمی آنطرفتر از میدان که دور میشوم صدای موزیک و طبلهای اجرای دیگر من را به سوی خود میکشاند نزدیکتر که میشوم گروه دیگر ی نیز هم زمان اجرا دارند اما دیگر خبری از دایره حلقهٔ موی دوست نیست شاید تراکم جمعیت به کمتر از چندین نفر میرسد و تازه متوجه میشوی که قصه وحکایت این گروه نمایش کم رنگتر و به واقع چنگی به دل نمیزند.
به راستی علت چیست؟ شاید فاصله این دو اجرا کمتر از چند صد قدم یا یک میدان نباشد پس چرا این چنین تفاوت معنا داری در جذب مخاطبین به فراوانی به چشم میآید.
شاید بهتر باشد قضاوت را به خود مخاطبین و دایره وار شدن حلقهٔ مردمی بگذاریم که بهترین داوران، خبرهترین بازبینها و عادلترین ناظران این اجراها میباشند اینجاست که به حق در میابی که باید نمایش تئاتر خیابانی را در دل مخاطبین ساده اندیش به نگاههای مردمانی جستجو کرد که به حق بهترین نمایندگان باید ونبایدهای تاتر خیابانی میباشد.
درطول برگزاری جشنوارههای تئاتر خیابانی ادوار گذشتهٔ مریوان، به فراوانی پای درد دل و گلایههای گروه های تئاتر خیابانی و کارگردانهای آنها مینشینیم و شاید درد مشترک همهٔ آنها حضور افرادی در کسوت داور یا بازبین نمایش به اجرا درآمده بوده که بعضی از آنها به حق میتوان گفت آشنایی چندانی با نمایشهای خیابانی و عنصرهای تشکیل دهندهٔ این آثار نداشته و ندارند و بیشتر به دلیل روابط دوستانه و با مسامحه کاری وسهل انگاری و شاید از روی عدم دقت بیشتر در آثار باعث اجحاف و تظلم در حق گروهای دیگری میشوند که به حق شایستهترند.
اینجاست که باید گفت تئاتر خیابانی با همهٔ زیبایهای صحنهای و جذابیت، فراتر از درک مخاطبین دوئل باید و نبایدها نیست. پس بگذاریم همان مخاطبان و نظاره گران همه فن حریف، بهترین داوران باشند و گاهی نیز حق انتخاب را به تماشاگران داده و با طرح ایدهای جدید بعضی از آثار را جهت انتخاب برتر به شهروندان و تماشاگران خوش ذوق بدهیم.
یادداشت از: بهرام غلامی